Hier is een interview dat ik onlangs had met Fool’s Gold. Niet het electrolabel uit Brooklyn of de film uit 2008 met Matthew McConaughey, maar dat leuke bandje dat je mogelijk vooral kent van hun in het Hebreeuws gezongen nummer ‘Surprise Hotel’.

Dat van alle mensen op onze redactie ik het interview zou doen was niet echt een onderwerp van discussie, aangezien er eerder al twee stukjes op Viceland aan mij en de band gewijd zijn. Ten eerste moest ik, toen ik nog stagiair en slaafs ingesteld was, een dansje doen op een nummer naar keuze. Ik koos een nummer van Fool’s Gold en vernietigde, in één minuut belachelijk doen, mijn toekomstige carrière in alle vakgebieden waar geen clowns mee gemoeid zijn. Blog twee ging over een filmpje waarin ik skinnyjeans- en All Stars-dragende meisjes verwondde door de meest ongepaste en tragisch getimede stagedive ooit te maken, namelijk tijdens een concert van Fool’s Gold. Ik sprak met Lewis, de gitarist en tevens aardigste gast op aarde. Hij vertelde me dat hij Nederland een van de fijnste landen vindt om op te treden. Maar echt. Nee eheecht!!

Vice: Om met de grootste clichévraag te beginnen: wat was je beste optreden ooit?
Lewis Pesacov: Hmm, interessante vraag! Ik denk ons concert in de Hollywood Bowl in LA. Of die in Parijs, een paar maanden geleden. Oh, en we speelden op Lowlands dit jaar, dat was ook echt een fantastische show.

Ja, jullie waren de afsluiter, tegelijk met Queens of the Stone Age. Had je geen medelijden met al die mensen die opgepropt in de Alpha-tent een glimp van Josh Homme probeerden op te vangen?
Natuurlijk wel! Iedereen bij ons was keihard aan het feesten. We treden sowieso graag in Nederland op.

Zeg je dat omdat ik Nederlands ben?
Nee, nee, het is echt zo. In elk land reageren mensen net even iets anders, maar Nederlanders zijn relatief open minded en enthousiast.

Wist je dat er in 2008 een vreselijke film is gemaakt die ‘Fool’s Gold’ heet?
Dat klopt, maar toen die film uitkwam hadden we onze naam al lang.

Heb je ‘m gezien, die film?
Eh ja, ik geloof dat ik ‘m ooit in het vliegtuig heb zitten kijken.

En?
Uhm, tja. Matthew McConaughey is best wel een hunk, maar die film was behoorlijk afgrijselijk.

Jullie doen altijd net alsof het publiek een zaal vrienden van jullie is, alsof jullie er geen centimeter boven staan. Is dat een bewuste keuze?
Nee, ik denk dat dat gewoon is hoe we zijn. We zijn nu met z’n zessen, maar ooit waren we met z’n vijftienen. Dat betekent dat je sowieso al heel open en aardig naar andere mensen toe moet zijn.

Aha, en ‘Fool’s Gold’ is ook een bijnaam voor pyriet, omdat het vaak voor goud aangezien wordt, maar geen reet waard is. Verwijst de bandnaam naar jullie niet-pretentieuze houding?
Ja. In de 1850’s had je de gold rush. Toen kwam iedereen hier naar Californië om goud te vinden. Een hele hoop mensen dachten schatrijk te zijn geworden met wat ze hadden gevonden, maar dat bleek dan vaak pyriet te zijn. Die ironie spreekt ons vreselijk aan. Je moet dingen nooit te serieus nemen.

Heb je een hekel aan arrogante artiesten? Een Kanye West, een Christina Aguilera?
Nee hoor. Ik neem mezelf best serieus, alleen vind ik het persoonlijk niet per se nodig om hooghartig te doen. Ik heb er wel een hekel aan om met arrogante mensen om te moeten gaan, maar wie niet. Ach, het leven kan soms best zwaar zijn en iedereen gaat daar op z’n eigen manier mee om. Ik begrijp het wel hoor, dat sommige mensen daar arrogant van worden.

Jullie traden ooit op tijdens London Calling in Paradiso. Daarna was er Noodlanding en toen zag ik jullie toen tussen al dat bittersaaie Noodlanding-publiek een biertje drinken. Was dat niet vreselijk?
Ach, dat ging wel. We chillen na de show vaak nog even met het publiek en dat is de ene keer gezelliger dan andere keren. In de VS heb je trouwens niet echt van dat soort avonden. Van die dansavonden met elektronische muziek.

Ik zag tijdens dat concert in Paradiso een gast crowdsurfen.
Crowdsurfen? Ha! Ja, soms gebeurt dat wel eens. Niet heel vaak, maar zo nu en dan wel ja. Fantastisch is dat.

Ik was die gast.
Haha, gruwelijk.

Wat me zo mateloos bevalt aan jullie concerten is dat jullie zo lief zijn voor je publiek. Ik bedoel, geen ‘publiekje pesten’ met een tergend eerste uur en het dan in de toegift toch nog op z’n pootjes terecht laten komen. Gewoon één, misschien twee nummertjes en dat de rest van de avond lekker hossen op ‘Surprise Hotel’.
Ja, maar we hebben wel de eeuwige discussie over waar in de set we dat nummer moeten spelen. In het begin, zodat mensen gelijk staan te feesten of aan het eind.

Wat is jouw standpunt?
Ik prefereer ergens in het midden.

Het lijkt ook altijd alsof jullie op een gegeven moment maar wat doen. Een soort jamsessie wordt het dan. Is dat ook zo?
Ja, en niet alleen bij dat nummer. Al onze nummers hebben een soort open einde, zodat we dat altijd ter plekke kunnen invullen, afhankelijk van de respons van het publiek. We hebben het altijd over dat we ‘een set’ gaan spelen, maar eigenlijk doen we gewoon drie nummers die een half uur duren.

Waarom precies?
Wat we vet vinden aan muziek is dat het je in een soort trance brengt, zodat alleen het ritme nog uitmaakt en je de rest kan invullen zoals je wil. Soms duurt het wat langer voor je dat punt bereikt, dus kunnen we de nummers zo lang uitrekken als we willen.

Ik dacht eigenlijk dat jullie allemaal joods waren, maar dat is helemaal niet zo. Wie spreken er allemaal Hebreeuws?
Amir, de keyboarder en natuurlijk onze lead singer Luke, die ook in het Hebreeuws zingt. Hij wilde dat graag, omdat hij geboren is in Israël, maar niet echt meer Hebreeuws kon spreken toen hij in Amerika ging wonen. Ik denk dat hij het gewoon heel leuk vindt om in het Hebreeuws te zingen. Ikzelf zou wel willen pleiten voor wat meer Engelse nummers, zodat het publiek dan wat beter mee kan zingen. Taal is zo’n beetje de laatste barrière, de laatste ‘muur’ tussen ons en het publiek. Misschien moeten we het toch eens proberen.

Uit welke landen komen jullie invloeden?
Ethiopië, Mali, Congo en Zimbabwe.

Voel je je nooit schuldig tegenover al die Afrikaanse bands die waarschijnlijk fantastisch zijn maar waar nog nooit een hond van gehoord heeft?
Ik ben er juist wel optimistisch over. Als mensen onze muziek leuk vinden gaan ze zich misschien ook eens wat meer naar Afrikaanse bands luisteren. Dan zijn we dus juist een soort trampoline, als het ware.

Waarschijnlijk de meest onzinnige vraag die ik ooit in m’n leven heb gesteld, was gericht aan jullie beste vrienden, Local Natives. Hij ging zo: wat als Paul Simon Graceland nooit had uitgebracht? Vertel, wat als Paul Simon Graceland nooit had uitgebracht?
Ik ben op zich wel een fan van Paul Simon, maar zoveel heb ik niet naar dat album geluisterd. Mijn kennis van Afrikaanse muziek ligt eigenlijk buiten zijn werk. Ik ben opgegroeid met Afrikaanse muziek door m’n ouders. Mijn vader heeft op veel plekken op de wereld gewoond, waaronder Nederland, dus dan neem je veel invloeden mee. Ik denk ook dat Paul Simon meer popliedjes maakte, met alleen een Afrikaans ritme eronder. Couplet-refrein-couplet-refrein-brug-refrein, dat. Wij zijn meer geïnteresseerd in de trance, het jamming-aspect van Afrikaanse muziek. Het liefst spelen we door tot in de eeuwigheid.

EWOUT LOWIE

Fool’s Gold treedt 14 november op in het Paard van Troje in Den Haag en 16 november in de Melkweg in Amsterdam.