Een maand geleden kocht ik kaartjes voor Roy Ayers Ubiquity. Roy Ayers kwam naar Nederland afgelopen vrijdag, voor het eerst sinds eind jaren zeventig. Ik kon het niet geloven, een man wiens tracks tot in den treure zijn gesampled en een man die nog steeds de energie heeft zich op een podium in het zweet te werken, op 73-jarige leeftijd. Bijna kreeg ik de kans om met hem op de foto te gaan, maar deze kans werd me ontnomen. Het werd een deprimerend weekend.
Iets meer dan een maand geleden kocht ik een kaartje voor Roy Ayers. Roy Ayers in Nederland, dat deze dag nog mocht komen. Ik was als een kind zo blij. Ik zou naar Roy Ayers gaan, de man die de plaat 'Everybody Loves The Sunshine' maakte.
Zijn samples worden niet alleen in tal van hiphop-tracks gebruikt. Ayers is ook bekend in de housemuziek. Hij is een aanzienelijke inspiratiebron geweest voor meerdere artiesten, en nog steeds. Denk bijvoorbeeld aan:
Henrik Schwarz - Chicago, gesampled uit Roy Ayer's gelijknamige Roy Ayers - Chicago.
Masters at Work – Our Time Is Coming ft. Roy Ayers, gesampled uit Roy Ayers - Get on Up, Get on Down.
Kerrier District – New York, gesampled uit Roy Ayers - Our Time is Coming.
Norma Jean Bell – I'm The Baddest Bitch In The Room (Moodymann Mix), gesampled uit Roy Ayers - Sweet tears.
Roy Ayers heeft zij aan zij gestaan met Fela Kuti, Herbie Mann, Erykah Badu, Stevie Wonder meer van soortgelijke grootheden. HIj staat tevens bekend als 'The Godfather of Acid Jazz', omdat hij de grootste drijfveer achter het genre was. Roy Ayers is gewoon een baas.
Terug naar afgelopen vrijdag. Het was een helse, maar gezellige tocht naar Rotterdam. In de trein luisterden we nog wat naar Roy Ayers om een beetje in de juiste sferen te komen. Aangekomen in Rotterdam bleken ze al even begonnen te zijn, we waren dan ook iets te laat. Maar dit mocht de pret niet drukken. Daar stond hij, Roy Ayers, met band, te swingen, achter zijn vibrafoon te zingen. Ik heb genoten, tot de laatste noot die hij die avond zong. Net toen ik dacht dat het niet beter kon worden eindigde hij de show met 'people, Roy Ayers will be signing autographs and taking pictures after the show'. Wauw. Ik, op de foto met Roy Ayers! Ik zou het mijn kinderen later vol trots laten zien.
Daar stond ik, in de rij te wachten om op de foto te gaan met Roy. Voor mij stonden de twee andere fanboys met wie ik was. Ze straalden, want net als ik was dit iets wat je niet elke dag kon doen, je held aanraken en ermee op de foto. Eindelijk was ik aan de beurt. Maar toen gebeurde het verschrikkelijkste wat ik me op dat moment voor zou kunnen stellen . De bewaking vertelde me: 'Roy Ayers maakt geen foto's meer'. Daar sta je dan, je hebt de avond van je leven gehad en je krijgt te horen dat je niet met hem op de foto mag. Een kans die je hoogstwaarschijnlijk nooit meer krijgt.
Ik heb het hele weekend gedroomd hoe het eruit zou zien als ik wel met hem op de foto zou staan, maar om niet teveel weg te kwijnen in zelfmedelijden heb ik het volgende gemaakt, zodat ik toch samen met Roy vereeuwigd ben.
Ik, afgelopen vrijdag, met Roy:
Backstage met Roy:
Ergens in Detroit:
In de tijd dat ik nog lang haar had en Overzeas-broeken rockte:
Roy, ik neem je niets kwalijk, maar als je dit leest, vergeet me dan niet de volgende keer. Je blijft mijn held.
