Schijnheilig

FYI.

This story is over 5 years old.

Schijnheilig is leeg, maar de cellen zaten vol

Een van de leukste kraakpanden van Amsterdam is met flink geweld ontruimd door de ME. We kwamen voor een verslag maar belandden in de nor.

Gisteren was er weer eens een ontruimingsronde van kraakpanden in Amsterdam. Een van de panden die ontruimd zouden gaan worden was Schijnheilig, aan de Passeerdersgracht. Een jammerlijk iets, want Schijnheilig was een leuke plek in de stad waar vaak een boel moois te doen was. Zeker voor de minder grote fans van Ritchie Hawtin onder ons. Maar kraken is inmiddels bij wet verboden, dus moest het pand worden ontruimd, vond de gemeente. Leuk of niet. De ontruiming ontaardde in een veldslag en 143 arrestaties, waarvan twee arrestanten bij VICE werken. Hier het verslag van de dag.

Advertentie


Toen we maandagavond langs gingen bij Schijnheilig om polshoogte te nemen, werden we met warmte en gastvrijheid onthaald, ook al mochten we in bepaalde ruimtes geen mobiele telefoons mee naar binnen nemen en vluchtten de op de binnenplaats aan de achterkant van het pand aanwezige mensen naar binnen als er weer een politiehelikopter overvloog. "Het is jammer dat het hier dichtgaat, maar morgenochtend wordt het een gezellige boel, met leuke mensen, muziek, dans. Als je wil kunnen jullie dan blijven slapen. Maar wat komen jullie eigenlijk doen?", zei de jongen die ons te woord stond. Toen zeiden we dat we journalisten waren en moesten we naar buiten en mochten we niet meer blijven slapen. Maar we waren nog wel van harte welkom om 's ochtends om "een uur of half zes" te komen kijken naar de ontruiming en de demonstratie die daartegen was gepland. Dat deden we.

Aangekomen waren deze vijf vrouwen in trouwjurken bezig met ludiek mooi te wezen en was er een miniconcert van een vriendelijke Ier op viool en een man met een zwarte hoodie op drums. De muziek werkte ontzettend ontroerend, maar het was dan ook half zes 's ochtends, een tijdstip waarop iets simpels als een spreeuw op een dak al tranentrekkend kan werken. De opkomst was behoorlijk groot. Er waren krakers met bivakmutsen maar ook veel sympathisanten die dingen als make-up en gekleurde kleding droegen.

Deze mannen hadden zich in een lock-on vastgezet. We gaven ze snoep, wat ze een beetje raar vonden, maar niet superraar.

Advertentie

Deze gemaskerde wreker zat van gemaskerde wrekers te genieten. Rond deze tijd vroeg een van de aanwezigen zich hardop af waar die ME nou bleef, want ze hadden een lokaal in het pand vol laten lopen met zeepsop en dat was aan het inzakken en dat vond die persoon zonde. "Die ME mag nou wel eens een keer komen, want mijn zeepsop begint in te zakken."

En dit is een foto van een concert op het dak van het huis van de overburen. Ze speelden iets dat gek klonk, maar het idee van een concert op een dak terwijl beneden de spanning voor arriverende ME sterk voelbaar was, was toch prachtig. Alsof er een noiseband op het dek van de Titanic speelde.

Aan het begin van de Passeerdersgracht aan de kant van de Marnixstraat hadden lieden een prullenbak in de hens gestoken. De brandweer bluste dat vuurtje snel, en dat was ook het moment dat de ME-bussen kwamen aanrijden.

Dit is een van de eerste vlaggen die we zagen. "Niet provoceren jongens!", riep een jongen met een megafoon steeds, waardoor we deze vlag wellicht in een ironisch licht moeten zien. ACAB.

Aangezien de ME'ers zich aan beide uiteinden van de Passeerdersgracht begonnen op te stellen was het een heen en weer rennen van jewelste.

Uiteindelijk vormden zich twee fronten. Zwarte hoodies en gezichtsmaskers versus…

…wapenstokken en gele hesjes.

Alejandro stond op de barricades foto's te maken.

Het meeste journaille stond aan de overkant van de straat te filmen. Lijfbehoudtechnisch is dat natuurlijk ronduit verstandig, want zodra de ME de Passeerdersgracht schoon begon te vegen, moesten we over de barricades heen wegrennen voor de klappen van de ME, terwijl er een hoop door de lucht vloog. Alejandro kreeg een pot pindakaas op zijn ringvinger geworpen.

Advertentie

De eerste linie van verdediging, een roze luchtbed, hield nog korter stand dan je al zou verwachten.

Dat belette mensen echter niet het voorwerp op de vlucht mee te nemen. Omdat Alejandro's ringvinger er nu slapjes bij hing moest hij zijn camera afstaan aan Ewout, die prompt een steeg inschoot om dit beeld te schieten:

Hij bloedde als een rund en lachte als een boer met kiespijn. Een lieve mevrouw hielp de jongen met wat pleisters en bemoedigende woorden.

Omdat het zo vroeg was kwamen mensen slaapdronken kijken wat er aan de hand was, getuige bijbehorende outfits. Met je witte vlekken op je Che Guevara-shirt.

Ewout was inmiddels in de steeg opgesloten, samen met dit meisje. Met twee man vijf ME'ers bezighouden heeft iets heel leuks, maar na een kwartier begon het te vervelen. De mevrouw die de bloedende jongen twee foto's hierboven aan het helpen was had een pand had met twee deuren. Eén die uitkwam op de steeg en een ander die uitkwam op de Prinsengracht, waar de krakers en omstanders heen waren gedreven.

Dus Ewout liep binnendoor…

…om weer op de Prinsengracht uit te komen. Verdorie.

Vervolgens reden ME-bussen door de menigte heen, schijnbaar zonder directe aanleiding.

Men werd richting de Leidsegracht gedreven…

… die aan de andere kant werd afgesloten door een andere groep ME'ers. Deze vrouw mocht er niet door. "Ik was bij de ontruiming van Schijnheilig omdat ik het zonde vind dat het pand nog geen bestemmingsplan heeft en het toch ontruimd wordt. Maar ik moet straks weer proefwerken afnemen, dus ik hoop dat ik er door mag." We gaven haar snoep. Maar ze mocht er niet uit. Wij ook niet, overigens. Niemand, namelijk.

Advertentie

Inmiddels stonden we een uur of anderhalf tussen twee linies ME'ers, en een massa mensen. Er waren flink wat mensen in het bezit van trommels, en daar ramden ze de hele tijd semi-ritmisch op. Iemand vertrouwde ons toe dat als het nog veel langer zou duren hij die ME'ers niet meer nodig zou hebben en zelf op de trommelaars in zou beuken. Weg konden we niet meer en er werd ook niet verteld wat er ging gebeuren. Het duurde lang.

Toen sprongen twee van de sympathisanten aan de overkant van de Prinsengracht het water in om zich bij de opgesloten groep te voegen.

Andersom werd er ook door de ingeslotenen even een duikje genomen. Later sloot de ME de waterkant af.

En toen kwam er een boodschap door de speakers: "Dit is de politie. Alle krakers en sympathisanten zijn bij dezen aangehouden". Daar waren we mooi zuur mee. We probeerden daarna nog duidelijk te maken dat we eigenlijk pers waren, maar dat mocht niet baten.

Deze beren van mannen die het fantastische beroep 'arrestatie-eenheid' beoefenen - in de volksmond romeo's genaamd - genoten zichtbaar van het bericht dat iedereen was aangehouden.

Het hardhandig arresteren van de demonstranten kon beginnen.

Iedereen ging er bij zitten en werd een voor een afgevoerd in GVB-bussen.

Collega Wiegertje was inmiddels uit haar bed gekomen om naar ons toe te fietsen en aan de ME de VICE Fashion Issue te laten zien. Wij stonden namelijk in het colofon, dus misschien zou dat een bewijs zijn dat we echt pers waren. Maar nee. Het was zo futiel dat het hilarisch was.

Advertentie

Jan en Ewout bromden respectievelijk drie en acht uur in de nor (tenzij je per se anoniem wil blijven nooit je identiteitsbewijs vergeten als je de straat op gaat jongens!), in een cel met vijftien andere net opgepakte krakers en sympathisanten. Ondanks de geuren in de cel (voornamelijk zweet en winden van mensen die lang niets hadden gegeten) en het weinig inspirerende interieur van cellen, was het de eerste uren best gezellig in de cel. Toch is acht uur in de cel best kut; daar deden de twee witte gevangenisboterhammen met kaas of hagelslag en de spelletjes die we deden niet veel aan af. Op het politiebureau was het een behoorlijk ongeorganiseerd zooitje vanwege de plotselinge grote groep arrestanten, waardoor er een hoop beloftes werden gedaan die niet werden nagekomen. Dat was vrij frustrerend.

We kregen uiteindelijk een boete voor 'verstoring van de openbare orde'. Andere mensen schijnen weer andere dingen opgelegd te hebben gekregen als 'samenscholing' etc. Na de lange dag weer op vrije voeten staan maakte ons ongeveer even blij als bovenstaande jongen, die zijn vrijheid vierde door nog even bij Schijnheilig te gaan kijken.

Het pand was zo goed als ontruimd en er zat een nieuw slot op de deur. Kraken gaat door, maar ontruimen ook.

EWOUT LOWIE, ALEJANDRO TAUBER EN JAN VAN TIENEN

Met enorm veel dank aan Wiegertje Postma en De Redder