Ik kan me niet herinneren wanneer ik Fast Car voor het eerst hoorde, maar misschien is dat wel hoe het met de belangrijkste culturele kunstwerken gaat: je hoeft niet op de details in te gaan, maar denkt in plaats daarvan aan alle herinneringen die ze bij je oproepen. Ik weet zeker dat ik het nummer allang een keer gehoord had voordat ik er op de middelbare school obsessief naar begon te luisteren, maar pas in die periode van mijn puberteit begon het lied zich echt in mijn geest te nestelen.

Fast Car van Tracy Chapman kwam in 1988 uit, als single van haar gelijknamige debuutalbum, maar werd pas echt bekend door een televisieconcert dat in datzelfde jaar georganiseerd werd voor de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela. Hoewel ze die dag al eerder een optreden gegeven had, betrad Chapman opnieuw het podium om voor Stevie Wonder in te vallen – en al snel wist ze de harten van het publiek te veroveren. Ik heb me weleens voorgesteld hoe de toeschouwers vol verwondering naar haar moeten hebben geluisterd – net als ik, meer dan vijftien jaar later. Chapmans stem spoelt als een warme en rijke golf over haar luisteraars heen. De diepste geluiden die ze produceert wikkelen zich om je heen als een warme deken, of geven je het gevoel dat je als kind kreeg wanneer je moeder een slaapliedje voor je zong. Het is moeilijk om dat gevoel te vergeten.

Fast Car Fast Car Fast Car Fast Car Fast Car Fast Car
Fast Car Fast Car Fast Car Fast Car