FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

WE WAREN BIJ EEN GRIJSKLEURIGE OPNAME VAN AVRO'S TUSSEN KUNST EN KITSCH

08 oktober 2010, 12:18pm

Marian en Wiegertje hadden ieder zo hun eigen redenen om naar de opnames van AVRO's Tussen Kunst en Kitsch te gaan - Marian heeft een oeverloze fascinatie voor de beige windjacks en vlotte kapsels van hebberige AVRO-leden, terwijl Wiegertje vooral gewoon op Nelleke van der Krogt is. In het Utrechtse Spoorwegmuseum verzamelden zich op een regenachtige dag volksstammen verwachtingsvolle pensioensgerechtigden met zakken vol smoezelige schilderijtjes, handgesneden Balinese beeldjes, vergeelde etsen, onduidelijke houten rekjes en andere familiestukken om te zien of er nog wat van waarde tussen zat.

Dit werkje hadden we voor de zekerheid meegenomen, voor als we verplicht iets moesten laten taxeren om onze aanwezigheid te verantwoorden. De titel van dit gedrocht luidt "Souper van de Jonge Werther in plastic". Het zit al jaren in Marians familie.

Dit waren de entreekaartjes. Ondanks het dreigende "Max 3 voorwerpen p.p. meenemen" stonden er meerdere boedelbakken op het parkeerterrein.

Voordat we naar de ruimte met de taxateurs mochten, moesten we collectief in een naar rooibosthee ruikend zaaltje wachten, waar het goed struikelen over Blokkershoppers met in picknickkleden gewikkelde snuisterijen was.

Deze foto heet "Verwachtingsvolle babyboomer gevangen in de tijd".

Dit is Bianca. Ze had een schilderij bij zich dat al jaren rondgaat in de familie. De bruintinten zijn deels verf, deels het resultaat van haar vaders voorkeur voor zware sigaren. We zagen haar later terug, maar het schilderij bleek helaas enkel emotionele waarde te hebben. Ze had ook nog een hand vol Belgische verzetsmunten die ze zou laten taxeren, maar we konden haar niet meer vinden om te vragen hoeveel die opleverden. Mogelijk omdat ze met haar 1 meter 36 ergens op Curaçao aan het rentenieren was. Of misschien was ze naar huis.

Gelukkig lijkt de tijd om de één of andere reden veel langer te duren wanneer je tussen bejaarden staat te wachten.

Maar toen waren we eindelijk toch binnen in de ruimte met de taxateurs. De glazen vaas die deze meneer op een rommelmarkt in Limburg had gevonden, bleek er eentje van de Action. Als hij geweten had hoeveel men in Amsterdamse vintagewinkels voor een klassiek, origineel afgedragen wolven-t-shirt geeft, had hij hier niet gezeten.

Nelleke van der Krogt praat apart met mensen die iets echt bijzonders en waardevols hebben. We maakten stiekem foto's van haar toen ze in een opname zat, maar ze had ons door en schonk ons de meest vlammende televisieglimlach die een mens aan zou kunnen. Helaas stond die net niet op de foto.

Dit was de rij voor de prenten. De taxateur was zichtbaar in zijn nopjes. Keer op keer bouwde hij de spanning langzaam op ("Aaah, een droge-naald-ets!") om vervolgens tussen neus en lippen mede te delen dat het misschien een tientje waard was. Die teleurstelling werd keer op keer met voor de spiegel ingestudeerde nonchalance door de eigenaars van de prenten geïncasseerd ("Ja, ach ja, nou is toch leuk hè? Is toch iets. Tsja. Is al lang in de familie, hoor. Ja. Lang in de familie.").

Dit is Ben. Ben had een Egyptisch beeldje waar hij mee naar het Rijksmuseum van Oudheden moet. Hij kreeg een AVRO-briefje mee met notities van wat het was, en de verzekering dat hij vandaag 1000 euro had verdiend.

Iedereen die een schilderij wilde laten taxeren moest eerst langs een tafel waar de eerste schifting gemaakt werd. Daar werden de obscure Rembrandts van de Oudoom Harry's gescheiden. Deze dames stonden daar in de buurt, allen in een jasje van Frits Sissings wervelende herfst 2006-collectie.

Haha! Deze zilver-taxateur heet Aardewerk van zijn achternaam. Gelukkig wordt hij waarschijnlijk iedere aflevering wel een keer herinnerd aan die ironie.

Dit beeldje was volgens de taxateur toch zeker "IK KOM JE OPZOEKEN IN JE DROMEN WAAR IK OUD-GRIEKS MURMELEND AAN JE TENEN KNAAG OM VERVOLGENS JE HERSENEN SMAKELIJK OP TE SLOBBEREN" euro waard.

Deze drie gezichten in het midden zijn exact de reden waarom oma's non-stop platgeknuffeld dienen te worden. Maar laat de mevrouw in luipaardprint een waarschuwing zijn.

Vraag ons niet hoe, maar deze vrouw MOET een creatie zijn van Gummbah, dat kan niet anders. Deze mevrouw was een beetje voor Marian wat Nelleke van der Krogt voor Wiegertje was.

Oh Nelleke. Als je eens wist hoezeer jij het waardevolste en bijzonderste in het hele museum was, die dag.

TEKST EN FOTO'S: WIEGERTJE POSTMA EN MARIAN COUSIJN