Het nieuwe hoofdstuk van The Waldorf Project laat niets over van je realiteitszin

Iemand sleept me naar achteren. Het is pikkedonker. Een warme, zoete vloeistof druipt van mijn kin en met mijn handen grijp ik naarstig om me heen. Ik voel alleen schuurpapier. Opeens word ik opgetild door een kleine Japanse danser met sadomasochistische trekjes. Ze drukt haar gezicht op het mijne en ik hap naar lucht. Dit is pas het begin.

Ervaringskunstwerk The Waldorf Project van de Britse kunstenaar Sean Rogg is terug met een derde hoofdstuk, het meest ambitieuze tot nu toe. Waar Chapter 1 / MuskMelon onze smaak herdefinieerde en Chapter 2 / Colour dat deed met ons zicht, haalt Chapter 3 / Futuro onze realiteitszin overhoop. Rogg zoekt niet alleen de grenzen op van wat een kunstwerk kan zijn, maar hij beukt daar dwars doorheen. “The Waldorf Project is de extreemste en intenste ervaring die je gaat vinden. Het doel is niet om te choqueren, maar om je het licht te laten zien,” aldus Rogg.

Met de Japanse emotie ‘amae’ als basis, wat staat voor een tijdelijke complete overgave, legt Rogg het concept ‘realiteit’ volledig bloot. “Ik had een vooruitstrevende visie op de toekomst, ik filosofeerde over of je in staat bent om energie te consumeren,” vertelt Rogg aan The Creators Project. “Toen besefte ik dat een trauma, mits goed ingezet, een manier kan zijn om een persoon aan te zetten tot creativiteit. Met dat besef voelde ik me vrij om iets onwerkelijks te creëren.” Dat onwerkelijke is een dystopische wereld die compleet voorbijgaat aan je fantasie en die perfect ontworpen is om je emoties te manipuleren. Het is belachelijk en het doet je hoofd op hol slaan.

The Unrest Cure is een roman van Saki die de basis vormde voor de film The Game. In dit boek wordt de realiteit van een man volledig op zijn kop gezet, zodat hij ontwaakt uit zijn leven, dat hij slaapwandelend ondergaat. In een tijd waarin we allemaal verlangen om in onszelf te keren, is The Waldorf Project precies zoals The Unrest Cure.

Van het bittere shotje aan het begin – dat een beetje smaakt naar het spul waarmee de tandarts je verdooft – tot het geluid dat door je lijf dreunt terwijl je valt, alles wat je meemaakt is belachelijk meeslepend. De details zijn fenomenaal. Zelfs de stoffen lijken op je gedachten te zijn afgestemd. Sean legt uit dat de kostuums, die ontworpen zijn door Elena Martin, gebruikmaken van sensors om “het gedrag van de omringende gasten te voelen en het licht zo aan te passen dat het je emoties versterkt.” Het is werkelijk een totaalkunstwerk dat ieder zintuig prikkelt.

Het geluid verstomt me, het licht verblindt me en ik word omgeven door buitenaardse texturen. Soms ben ik vastgebonden aan vreemden, soms lig ik helemaal alleen in een enorme ruimte, terwijl ik onderdanig kniel. Er leven mooie, maar ook angstaanjagende wezens in deze ruimtes. Hun aanrakingen zijn zachtaardig, lief, seksueel en hard. Tijd lijkt te zijn verdwenen. Waar ik ben, bestaan alleen gevoelens. Op een bepaald moment voert een danser mij een warme vloeistof, terwijl hij ineenkrimpt. Misschien uit genot, of uit pijn, of allebei.

Later vloeit er een gekke, donkere vloeistof over mijn gezicht en in mijn mond. Ik hoor later dat ik het een niet-newtoniaanse vloeistof moet noemen. Het verandert constant van vast naar vloeibaar. Ik word wederom weggesleept, gedragen, vastgehouden. Ik ren door de duisternis richting een fel licht. Ik zie mijn voeten niet. Het is tegelijkertijd angstaanjagend, spannend en ongelofelijk.

Ik heb je nu maar flarden verteld van wat ik allemaal heb meegemaakt en ik ga je ook niet vertellen wat er nog meer is. Je moet er zelf echt heen. Smeek om een kaartje, want het is een ervaring die je nooit zal vergeten.

The Waldorf Project - Chapter Three / Futuro is in Londen te zien, nog tot en met 4 december. Klik hier voor meer info.