Groningen is de bakermat van het ondergewaardeerde nachtleven en bovendien de stad met een krankzinnig geworden gemeentebestuur. Een stel wethouders lijkt het namelijk een prachtidee om het geluidsniveau in uitgaansgelegenheden tot maximaal 70 decibel te beperken. Dat is vergelijkbaar met het geluid van een stofzuiger, een tv die een beetje te hard staat en een net gedumpt meisje.

Gisteravond was er een stil protest op de Grote Markt, georganiseerd door de speciaal opgerichte werkgroep ‘Zeg nee tegen 70dB!’. Zij zijn ervan overtuigd dat de nieuwe decibelnorm de absolute doodsteek voor de Groningse culturele sector en het nachtleven zal zijn. Dat zouden we gezien onze immense liefde voor middelgrote steden een grote partij jammer vinden. Temeer daar we ons een leven zonder dwaze, uit het hoge noorden afkomstige kroeganekdotes nauwelijks kunnen voorstellen. Daarom vroegen onze op de Noordkaap woonachtige vriend Joost Wierenga en zijn bonkige vrienden om hun mooiste lulverhalen op te tekenen. Je leest hun wellicht historische woorden in onderstaande bloemlezing.

Tanne
“Groningers zijn erg behulpzaam. Wanneer ik €5,- kwijtraak en meld dat ik het geld in mijn beha verstopt had, zijn er altijd tal van wildvreemde mensen die mij een helpende hand toereiken. Eén keer was een jongen zo behulpzaam dat hij zelfs mijn beha losmaakte, wat knap was want iedereen was te lam om hem weer vast te maken. Toch was er een jongen zo dapper om mij in het steegje naast de Shadrak te ‘helpen’ met aankleden en het zoeken naar de vermiste euro’s. Ik dacht dat dit een klein en stil steegje was totdat er een deur openzwaaide en een jongen riep: “Ha! Dat is Wisse, leraar van mijn school! Wisse, dit is Tanne, Tanne dit is Wisse.” Ik stond dus topless handje te schudden met zijn bezopen leraar (die zich dit incident een week later ‘niet meer kon herinneren’) en zag nooit meer iets van die knaken die ik kwijt was.”

Joost
“Op een mooie avond werd ik gedwongen om tijd te spenderen met een onaantrekkelijke dame omdat Jeroen, mijn bierpartner, met de vriendin van die lelijkerd aan het aanpappen was. Na een sigaretje gescoord te hebben voor mijn homeboy bij een vreemde in het herentoilet (hier spendeerde ik veel tijd om zo min mogelijk bij dat aanhangsel te zijn) vond ik bij de deur een telefoon. Ik was heel content met deze telefoon want ik moest nog een aantal dronken telefoontjes plegen naar wat vrienden die de volgende dag niet vrij waren. Toen ik en mijn partner in crime eindelijk die twee dames gedumpt hadden kwamen wij er met een lelijk gezicht achter dat het al redelijk licht was buiten en zo ongeveer zeven uur in de ochtend. Het moraal van het verhaal is dus dat de Nederlandse ambassade in China gesloten is op zondag, ‘live contact met hete meiden die thuis op jouw telefoontje zitten te wachten’ de grootste oplichterij ooit is en onze vriend Jelmer de volgende dag ongeveer veertien gemiste oproepen heeft, gevolgd door een aantal creatief ingesproken berichten.”

Anoniem
“Na een woeste nacht drinken, was ik in bed beland bij een meid die ik die nacht leerde kennen. Van het een kwam het ander en voor ik het wist werden er prettige kunstjes uitgeoefend. Toen ik haar tussen de bedrijven nog eens goed bekeek, besefte ik me opeens dat dit type lichaam mij, zachtjes uitgedrukt, niet bijzonder opwond. Ik besloot er een einde aan te maken. De volgende ochtend moest ze vroeg weg en mocht mijn kloppende hoofd nog even blijven liggen. Toen ze weg was begon ik er wel van te balen dat het de vorige avond niet tot een explosie was gekomen, dus besloot ik dat zelf maar te doen. Momenten later gooide ik twee vieze sokken op de grond. Toen ik was uitgeslapen besloot ik na een verkwikkende douche te vertrekken. Ik gooide de deur achter me dicht en ontmoette Dennis in de Knarie, een bijzondere kroeg in de Oosterstraat. Daar kreeg ik een belletje van het meisje van vannacht. Ze zei: “Mijn huisgenoot wilde de was gaan doen en vond iets heel goors in mijn kamer!” Terwijl ik nog door de grond stond te zakken, vroeg ik haar de sokken maar weg te gooien. Ik hing op en proostte met Dennis op ‘yet another first’!”

Jelmer
“Het is alweer een tijdje geleden dat onze lieve vriend Joost was teruggekeerd uit Irak. In de kroeg naast de Stadsschouwburg van Groningen dronken we een biertje om te vieren dat hij de culturele hoofdprijs van ons college gewonnen had dankzij zijn terroristenjacht. Er was zodoende €300,- te besteden aan bier en andere sociale glijmiddelen. Het was al na enen toen Joost een dienblad vol bier onze kant op droeg en nadrukkelijk zei dat ik me niet om moest draaien. Natuurlijk draaide ik me meteen om om te kijken waar ‘ie het over had. Mijn draai eindigde in een geweldig kabaal van brekend glas en geschreeuw. Later hebben we tot in de late uurtjes onze danskunsten geshowd in de club. Aangezien Joost de baas van het feestje was, stond hij al snel in de wc’s te vozen met verschillende danseressen die we eerder op de avond hadden leren kennen. Mijn andere vrienden stonden letterlijk gitaar te spelen op andere meiden terwijl ze woest elkaars keel verkenden. Onderweg naar huis hebben we nog even een verkeersbordje meegepikt, wat uiteindelijk een uiterst slecht idee bleek te zijn. Het bord ligt ergens op het dak weg te kwijnen.”

Arie en Arie
“Ik en een vriend van mij waren op een mooie dag kneitertje lam en stoned. We waren zo in de war dat het ons wel leuk leek om in de Poelestraat via een regenpijp omhoog te klimmen om vervolgens over de daken te gaan lopen. De politie kreeg hier lucht van en sloot ons in. Mijn vriend deed wat moeilijk tegen het blauwe geweld en moest dus wat langer in het hokje zitten voor een proces verbaal. Ik was eerder klaar en wachtte op hem in de lobby van het politiekantoor op de Rademarkt. Toen mijn vriend ook vrij werd gelaten, liep ik de lobby van het politiekantoor binnen om daar mijn maat aan te treffen. Jawel, al tongzoenend met de dienstdoende politievrouw aan de balie.”

Maarten
“Een dikke, kaalgeschoren man in een naar mijn mening iets te zomerse blouse zette een groot glas water voor me neer waarna hij me een oprechte glimlach schonk. Hoewel ik me daar aan de bar bijzonder op mijn plek voelde, liep ik na het aannemen van mijn glas met grote haast verder in de wetenschap dat het gebouw waar ik me bevond een talloos aantal nog gezelligere plekken voor me in petto had. Op mijn weg naar de dansvloer kwam ik Sander tegen. Op zijn vraag hoe ik me voelde was het enige mogelijke antwoord “Hmm”. Het was al een uur geleden dat we de in kleine stukjes verdeelde pilletjes hadden ingenomen. “Met mij gaat het ook goed!” zei Sander, en met een grote lach op zijn gezicht liep hij in de richting van de plek die ik zojuist verlaten had. “Is het daar gezellig?” riep ik hem nog na, maar hij was al opgegaan in de mensenmassa. De met allerlei ondefinieerbare lichtgevende objecten versierde dansvloer maakte een feestelijke indruk op me en kreeg plotseling een onbeschrijfelijke aantrekkingskracht. Zwevend daalde ik het weinig zinvolle trapje van twee treden af en bewoog me al dansend over de dansvloer. Een warme hand streek neer op mijn schouder en ofschoon het nadat ik me had omgedraaid om Yannick’s hand bleek te gaan, voelde het als een aanraking zoals alleen die van een vrouw kan voelen. Terwijl hij zijn linkerhand op mijn schouder liet rusten, hief hij zijn rechterhand in een vuist omhoog. “Zin in nog een halfje? De sterkste die er op het moment is!” Ik antwoordde bevestigend en samen bewogen we ons op onze eigen manier richting de toiletten die een ideale plek bleken voor het gebruiken van welk illegaal genotsmiddel dan ook. Nadat we de eerste van de twee trappen die naar de toiletten leiden bestegen hadden kwamen we in een ongezellig verlichte ruimte waarvan het doel mij geheel onbekend was. Op de vloer lag een groepje van zo’n acht jongens al droogneukend door elkaar te krioelen en hoewel ik een aardige hoeveelheid liefde door mijn aderen had stromen, gaf dit schouwspel me een misselijk gevoel. Ook Yannick leek niet gecharmeerd van het hele gebeuren. Haastig bestegen wij de tweede trap en liepen de met tl-licht verlichte toiletten in, Yannick bood mij het halve blauwe driehoekje aan en slikte zelf de andere helft door, waarna hij het wegspoelde met bier. In Groningen is het altijd feest.”

De petitie tegen de plannen van de gemeente Groningen ondertekenen kan hier.

ANEKDOTES GESCHREVEN DOOR JOOST WIERENGA EN ZIJN VRIENDEN