Het leven van een thaibokstweeling

FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

Het leven van een thaibokstweeling

Het onverslaanbare boksduo won nooit een titel omdat niemand het tegen ze durfde op te nemen

Een jonge buitenlandse vechter loopt richting Kru Lop, een van de trainers van de Santai Gym in Chiang Mai, Thailand. "Hier," zegt hij, terwijl hij hem zijn kamersleutels geeft. "Ik vertrek vandaag. Kan ik deze bij jou inleveren?"

Lop neemt de sleutels aan en wenst de jongen een goede reis. Een paar minuten later neemt de student afscheid van Ood, de eigenaar en manager van de sportschool. Als ze naar de sleutels vraagt, zegt de leerling dat ze ze aan Kru Phon heeft gegeven. Ood kijkt om haar heen maar Phon is nergens te bekennen. Lop staat wel bij de ring, een paar meter verderop. "Heb je de sleutels aan hem gegeven?" vraagt ze lachend. "Ja, aan hem. Kru Phon."

Advertentie

Studenten halen de trainerstweeling altijd door elkaar. Nik Hjalmarsson, de man van Ood en mede-eigenaar van de sportschool, beschrijft de tweeling als een paar van de beste vechters die hij kent. Hij laat zijn buitenlandse leerlingen altijd_ video's zien van de hoogtijdagen van de tweeling in Bangkok. De broers stonden bekend als Phon Narupai _en Vanlop Narupai, namen die nog steeds bij iedere Thai veel betekenis hebben. "Ze mochten nooit voor een titel vechten omdat iedereen die tegenover hen stond geen kans maakte," zegt Nik. "Dus niemand wilde hun riem riskeren door tegen hen te vechten."Ze waren onoverwinnelijk. Naast hen zagen supersterren eruit als amateurs dus promotors gaven hen geen kans."

De tweeling werkt_ momenteel bij de Santai Gym_. Samen trainen ze een nieuwe generatie vechters. Ze werken met de beste boxers, waar ze trainen ze op de allerbeste technieken, maar ze trainen ook beginners. Iedereen start hun training bij de tweeling en krijgt pas een andere coach als ze toestemming hebben van de Kru broers.

Terwijl zijn broer, die hij zelf Rit noemt, een training afrond en op zijn motor stapt om naar huis te gaan, gaan we met Lop zitten om te praten over hoe het is om op te groeien als een thaibokstweeling.

"Tweelingen zijn niet eens heel ongewoon in muay thai. Thailand heeft sowieso veel tweelingen en er zijn meer vechterstweelinger als Rit en ik, maar we zijn nog nooit tweelingen uit onze gewichtsklasse tegen gekomen. Ze waren allemaal lichter. Er was ook maar één tweeling die net als wij in Bangkok op het hoogste niveau vochten, de rest vocht allemaal ergens op het platteland.

Advertentie

Tegenwoordig zien Rit en ik er niet meer precies hetzelfde uit, maar vroeger wel. Iedereen haalde ons altijd door elkaar. Ik weet nog dat we een keer een foto lieten maken voor een gevecht. De fotograaf had toen per ongeluk de foto van mijn broer voor mijn gevecht gebruikt en andersom. Dat soort dingen gebeurden vaak.

Toen we jonger waren, viel ik regelmatig in voor mijn broer. Hij was af en toe ziek dus dan deed ik alsof ik hem was zodat toch wat geld konden verdienen. Hij heeft ook wel eens voor mij ingevallen.

We waren altijd samen dus we hadden het van elkaar meteen door als een van ons niet lekker was.

Het publiek wist nooit dat we hadden gewisseld. Onze tegenstanders ook niet. Dat denk ik tenminste. In het begin van onze carrière letten er niet zoveel mensen op ons. We konden onze eigen gang gaan en onze eigen gevechten plannen. Als we wisten dat er op een festival of in een stadion ergens gevochten zou worden, gingen we er gewoon heen en melden we ons direct aan.

Vreemd genoeg hebben we nooit op hetzelfde evenement gevochten. Nooit! Ik weet niet precies waarom. Daardoor was het wel makkelijk het van elkaar over te nemen, als we niet lekker waren of gewoon geen zin hadden om te vechten. We hadden wel een regel: degene die vecht mag het geld houden.

Alleen onze familie wist dat we stiekem wisselden. Ze zeiden mijn broer gedag en gingen mij dan aanmoedigen. Maar die wisseltruc werkte alleen toen we kleinere gevechten deden op het platteland. Toen we tieners waren, stopte dat. We verhuisden naar het zuiden om daar te kunnen vechten, toen kon dat niet meer. We zaten ook allebei op andere niveau's. Mensen haalden ons nog steeds door elkaar natuurlijk. Sterker nog, we zijn nu 51 en niemand uit ons dorp kan ons echt uit elkaar houden.

Advertentie

Onze training was identiek en we werden hetzelfde behandeld door onze trainer. We hadden alleen een apart trainingsschema als er voor een van ons een gevecht aankwam. Dan moet je gewicht minderen om in een bepaalde klasse te kunnen vechten, dus konden we niet meer elke maand vechten. We vochten eerder één keer in de drie maanden, vijf of zes gevechten per jaar. Muay Thai was er anders aan toe in die tijd, zo'n 25 jaar geleden. De locaties waren anders, het hele idee achter de sport was anders. Onze trainer wilde dat we altijd perfect fit waren en klaar voor een gevecht. Daar is veel training voor nodig, dus we vochten niet veel.

Onze hele carrière waren we samen, maar op een vreemde manier. Als Rit heel succesvol was, kon ik nauwelijks gevechten vinden. En als ik successen boekte, dan vocht hij weinig. Dat was wel vreemd maar dat hangt allemaal af van de promotor.

Rit en ik hebben dezelfde vechtstijl, maar er zijn wel kleine verschillen. We zijn misschien tweelingen, maar ik weeg wel wat kilo's meer. Ik was altijd al wat zwaarder en sterker, terwijl Rit meer als een soort danser door de ring vliegt. Ik ben benieuwd wie er zou winnen als je ons allebei in de ring zou zetten. Waarschijnlijk zou het niet eens op een gevecht uitlopen.

We trainen nu allebei hier, bij Santai. Maar we zijn hier niet samen gekomen. Na het vechten hadden we verschillende levens en gingen allebei een andere richting op. Rit werd een fulltime coach, terwijl ik Muay Thai even links liet liggen. Ik stopte en trouwde, reisde rond met mijn vrouw en verkocht groenten op de markt. Ik ben pas vier of vijf jaar geleden weer begonnen met Muay Thai en ik geef nu les aan de nieuwe generatie.

Mensen vragen wel eens wie van ons het meeste succes heeft gehad. Ik heb een keer kunnen vechten voor een titel, maar ik won niet. Mijn broer versloeg de kampioen, maar het was geen titelgevecht. Het is dus om het even denk ik.

Mensen vragen me ook wel eens hoe het is om een tweeling te zijn. Hoe kan ik dat nou weten? We zijn al samen sinds onze geboorte. Ik weet niet anders."