Ruud Van Moorleghem heb ik leren kennen doordat hij zijn portfolio naar me opstuurde met bijgevoegd een filmpje waarin een SM-koppel het beste van zichzelf geeft. Zo gemakkelijk kan je mijn interesse opwekken. Ruud mag je trouwens gerust Rudy noemen. Hij heeft deze roepnaam gekregen ten tijde dat hij op hippe feestjes in Antwerpen kwam opdagen verkleed als vuilniszak of ballerina. Die tijd is echter nu voorbij en hij is dan ook serieuzer geworden, waarmee ik wil zeggen dat hij zich nu volledig op zijn kunst toelegt die erin bestaat zijn SM-dromen in beeld om te zetten. Rudy droomt immers van vrouwen met latex maskers die tegeldansen met hun SM-meester en gaat ervan uit dat dergelijke beelden door ieders hoofd spoken tijdens de nachtrust. Verder is hij een fan van Play Doh. Dat is ieders favoriete merk van boetseerklei. Zijn atelier is gelegen in Gent, dicht bij de hoeren waar het parkeren erg duur is. En denk maar niet dat de parkeermeter stopt met tellen na 19 uur. Vergeet het!
Vice: Je portfolio steekt boordevol SM.
Ruud Van Moorleghem: Inderdaad. De laatste tijd ben ik hier veel mee bezig. Daarvoor was mijn werk heel schools en braaf. Nu durf ik meer. Ik heb laatst in Brussel een kleine tentoonstelling gehouden waarin ik alles heb gegeven. Heb je de performance gezien? Daarvoor ben ik in de SM-wereld gestapt, wat voor mij totaal onbekend was. Het was redelijk heftig.
Daarvoor maakte je enkel brave, saaie kunst?
Ja. Ik deed soms wel performances tijdens feestjes van Fanklub dj's. Ik liep er altijd verkleed rond. Op een gegeven moment vroegen ze mij om iets op het podium te doen en dat heb ik dan ook gedaan. Maar dat is na een tijdje ook weer voorbij gegaan. Als ik er nu op terugkijk, is dat best gênant om jezelf te zien rondlopen met bijvoorbeeld enkel een vuilzak aan.
Dus je ging op stap als vuilzak verkleed?
Een tutu met pony heb ik ook al gedaan: zo'n speelgoed pony op een stok.
Droeg je er hoge hakken bij?
Neen, maar in mijn vriendenkring was dat wel het geval: half transseksuele toestanden kwamen wel vaker voor.
Hoe stap je de SM-wereld binnen? Dat is toch niet een kwestie van even een kaartje op eBay te kopen?
Ik was op zoek naar een koppel dat wilde meewerken aan een performance. Ik kon evengoed vrienden verkleden en vragen om te dansen maar ik bedacht dat het beter zou zijn om op zoek te gaan naar mensen die actief zijn in die wereld. Ik ben beginnen zoeken naar medewerkers op FET life, dat is een soort Facebook voor mensen die met fetisj en BDSM bezig zijn en daar heb ik een koppel gevonden. Na een babbel zeiden ze dat ik eens moest afkomen naar een feest. Ik bedankte eerst maar ben uiteindelijk toch gegaan. Dat was eigenlijk een vrij normaal feest behalve dat iedereen er latex-kleren aanhad. Er was ook een aparte kamer achteraan waar ik niet ben binnen geweest.
Best niet zomaar een dark room binnenstappen.
De aanwezigen waren mensen met een gewone job. Als ik ze op café zou tegenkomen, het zouden mijn ouders kunnen zijn. Met dat gegeven wilde ik ook wel beginnen werken: het dubbelleven, omdat ik zelf tijdens die Fanklub verkleedpartijen een soort dubbelleven leidde.
Rudy houdt een zelfgemaakte butt plug vast in de vorm van een priester, gemaakt van latex.
Daar zijn boeken over geschreven: de zakenman die zich laat afslagen.
Ik ben ermee bezig, maar het zit nog in de beginfase. Nu, die performance van mij was het gevolg van een droom die driemaal in een week terugkwam. Ik vond dat een teken om er iets mee te doen.
Waren de latex maskers ook aanwezig in je droom?
De performance is een letterlijke visualisatie van mijn droom.
Ik ken weinig van Freud dus ik kan niet zeggen dat je ziek bent in je hoofd.
Ik denk dat iedereen wel zo droomt. Ik breng het gewoon naar buiten.
Hoe diep zit je in het SM-milieu?
Het plan is om later ook zelf mee te doen en dat ik de kleren zal dragen. Nu ben ik er nog niet klaar voor. Ik wil het allemaal documenteren en het blijft een experiment. Echte SM'ers houden van de pijn terwijl het bij mij een angst is. Ik wil die angst overwinnen en zoiets meemaken omdat het interessant is voor mijn werk. Moest ik niet met kunst bezig zijn, zou ik het niet opzoeken. Ik ben daar te vrolijk voor.
Je vindt het niet geil.
Neen.
Ga je pogen het geil te vinden?
Misschien wel. Ik kan me gemakkelijk verplaatsen in een andere persoon. Ik heb eens zelf een performance gedaan in Brussel: Tina Sabrina Joyce. Dat was een bekendheid en tevens een vrouw, dus heb ik mezelf verkleed wat een grote stap was voor mij aangezien ik vroeger liever had dat drag queens uit mijn buurt bleven. Door mezelf als vrouw te verkleden heb ik er een andere kijk op gekregen.
Wat vinden je ouders van je werk?
Ze waren fier op mijn tentoonstelling, maar bij de thema's en het onderwerp hebben ze vragen. Ik woon nog bij hen maar er wordt niet over gesproken, hoewel dat wel zou gaan. Mijn moeder begrijpt het wel, mijn vader ook een beetje.
Is jouw slaapkamer fluffy roos?
Neen, het is gewoon wit.
Je noemt jezelf Rudy in plaats van Ruud.
Dat is een overblijfsel van de tijd van Fanklub. Iedereen noemde me Rudy en dat is zo gebleven.
Ik zie Play Doh boetseermiddel op de kast staan!
Daar speel ik mee als ik aan het nadenken ben.
Ik kon de verschillende kleuren boetseerklei nooit goed gescheiden houden. Op korte tijd werd het één bruine massa.
Ik kan dat vrij goed. Ik boetseer er mannetjes en geslachtsdelen mee. Een foef, bijvoorbeeld.
Kan je mooie schaamlipjes boetseren?
Ja.
Ik heb ontzag voor jou.
Foto Tina Sabrina Joyce: (c) Ruud Van Moorleghem