Het échte Amerika bestaat nog, maar in films en op televisie zie je niet meer dezelfde uitzinnige zelfverzekerdheid als in de jaren tachtig en negentig. Door de bankencrisis en verschillende mislukte oorlogen blazen ze wat minder hoog van de toren. Helaas. 

Ik heb de laatste tijd een intense heimwee naar de jaren tachtig en negentig. De bleached jeans, de enorme flanellen overhemden, het gordijnhaar van Jesse Katsopolis uit Full House. Het hoort bij het zelfverzekerde Amerika van vroeger, en ik mis het allemaal. 

Hoe zelfverzekerd Amerika zijn haar deed

Terwijl de Sovjet-Unie in brandende stukken uiteen viel, zat geföhnd Amerika lachend in een Chevrolet cabrio naar saxofoons te luisteren. Wind noch weer was opgewassen tegen deze uit ijzer gehouwen haarhelm. Het was het haar van de als huisman vermomde veroveraar. 

John ‘Jesse’ Stamos en Bob Saget, de primetime visages van de middenklasse, waren de vertegenwoordigers van dit zelfverzekerde, ironische, laid back en easy going Amerika dat nu niet meer bestaat. Hun glanzende wortels hadden net als Amerika nog het beste voor de boeg.

Edward Furlong uit Terminator 2 over zijn fictieve autobiografie: Hoe de haarhelm zijn glans verloor.  

Hoe zelfverzekerd Amerika films maakte 

De typische Amerikaanse onbescheidenheid vind ik fantastisch. Het heeft meesterwerken zoals Dances With Wolves opgeleverd, een Amerikaans epos over een blanke die optrekt met indianen. Kevin Costner regisseerde de film en castte zichzelf ook gelijk voor de rol van de heroïsche blanke indianenvriend. De roodhuiden worden verdrukt door de blanke Amerikanen. Alleen een blanke Amerikaan kan ze nog redden. Een geniaal stukje zelfreflectie naar de mensen toe. Hij kan ook alles. 

Niet alleen kan hij mega goed communiceren met Indianen.

Met zijn Winchester rifle laat hij ook even zien hoe je op bizons jaagt. beheerst en zelfverzekerd knalt Keven een woeste bizon door de kop en redt daarmee het leven van een hulpeloos indianenkind. De symboliek zal je niet ontgaan. 

Hoe zelfverzekerd Amerika met geld smeet

The Secret of my Succe$s behoort tot het uitstekend genre films typerend voor de jaren tachtig: films over het inhalige kantoorleven zonder kritische noot. 

“There’s no such thing as an overnight success. Brantley Foster took two weeks.”

Alles is perfect in deze film. Shots van wolkenkrabbers ondersteund door een aanzwellende diarree aan jaren tachtig geluid. Een diverse stad met lachende punkers, zakenmannen, sekspoezen en Cubanen. Iedereen heeft recht op succe$s. Dit is het Amerika van de 5000 dollar suits en de high fives. Dit is de droom die Amerika groot heeft gemaakt. Ik wil weer in de Amerikaanse droombubbel van succe$s leven als ik naar de bios ga of televisie kijk. Dat is veel leuker. #wealth!

Hoe zelfverzekerd Amerika fit bleef

“Hey Gang! You’re gonna really feel this in the buns guys!…These are fun!” 

Bij een ideaal land hoort een ideaal lichaam. Het ultieme bewijs dat je alles zelf in de hand hebt. Maar het was meer dan dat. Het was de dans van een triomferende natie. In 1987 was de Crystal Light National Aerobic Championship. De naam was verschrikkelijk gay, maar kijk ze eens dansen. Zo verschrikkelijk veel zin had Amerika in het leven. O ja. John Travolta maakte er ook nog een film over: 

Perfect 1985: “A Female Aerobics instructor meets a male reporter doing a story on health clubs, but it isn’t love at first sight.”

Hoe zelfverzekerd Amerika op vakantie ging

Amerika zat in de jaren tachtig vol met hoofdrolspelers. In rest van de wereld woonden bijna uitsluitend figuranten met kwade bedoelingen die ten alle tijden omkoopbaar waren met Travellers Cheques. De dollar was almachtig.

Kathleen Turner rekent in een jungle af met Travellers Cheques:

Eigenlijk was het buitenland een soort achtbaan met imbecielen. Logisch. Amerika was tenslotte het beste land ter wereld: