Nadat ik zes jaar in Californië absurd veel hamburgers had gegeten, was mijn interesse in de Franse gastronomie nihil. Ik was goed ingeburgerd, en had me de Amerikaanse levensstijl eigen gemaakt. Dit droeg bij aan het ontwikkelen van twee fobieën: diners die belachelijk lang duren en overdreven chique restaurants.

Toen ik naar Parijs verhuisde, was het bovenstaande waarschijnlijk ook de reden dat ik het legendarische restaurant Les Deux Magots niet kende. Om eerlijk te zijn was de scene uit de film The Mother and the Whore, die zich afspeelt op het terras van het restaurant, mijn enige beeld van deze tent. Toch is deze brasserie meer dan de setting van een korte scene in een drie uur durende zwart-witfilm. Het café is een iconische plek in de buurt, waar de geesten van de dichters die er vroeger kwamen voortleven.

Alle foto’s door Melvin Israël.

In 1884 was het al een café. De geur van absint hing er in de lucht, Verlaine, Rimbaud en Mallarmé kwamen er om te drinken. En niet weinig ook. In deze periode begon Les Deux Magots een belangrijke rol te spelen in het culturele leven van Parijs.

In de jaren twintig was het café een tweede thuis voor André Bretons surrealisten. Ze werden opgevolgd door Sartres existentialisten in 1950. Het werd al snel een plek waar nationale en internationale kunstenaars elkaar ontmoetten. Figuren die er rondhingen waren Oscar Wilde, Alfred Jarry, Guillaume Apollinaire, André Gide, Jean Giraudoux, Picasso, Fernand Léger, Prévert en Hemingway. Als ze samenkwamen, werd er gedebatteerd, artistiek talent ontwikkelt, en niet onbelangrijk, genoten van een lekker drankje.

The Deux Magots Prize MUNCHIES: Ha, Yves! Waar komt de naam Les Deux Magots vandaan? En hoe lang werk je hier? Yves: Geweldig! Je werkt hier al vanaf 1980, je hebt vast veel veranderingen in het bedrijf meegemaakt.

Je hebt allerlei soorten mensen voorbij zien komen in je loopbaan. Zijn de klanten en de sfeer veranderd, de afgelopen dertig jaar? Ik heb het gevoel dat Parijs de afgelopen jaren wat triester is geworden. In de jaren tachtig en negentig was het levendiger. Tegenwoordig voert individualisme meer de boventoon. Het doet me denken aan Duitsland, hoe het daar was een paar jaar geleden. Er werden vroeger ook meer aperitiefjes gedronken, er waren nog geen alcoholcontroles en mensen pakten gewoon de auto als ze een borrel gingen drinken. Ook was er nog geen internet. Deze plek was een ontmoetingsplek, heel gemoedelijk. De mentaliteit is veranderd de afgelopen jaren. Toen ik hier begon was de baas, René Mathivat, streng op de kledingvoorschriften voor de gasten. Met een korte broek kwam je hier niet binnen, dat vond hij geen gezicht. Vandaag de dag is dat niet te doen. Omgangvormen en sociale regels zijn veranderd of verdwenen. Maar we zijn nog steeds een chic café.

Dus vroeger had ik hier nu niet gezeten, met deze outfit? Dat denk ik niet, nee.

Hm. Hoe zou je de klanten van tegenwoordig omschrijven? Wat betreft Parijzenaren komen hier nog veel mensen uit de buurt. Ook een jongere generatie komt hier, omdat ze vroeger met hun ouders kwamen, en het een beetje een gewoonte werd. Die mensen zijn meestal rond de veertig. Verder komen er natuurlijk veel toeristen. Vroeger veel Duitsers, nu zijn het voornamelijk Japanners, Koreanen en Chinezen.

Parijse obers hebben een slechte reputatie. Overdrijf je weleens een beetje, om aan het stereotype te voldoen? Les Deux Magots heeft beroemde gasten, heb jij die weleens bediend? Dat is een behoorlijk lijst. Heb je nog leuke anekdotes? Je hebt vast ook veel verhalen over buitenechtelijke affaires. Je hebt je hele carrière hier doorgebracht, als ober bij Les Deux Magots. Hoe is dat? Welk advies zou je geven aan een nieuwe generatie obers? Wat vind je echt verschrikkelijk als gasten dit doen

Bedankt voor je tijd, en voor de warme chocomel. Tot ziens!

Deze post verscheen eerder op de Franse MUNCHIES.