FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Today's Art hielp mijn trommelvliezen machtig mooi de vernieling in

Installatiekunst waarvan je iets moet vinden, sociaal betrokken mediakunst en het geluid van een gestoorde first person shooter; dat was Today’s Art.

Installatiekunst waarvan je iets moet vinden, sociaal betrokken mediakunst en het geluid van een gestoorde first person shooter; dat was Today’s Art.

Er was dildospirograafkunst, een Citroen DS Transformer, een eenmans-naaimachineorkest, knipselkunst, films over het einde van de wereld, installaties die klónken als het einde van de wereld, lezingen over anarchistische architectuur, grote kwalvormige tenten, optredens, videokunst en dj’s die gezamenlijk je trommelvliezen naar het hiernamaals hielpen en -zoals dat gaat bij mediakunst- waren er ook heel veel beamers en dingen met QR codes.

Advertentie

Brrrrrpprrrutterpeeeeeeeppruuttterzoemmmmkiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiklang. Zo klinkt Today’s Art. Het is vrijdagavond en we zitten bij Kevin Drumm en Thomas Ankersmit.Twee mannen die lawaai maken. Mijn buurvrouw merkt op dat het précies zo klinkt als het verkeerd afgestelde gehoorapparaat van haar opa. Langzaam verandert de pieptoon in het gekir van robotische bidsprinkhanen. De mensen om me heen doen een nieuw soort dansje waarbij ze allemaal zo snel mogelijk naar de uitgang rennen terwijl ze stevig hun handpalmen tegen hun oorschelpen drukken. In de eerste vijf minuten verlaten zeker 20 mensen de zaal. Zelf vind ik het wel iets hebben, maar ik luisterde als zestienjarige ook voor m’n plezier naar Atari Teenage Riot dus bloedende trommelvliezen roepen bij mij voornamelijk nostalgie op.

Voor ons staat een enorme lichtgevende kwal die een tent blijkt te zijn. We gaan naar binnen door een ingang die ons een beetje het gevoel geeft dat we opnieuw door het geboortekanaal reizen. Binnen zit een groepje minderjarige  jongens en meisjes op een Perzisch kleed, ze drinken pakken sinaasappelsap van de Albert Heijn. Een keurig koppel van rond de vijftig betreedt de kwal. De vrouw met de grijze boblijn kijkt even schichtig om zich heen en vraagt ons dan vertwijfeld “uhm, wat is hier de bedoeling van?”

De catering op Today’s Art was echter excellent en dat kwam geheel door de kaasmeisjes. Deze twee lieftallige meisjes verkochten in hun omgebouwde paardentrailer alles wat te maken had met kaas; kaaspopcorn, cheesecake, macaroni & cheese en mijn persoonlijke favoriet, de kaasdoos.

Advertentie

Deze man was bezig met zijn zesde zak kaapopcorn. “Kaaspopcorn is mijn heroÏne”.

In de creatieve experimenteerzone City Lab op het Spuiplein kon je met een houten katapult teksten afschieten op de gevel van de bibliotheek. De makers doen een nobele poging om met een mix van graffiti, mediakunst en ouderwetse baldadigheid de publieke ruimte terug te geven aan het publiek. Het leverde pareltjes van engagement op als ‘waseem sucks cock’ en ‘gheey biatches’.

Een meisje loopt de trap op met een slaapzak en kampeergerei, we volgden haar naar deze ‘chamber of secrets’ waar ze de nacht door moest brengen voor een eerstejaarsproject van de KABK. We wensten haar veel succes.

Tijdens een half uur durende show in het gemeentehuis verandert een Citroën DS in een langwerpige robotachtige totempaal. Iedereen hoopt echter op een Transformer. “In de film gaat het een stuk sneller” verzucht het meisje naast me.

Spirograaf met dildo’s, volgens de makers populair bij jong en oud. De jongens van de Boy Toys zijn zo bloedjemooi dat we met trillende handen alleen nog maar onscherpe foto’s kunnen maken. Ze zijn wel af en toe te bewonderen als VJ in de Sugar Factory, voor nu kun je het doen met deze op het stadhuis geprojecteerde dildokunst.

Gob Squad is Saving The World blijkt zo fantastisch te zijn dat vrienden me sms-en dat ik NU naar het Theater aan het Spui moet komen. Op zeven schermen zie je beelden van de Grote Markt in Den Haag en vier acteurs die rondrennen in kekke 80’s outfits en groene glittercapes. Het liefst zou ik nu weer opstaan want ik hou niet zo van lollige kunst.

Advertentie

Maar m’n goede manieren worden beloond met anderhalf uur spetterende dialogen, kwaliteitsinterviews met Hagenaren zoals Elly Huizinga (“but they call me outhousinga, because vaak out house ik ga ”) en scènes met willekeurige voorbijgangers die tot hun verbijstering geïntroduceerd worden als IKEA- medewerker of Bruce Willis.

Foto: Iris Uffen

Als afsluiter was er in Korzo en het Paard van Troje ’s nachts een hard feestje vol electronica, techno, house, cumbia, drum and bass, electro en ambient. Je kon dansen op bassen die harder trillen dan bij de lokale dovendisko en later in de nacht kon je zonder gêne je beste MDMA-dansjes oefenen.

Een ding is zeker: als de fantastischheid en relevantie van kunst werd gemeten in decibellen is er geen festival dat je gehoor zo machtig mooi de vernieling in helpt als Today’s Art.