FYI.

This story is over 5 years old.

TORONTO - PRATEN MET EEN DODE

Unpublished

Met iemand praten die zopas zijn eigen dood gefaked heeft, is moeilijk. Ofwel staat er een ziljoen dollar op het spel en willen ze niet gevonden worden, ofwel zijn ze gepakt, gevangen genomen en nu oud en beschaamd over het hele verhaal. Geloof ons, we hebben met zo'n kerel gepraat en hij was niet zo enthousiast over de twee jaar die hij ondergedoken zat met een vals paspoort of de zeven jaar die hij in de gevangenis had doorgebracht. Gelukkig kan tegenwoordig iedereen, met behulp van het internet, zijn eigen dood faken, gewoon voor de fun.

VICE: Hoe heb je het gedaan?

Death-Faker: Ik deed het op een skateboarding message board. Ik had gevochten in een skatepark en later zeiden ze dat ik was neergestoken in een bar en dat ik in het ziekenhuis lag. De volgende dag zei een van mijn vrienden, " Hij heeft het niet gehaald. Zijn familie wil er niet mee worden lastiggevallen en ze vragen dan ook om het stil te houden."

Hoe voelde het om dood te zijn? Hoe lang ben je dood geweest?

Het was wel ok. Ik was dood voor ongeveer anderhalve dag.

Las je toen het message board?

Niet de eerste dag, maar toen ik terug ging kijken, waren de mensen gek aan het worden. Het grappige was dat op een bepaald moment iemand schreef dat hij me gezien had die dag en dat het dus niet waar was, maar niemand schonk er aandacht aan.

Hoopte je dat bepaalde personen erachter zouden komen en zouden reageren? Zoals een ex-vriendin ofzo?

Nee, maar er zijn een aantal mensen die ik echt niet kan uitstaan, en ik was wel benieuwd naar hun reacties. De meeste zeiden zoiets als " Oh man, dit is verschrikkelijk, het is zo'n slecht nieuws." Ik dacht van, "Fuck off. Je haat mij, je zou blij moeten zijn."

Kwam je in de verleiding om bepaalde dingen te doen die je normaal niet zou doen?

Niet echt, ik heb me die nacht gewoon zat gedronken en heb het gevierd met een nieuwe tatoeage.

Welke nieuwe tattoo?

Het is een tatoeage van een Paashaas op een kruis. Het symboliseert mijn verrijzenis.

Oh. Wat is er daarna gebeurd?

De mensen begonnen te bellen naar mijn werk, maar mijn werknemers wisten er van niets en ze verzekerden iedereen dat ik ok was. En toen begon ik mijn eigen telefoons te beantwoorden. De mensen waren echt kwaad. "Ik kan niet geloven dat je me dit aangedaan hebt! Dit is bullshit!" Er was ook een kerel die me belde en schreeuwde. Eerst was hij blij dat ik nog leefde en dat veranderde dan in pure woede en uiteindelijk zei hij dan, " Ik ga je vermoorden, kerel."

Heb je hierdoor vrienden verloren?

Ik weet het niet, een paar mensen zeggen dat ze nog steeds boos zijn. Velen vonden het ook heel zwak, ze konden het niet geloven en ik had hun hele weekend verpest.