Ik noem mezelf bij tijd en wijlen een soort van journalist. Ik schaar me daarmee onder een beroepsgroep die niet goedgelovig mag zijn, maar kritisch en sceptisch is over vrijwel alles. Tot de nok toe gevuld met deze twee eigenschappen reisde ik af naar Naarden, naar het enige Nederlandse graancirkelcentrum, waar bezoekers alles te weten kunnen komen over dit fenomeen. Eigenaresse van het centrum en fervent graancirkelspotter Monique Klinkenbergh gaf me een rondleiding en appelsap.

Hoi Monique, ik ben een beetje vroeg, maar…
Geeft helemaal niks! Hartstikke leuk dat je er bent. Wat wil je drinken? Koffie, thee, appelsap?

Appelsap, lekker.
Vind je het erg als ik nog even wat afmaak, ik kom om in de dossiers. Jij kunt alvast een documentaire kijken. Ik heb achterin een soort minibioscoopje gemaakt.

Is goed!
Ik ben zo bij je. Vergeet je appelsap niet. 

Monique, razend druk.

Ik krijg een documentaire te zien over graancirkels in Zuid-Engeland, het graancirkel-epicentrum. In de docu wordt uitgelegd waarom de ingewikkelde cirkels onmogelijk door mensen gemaakt kunnen zijn, ooggetuigeverslagen van boeren, een uitleg over hoe de stengels van het platgedrukte graan op een rare manier gesmolten zijn, en meer. Na een kwartier komt Monique weer naast me zitten.

Interessant.
Ja, ongelofelijk, hè. Het is zo fascinerend wat daar gebeurt.

Ken je de mensen uit de documentaire?
Ja, de onderzoekers ken ik bijna allemaal. Het is een hechte groep mensen met ieder zijn eigen expertise. Bert Janssen weet bijvoorbeeld alles van geometrie, en Janet Ossebaard weet weer alles van biofysische afwijkingen, zoals gebogen stengels en geëxplodeerde knopen. Mijn taak is een soort van “messenger”,  ik probeer alle kennis bij elkaar te brengen, te coordineren en naar buiten te brengen. Voorheen werkte iedereen vanaf zijn eigen eilandje, terwijl er juist samengewerkt moet worden om te achterhalen wat er precies aan de hand is.

Wat is er volgens jou precies aan de hand?
Ik denk dat graancirkels een buitengewone manifestatie van energie zijn. Wie dat doet en waarom, daar kun je alleen maar je fantasie op los laten. Misschien kunnen wij mensen wat doen met die energie, maar het fenomeen wordt nog steeds genegeerd door de wetenschap.

En de media maakt het belachelijk.
Vooral na Doug en Dave was dat heel erg het geval.

Doug en Dave?
Twee gepensioneerde mannen uit Engeland die in 1991 beweerden alle graancirkels tot dan toe te hebben gemaakt. De media slikte dit als zoete koek en deed graancirkels af als totale onzin. Maar als men logisch na zou denken zouden ze weten dat twee oude mannen met zijn tweeën nooit zoveel graancirkels hebben kunnen maken. Zelfs hun vrouwen hadden niet in de gaten dat ze iedere nacht uit bed klommen. Totaal ongeloofwaardig.

En hoe staat het er nu voor?
Het is herstellende. Graancirkels worden niet alleen meer interessant gevonden door figuren met geitenwollen sokken. Hier in het centrum komen vogels van allerlei pluimage: jong, oud, rijk, arm, alles loopt door elkaar.

Zullen we even door het centrum lopen?
Is goed.

In het graancirkelcentrum heeft Monique een selectie van de meest verbazingwekkende formaties opgehangen. Hier staat ze bij haar favoriet, De Uil.

Jeetje.
Niet te bevatten, dit. Zo ongelofelijk bijzonder. In de nacht dat De Uil ontstond hielden mensen het veld constant in de gaten, het was immers hartje graancirkelseizoen. Ze zagen of hoorden niks, maar ’s ochtends lag hij er, De Uil.

Dat is nogal wat.
Het verhaal wordt nog beter. Toen het veld een maand later geoogst werd vloog ik er nog een keer overheen. Op de plaats van het platgedrukte graan groeiden nu brandnetels en gras. De Uil was nog steeds te zien, maar nu als een soort van blauwdruk.

Hoe weet je zeker dat dit niet door mensen is gemaakt?
Door heel veel dingen. Het gewas is bij een echte cirkel bijvoorbeeld vaak veranderd bij de stengel. Die is uitgerekt en gebogen. Het lijkt gesmolten en vervolgens heel snel gestold. Alsof hij even in de magnetron heeft gelegen.

Hoe kan dat dan?
Tja, weet jij het? Ik wil dus heel graag dat hier serieus wetenschappelijk onderzoek naar wordt gedaan. 

Soms barst de stengel bij het gebogen gedeelte zelfs open, zoals rechts te zien is. 

WOW!
Haha, ja zeg dat wel. Ik heb hier ook echt geen woorden voor. 409 Cirkels, bijna 3 voetbalvelden groot.

Gekheid.
Haha.

Dit kan onmogelijk door mensen gemaakt zijn.
Hele teams hebben vaak geprobeerd een figuur te maken in het graan, bijvoorbeeld als reclame voor een bedrijf. Daar waren ze dagenlang mee bezig, ook overdag. Deze formatie ontstond in één nacht. 

Dat graancirkels alleen in het graan ontstaan is een gierend misverstand, zo vertelde Monique me. Van boven naar onder: tuinbonen, koolzaad en bernagie. 

MEER!

Loop maar mee. 

Wat is dit precies? Oh, wacht. Een gezicht!
Met schaduwen en al. Een paar dagen later verscheen honderd meter verderop de binaire code op de foto eronder. Een antwoord op de Arecibo-booschap, een soort code die in 1974  via radiogolven de ruimte in werd gestuurd naar een ander melkwegstelsel. In die boodschap stond informatie over atomen op aarde, DNA, een grafisch figuur van een mens en meer dingen over onze planeet. Door die boodschap de ruimte in te sturen wilde men laten zien wat we op technologisch gebied op aarde kunnen, en niet zozeer communiceren met het buitenaardse. Het melkwegstelsel waar de code naartoe gestuurd werd ligt namelijk 25.000 lichtjaren van ons verwijderd en het duurt dus 25.000 jaar voordat de boodschap aan zou komen. Maar in 2001 kwam er dus al een antwoord.

Wat stond erin?
Informatie over hoe zij leven, hun zonnestelsel en DNA. En de beeltenis links in de code is de vorm van een graancirkel die eerder werd ontdekt in Zuid-Engeland.

Ik vind het fantastisch. Zit je eigenlijk fulltime in de graancirkelbusiness?
Ja, inmiddels wel. Ik heb mijn baan als zakenvrouw aan de wilgen gehangen. Wat een verschrikkelijk woord eigenlijk, zakenvrouw. Ik deed het ook niet voor het geld. Nu werk ik ook keihard, maar ik leef echt mijn grote droom na en loop de hele dag met een big smile rond.

Verdien je er geld mee?
Nee, het vliegt er met bakken uit. Maar dit maakt me gelukkig.