Maurice Hermes en Renee van Trier komen uit Breda en ze zijn Milligram Retreat. Geïnspireerd door Nitzer Ebb, Ensturzende Neubauten en Joy Division leggen ze een brug tussen experimentele wave en performance art. Wow, schreven we echt net die zin op? Anyway, we vinden ze leuk omdat ze net bezig zijn met muziek maken, omdat Renee altijd al fantastische foto’s heeft gemaakt en omdat ze zo intens schattig met hun imago bezig zijn. Ze verkleedden zich nota bene voor de foto. Lief! Hier is een interview met ze.

Vice: Laten we bij het begin beginnen, sinds wanneer bestaat Milligram Retreat?
Renee: Afgelopen oud en nieuw hadden we ons eerste optreden, we leerden elkaar een dikke maand daarvoor kennen tijdens mijn snorrenfeest, de dj die ik had geregeld was ziek en toen kwam Maurice draaien. Ik vond zijn muzieksmaak meteen erg vet en van daaruit bestond het idee om samen te werken. Ik deed al veel met video performance en geluid, maar ik wilde graag meer met mijn stem doen. Ik wilde met Maurice muziek maken wat speels was en een beetje knullig, we wilden niet zo’n gelikte digitale sound hebben.
Maurice: Knullig is wel het goede woord inderdaad.

Er zijn weinig mensen die van zichzelf zeggen dat ze knullige muziek maken…
Maurice: Het knullige zit hem in de dingen die we durven te doen, dat we bijvoorbeeld een tof geluidje vinden en dat dan vijf minuten proberen vol te houden en herhalen. Iets waarvan je denkt: Nee, dit kan eigenlijk echt niet!
Renee: We maken iets sterk door het lang vol te houden. We zitten heel erg tegen de grens aan van wat het publiek kan hebben. Er ontstaat dan vaak iets wat mensen fascineert en hun aandacht vasthoudt. We zijn nu nog wel erg op zoek naar onze eigen sound, tijdens de live optredens ontdekken we steeds meer wat wel en niet werkt.

Wat werkt tot nu toe goed?
Maurice: Ik vind het nummer Love, Body and Mind goed werken.
Renee: Ja, die is irritant! (Renee begint ineens kleine gilletjes te slaken die doen denken aan een kip die dreigt te stikken in een graankorrel, een geluid wat ze overigens tijdens live optredens gemakkelijk drie minuten volhoudt).

Die blijft wel hangen in ieder geval.
Renee: Haha, ik vind het eigenlijk wel leuk als het publiek zich ongemakkelijk voelt en ze niet zo goed weten wat ze met ons moeten.

Waar trek je de grens?
Maurice: Renee heeft geen grenzen, ze heeft ook naakt opgetreden in L.A. Dat knullige waar we het over hadden, dat durft zij te doen als we aan het repeteren zijn. Je geeft haar een paar woorden om mee te werken en zonder schaamte gaat ze daar dan van alles mee proberen. Uiteindelijk komt er altijd wel wat leuks uit. Mits er tenminste genoeg drank in het spel is, dat dan weer wel.

Jullie doen veel met beeld tijdens optredens, werkt jullie muziek zonder dat ook nog?
Maurice: Ja, de muziek staat wel op zichzelf, maar de ervaring is intenser met beeld erbij als je bijvoorbeeld in een donkere zaal naar huilende kindjes kijkt terwijl je onze muziek hoort.

Huilende kinderen dus?
Renee: Ja, we hebben laatst een optreden gedaan waarbij we YouTube filmpjes lieten zien. Filmpjes van planeten tot en met huilende kinderen zoals dat van een klein Chinees jongetje die gedwongen werd om te dansen. De beelden van dat Chinese kindje heb ik op een herhaling gezet en ondertussen maakten wij soundscapes. Tijdens die soundscapes zorgen we ervoor dat het eerst heel heftig is, waarbij ik bijvoorbeeld ga schreeuwen en dan daarna gaan we juist meer een melancholisch gevoel oproepen waardoor de mensen weer een beetje op adem kunnen komen.

MARIJE KRUIS

Foto door Mieke Lindeman