Advertentie
Dit artikel is meer dan vijf jaar oud.
Stuff

De biografie van Patty Brard is één grote, charmante drukfout

"HET IS ALSOF ZE ER VAN ONDEREN EEN PARAPLU INDUWEN, HEM DAN OPENDOEN EN DAARNA TERUGTREKKEN"

door Carmen Felix
02 december 2011, 12:00am

De biografie van Patty Brard verscheen in 2003 en ik weet niet hoe Patty er zelf op terugkijkt, maar ik kan me voorstellen dat ze zich dood schaamt. Laat ik het zo zeggen, er kwam geen enkel greintje schaamte, smaak of kundigheid aan het maken van dit boek te pas. Dat is af te lezen aan de inhoud maar ook aan het uiterlijk. En dat is verdomme wonderschoon.

Het mooie aan dit boek is de ogenschijnlijke overbodigheid ervan. Iedereen weet alles al van haar. Van de bulderlach, de poepseksgeruchten (Ron Brandsteder, we zien je), van haar divavetes met andere bekende Nederlandse vrouwen en van haar rits aan (al dan niet geflopte) televisieprogramma's. Natuurlijk zijn er echt duizenden boeken wel grappig en miljoenen boeken zijn overbodig (laat me niet over de nieuwe generatie Nederlandse schrijvers van mijn leeftijd beginnen, je weet dat ik jou bedoel) maar de biografie van Patty is speciaal omdat haar leven helemaal niet zo interessant is.
 


Natuurlijk gebruikt ze coke, heeft ze altijd alleen maar 'foute' mannen achter zich aan, is ze onuitstaanbaar volgens tv-kijkend Nederland en zijn al die dingen al genoeg om een boek over te schrijven, maar ook Gordon voldoet aan al die dingen die ik zojuist opnoemde. En nou zal ik meteen maar opbiechten dat ik inderdaad ook de biografie van Gordon in mijn Billy-boekenkast heb staan (jodge me niet, hij was gratis), maar dat is andere koek. Het charmante aan dit boek, dat ik volgens mij ooit van een vriend heb geleend onder het mom van “OMG HEB JIJ DE BIOGRAFIE VAN PATTY IK WIL HET LENEN”, is dat er geen enkel deeltje gepolijst aan is. Op de belachelijke cover na, lijkt dit hele boek een drukfout.

Als het Nederlandse volk het ergens over eens is, is het wel dat Patty Brard irritant, luid en onaantrekkelijk is. (Als Fluitsma en Van Tijn kennis van zaken hadden, dan was er een couplet aan dit saamhorigheidsgevoel gewijd in dat verschrikkelijke '15 miljoen mensen' van ze.) Ik voel die haat voor Patty Brard niet zo sterk. Beter nog, ik erken dat La Brard luid, irritant en onaantrekkelijk is, maar toch zou ik dolgraag een dag met haar doorbrengen.
 


Niemand op deze wereld zat op het boek te wachten en zeker ik niet. Maar toen ik het eenmaal onder ogen kreeg, moest ik het lezen. De aantrekkingskracht die er vanuit het bundeltje papier uitgaat, is immens. Op de cover is een, geheel in stijl van de titel, naakte Patty te bewonderen. Speels zijn haar donkerblonde hair extensions over de aanzet van haar volle borsten gedrapeerd, de ogen ietwat toegeknepen en de mond groot, aanwezig en in de bekende tandontblotende 'ik lach me kapot'-houding. Als je het boek omdraait, word je geconfronteerd met een reeks ‘heftige’ quotes uit het boek zelf, die nogal random lijken te zijn verzameld: “Zeg, valt er op dit feessie nog wat te snuiven?”, “Likken ze lekker m'n reet!”, “Maar ik ben bang voor je, je slaat de bekers uit m'n bek!” en “Ooooh, die kapotte nagel gaat me door merg en fucking been!” En als je denkt dat er over deze quotes al slecht is nagedacht, dan zal die ader op je voorhoofd nog ritmischer gaan kloppen zodra je het boek openslaat en de gebruikte typografie aanschouwt. Kort gezegd lijkt het erop alsof Patty het moeilijk vond om een keuze te maken en absoluut geen trek had in slechts een enkel lettertype.
 


Je zou hopen dat de oerlelijke huisstijl en typografie een functie hebben, maar niks lijkt minder waar. Er wordt gebruik gemaakt van verschillende lettertypen, lettergroottes en soms wordt iets dik of schuingedrukt, of allebei tegelijk. Ook wordt er soms iets groter afgedrukt dan de voorgaande quote die groter dan normaal werd afgedrukt. Er lijkt geen lijn in te ontdekken. Wel kun je er tijdens het lezen op vertrouwen dat je om de paar pagina's aan ontboezemingen een in lettergrootte 72 afgedrukte monsterquote ziet staan. En dan zeg ik monster, omdat het de teksten zijn die je hardop in Patty-stem kan schreeuwen zonder dat het ongeloofwaardig klinkt voor luisteraars. Een kleine greep uit deze monsterquotes, in capslock zodat de sfeer goed wordt neergezet: “EN ALS IK NAAR DE WC BEN GEWEEST, MOET OOK IK MIJN KONT AFVEGEN. GEK HE?” (Patty over het feit dat ze zo gewoon is gebleven), “HET IS ALSOF ZE ER VAN ONDEREN EEN PARAPLU INDUWEN, HEM DAN OPENDOEN EN DAARNA TERUGTREKKEN.” (Patty over haar bevalling), “EEN PRINSES IN DE KEUKEN, EEN DAME OP STRAAT, EN EEN HOER IN BED.” (Patty over de perfecte vrouw) en mijn favoriet, “IK HEB ER NOG NOOIT BIJ STILGESTAAN DAT HIJ MIJ NAAIDE.” (Patty over haar ex-vriend waar ze haar faillissement aan heeft te danken).
 

Het zijn dit soort parels die je tevreden doen bladeren door een boek dat informatie bevat die je ook door de jaren heen in afleveringen van Shownieuws, RTL Boulevard of De 25 domste seksschandalen met BN'ers had kunnen opvangen. Zo lijkt het bijna alsof het niet nodig is om dit boek te kopen, bijna negen jaar nadat het uit is gekomen. Toch wil even op de noodzaak hameren. Het is namelijk de ultieme eyecatcher voor op je koffietafel, een doeltreffend ontspanningsmiddel voor op het toilet en een hilarische ijsbreker voor op kantoor (ik haat mezelf intens na het typen van deze 'tip'). Want er is niemand die meer van Patty Brard afweet dan jij na het lezen van dit boek. Iedereen weet tenslotte dat Patty Brard en Ron Brandsteder ooit een setje waren, maar in 'De Naakte Waarheid' kom je erachter hoe het precies aan en weer uit is gegaan en of het iets met de vermeende voorkeur voor mensenpoep van Ron te maken had. Hetzelfde geldt voor Patty's bevalling: lang niet iedereen weet dat het voor een 'slagveld met 24 hechtingen' heeft gezorgd. En wie had kunnen vermoeden dat Jan Des Bouvrie onder de indruk was van Patty's smaak? En dan de term 'hoeren en snoeren', enig idee wat daarmee wordt bedoeld? Het zijn de dingen die je leert wanneer je dergelijke literatuur in je opneemt. En voor die schamele drie euro bij De Slegte hoef je het niet te laten. Laat me nu alsjeblieft niks typen over ‘de dure decembermaand’ en ‘leuke kadotips’ maar trek hier nou gewoon zelf wat conclusies uit.
 
Tagged:
biografie
Vice Blog
Patty Brard
walg
boekel