FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

STREETPOLL: WAAR ZOU JIJ EEN BOEK OVER WILLEN SCHRIJVEN, DEEL 2

26.1.10

Onlangs gingen we de straat op om mensen zoals jij en ik te ondervragen over de dingen in het leven waar je graag een boek over zou willen schrijven. Deel 1 vind je terug in ons Fiction Issue, die tegen de tijd dat je dit leest waarschijnlijk al is weggekaapt door iemand die naar het schijnt early adapter heet, wat echt een belachelijke naam is voor een kind. Dit is deel 2, maar mocht je een onbedwingbare drang voelen alsnog deel 1 te lezen, dan kan dat hier.

Dieuwertje: Ik heb niet echt iets meegemaakt, maar ik wil wel een boek schrijven over alle onnodige talenten die ik heb.

Onnodige talenten?
Ja, ik kan dus heel veel, maar ik kan er eigenlijk niets mee. Ik kan lachen als een gehandicapte mongool, dingen dubbel zeggen, heel hard boeren en ontzettend lelijk kijken.

Advertentie

Is een carrière in het circus dan niet beter voor je?
Nee want weet je, daar is het niet goed genoeg voor. Ik kan heel veel dingen, maar al die dingen zijn fucked up. Deze talenten zijn de tragedie van mijn leven. Ik zeg ook altijd hele nare dingen over mensen, terwijl ze gewoon achter mij staan. Verder praat ik heel veel in mijn slaap. Ik durf het niet op te nemen, want ik ben bang voor exorcistische kreten.

Sietske: Ik ken iemand die een wormenkwekerij in zijn schuur heeft. Met echt duizenden wormen, en de poep van die beesten wordt verkocht als mest.

Wormen, poep en een schuur, mijn interesse heb je. Hoe zie je dat voor je, een boek hierover?
Hmm, als ik echt mijn fantasie gebruik dan wordt het fictie: een verhaal over het leven van die jongen van wie de wormen zijn, die een erotische verhouding heeft met de vrouwelijke wormen. Ik ken trouwens ook nog iemand met een kamelenmelkerij, de enige in Europa. Misschien dat ik daar ook een boek over moet schrijven. Weet je, misschien kan ik beter een boek over mezelf schrijven en alle dierenkwekerijbezitters die ik ken.

Lucas: Ik zou het verhaal van mijn leven willen vertellen, maar dan vanuit de ogen van een hond. Ik had vroeger een hond die altijd de poep uit mijn po at. Ik denk, die hond moet toch een rare kijk op ons mensen hebben gehad, dat we op een po poepen. Ik bedoel we zijn mafkezen, we drinken, roken, gebruiken drugs. De hond is dan eigenlijk de wijze van het stel. Wij leggen ons allemaal dingen op, een leuke baan etc. etc. En uiteindelijk raken we allemaal alleen maar gefrustreerd. Maar een hond is gewoon een hond.

Je boek wordt dus een beetje als Look Who's Talking, maar dan met een hond.
Eh, dat weet ik niet want ik ken die film niet. Maar zo is het wel een beetje. Ik probeer alleen niet te denken als de hond. Eigenlijk wil ik een verhaal over mijn eigen leven vertellen maar dan door de ogen van mijn hond.

Volgens mij wil je stiekem gewoon een boek over jezelf schrijven en dat probeer je te verhullen door een hond in te zetten.
Nee nee, dat niet. Zie het zo, de hond is de spiegel die mij dingen ziet doen en er niets van begrijpt. En daar dan een verhaal over.

Hoe is het eigenlijk met je hond afgelopen na al die poep?
Nou daar was eigenlijk alles oké mee. Het was niet ineens een poephond ofzo.

ALICE SOUGUIR
FOTO'S DOOR CATHARINA GERRITSEN, LUCAS BOOT EN SIETSKE RIDDERS