Disclaimer: naast vieze stukjes voor VICE en Revu, schrijf ik ook als bedrijfsjournalist voor zakelijke dienstverleners en maatschappelijke organisaties: opdrachtgevers die minder open minded zijn dan de gemiddelde VICE-lezer. Omdat ik geen zin heb om als bedrijfsjournalist vindbaar te zijn met artikelen over parenclubs, hoeren en sperma eten, schrijf ik dit soort stukken onder het pseudoniem Frederick W. Rolfe.

“Ik heb je een mailtje gestuurd. Ik denk dat je het leuk vindt.” Mijn vriendin houdt van verrassingen, van kliederen met allerlei soorten slijm en ze heeft een fascinatie voor sperma. Ik was dus niet verbaasd toen ik in mijn mailbox een link vond naar de pagina www.cookingwithcum.com. Wat ik niet kon vermoeden was dat het voor mijn vriendin meer dan een grapje was en dat er een maand later potjes met mijn sperma in de ijskast zouden staan.

De Amerikaan Paul Photenhauer begon in 2008 voor het eerst te koken met sperma. Inmiddels heeft hij twee boeken op zijn naam staan: Natural Harvest, An inspirational collection of semen-based recipes en Semenology, The Semen Bartender’s Handbook. Ik ben best een experimentele jongen, en om mijn vriendin te plezieren doe ik alles. Daarom liet ik me door Photenhauer inspireren om van mijn bloedeigen zaad een driegangenmenu te maken:

Zeeuwse oesters op een in prostaatmelk geweekt wentelteefje * Mini-omeletje met natuurlijk eiwit, Maaslandervlokken, prostaat-infused zout en Amsterdamse uitjes gemarineerd in zaad-zuur * Blote Billetjes in het Gras met biologische braadworst in een jus van verse sperma

De voorbereiding

Mijn intentie om te koken met mijn eigen sperma nam pas serieuze vormen aan na een skypegesprek met Paul Photenhauer, die ergens rond 2008 met vrienden aan de eettafel zat te discussiëren over de verwachtingen die je mocht hebben ten aanzien van je partner als het aankwam op het doorslikken van sperma. Toen Photenhauer vroeg hoeveel van de aanwezigen hun eigen zaad weleens hadden geproefd, bleef het stil.

Deze dubbele moraal (of schaamte, hij is er nog steeds niet uit) bewoog Photenhauer om het eten van sperma uit de taboesfeer te halen. “Het was 2008, de tijd van El Bulli en het moleculaire koken,” vertelde hij me. “Zo stond ik er ook in. Ik was gewoon benieuwd wat er zou gebeuren als je sperma zou koken, bevriezen, of in hete olie liet harden. Je moet het maar eens proberen. Eigenlijk is het gewoon eiwit.”

Na het skypegesprek kreeg ik Photenhauers kookboeken opgestuurd als e-book, en spaarde ik mijn eigen eiwit een week lang op.

De voorproeverij

In het kader ‘weet wat je eet’ hield ik, voor ik recepten ging bedenken, een korte proefsessie. De smaak en geur van sperma (want proeven is voor een groot deel ook ruiken) bleek exponentieel te versterken als het verdund werd met water. Dat weet ik, omdat het niet de eerste keer in mijn leven is dat ik iets meekrijg van mijn eigen sperma. Een beetje kerel bedankt zijn vriendin na het pijpen met een woeste tongzoen waarin alle liefdessappen zich met elkaar vermengen.

Maar iedere gourmand weet: er is een verschil tussen eten en proeven. Ga je er echt voor zitten, dan kom je erachter dat sperma een licht amandel-noot-soja-achtige smaaksensatie heeft, een licht zoetje en een pittige nabrander – een beetje een bite, zoals nootmuskaat of pure chocolade met Spaanse peper. Althans dat van mij.

Gang 1: Zeeuwse oesters op een in prostaatmelk geweekt wentelteefje

Alle foto’s door auteur.

Een omelet, stamppot, dressing of room met sperma maken is niet veel lastiger dan zonder sperma. Voor de wentelteefjes dip ik brood in een mengsel van melk, ei, kaneel, poedersuiker, sojamelk en sperma. Daarna gaat alles de pan in. Ook op de oesters gooi ik wat sperma-essence en citroen.

“Zeg, oesters leven toch als je ze eet? Moeten we niet uitkijken dat we straks de Partij voor de Dieren achter ons aankrijgen? Eigenlijk heb je zojuist een oester verkracht,” grapt mijn vriendin. Ze gaat verder: “Een pikante nasmaak en een lichte prikkeling in de keel.” Het zuur van de citroen past goed bij het zilte van de oester en het zoete van het wentelteefje, en het lijkt de scherpe smaak van de sperma te compenseren.”

Gang 2: Omelet met natuurlijk eiwit, Maaslandervlokken, prostaat-infused zout, Amsterdamse uitjes gemarineerd in zaad-zuur

“Eigenlijk smaakt het vooral naar een omeletje met kaas, maar dan met een nasmaak van sperma,” vindt mijn vriendin. Ik vind het ook goed smaken. Sappig, zilt, zoet, zuur: een combinatie van mijn favoriete texturen en smaken. De uitjes zijn wat zouter dan anders, maar verder overheerst de spermasmaak niet.

Gang 3: Blote Billetjes in het Gras met biologische braadworst in een jus van verse sperma

Ze heeft een punt. Het zaad van een ander eten in een gerecht, dat zou ik niet snel doen. Maar al met al vind ik dat er tussen een man en zijn eigen kwakje best een beetje minder afstand en een beetje meer liefde zou mogen zijn. Oké, koken met sperma is niet iets wat ik op wekelijkse basis zou doen, en mijn vriendin noch ik hebben er een culinaire smaakexplosie door ervaren, maar jongens, het is maar balzaad met een smaakje. Een authentiek smaakje zelfs. Als je wil experimenteren in de keuken met een bijzonder ingrediënt, kun je het in plaats van elandmelk of witte truffel ook een beetje dichter bij huis zoeken. In je eigen balzak bijvoorbeeld.