Mijn kantoorweek gaat in op woensdag. Dat maakt woensdagochtend mijn maandagochtend. Daar bovenop woedt er oorlog in Syrië en is stichting Martijn nog steeds een bestaand iets. Ik ga zitten achter mijn saaie bureau, open mijn oncomfortabele rugtas om mijn grijze laptop eruit te halen, als er per ongeluk een TDK-CDR80 (up to 52x speed) Jewelcase meekomt, die ik tot voorheen leeg achtte. Precies op de plek waar normaal recensie-exemplaren liggen van nieuwe indie-bandjes (die ik nooit luister omdat ze te bedonderd zijn iets anders te bedenken dan een illustratie van een pastelkleurig hert in een driehoek als cover), liggen nu opeens Big Willie Style, Crazy Sexy Cool en een zelfgebrande CD van 2 jaar geleden op mijn bureau. Mijn dag krijgt richting en mijn leven kleur. Verschillende significante constateringen beginnen te dagen. Lang niet mis voor een maandagochtend.

Als tiener moet je je ergens tegen afzetten. Ik ben helaas van een generatie met supertolerante ouders. Mijn pa introduceerde me in mijn negende levensjaar aan het Hooray for Boobies album van de Bloodhound Gang en niet veel later gaf mijn moeder een eerlijk antwoord op de vraag ‘Mam, wat betekent suck my dick?” Het eerste album dat ik draaide dat mijn ouwe man maar niks vond, was daarom Big Willie Style van Will Smith. Hij vond het ‘achterhaalde apres-ski rap’. Zo zijn de fundamenten gelegd voor een ironische kutsmaak, die mijn generatie kenmerkt. Dit heeft me later in het leven in staat gesteld die Robbie Williams CD waarop hij crooners zingt te waarderen. Alleen al daarom een vette shout-out naar Big Willie Style. Wist je trouwens dat Nas de tekst voor Miami heeft geschreven? Real Hip Hop son. Will rapt op een gegeven moment dat hij met Nas in de club is, wat eigenlijk inhoudt dat Nas de tekst zo heeft geschreven dat hij op een gegeven moment met Will in de club is. Wat mij betreft de mooiste Hip Hop paradox ooit.

Crazy Sexy Cool van TLC belicht op zijn beurt weer een heel andere waarheid. Ik bezit deze CD al een eeuwigheid, maar heb hem nog nooit geluisterd. Echt zo’n CD die je altijd voor 1,50 kunt kopen bij alle kringloop winkels overal. Ik heb het waarschijnlijk ooit gekocht omdat ik zonder te luisteren wel weet dat ik het wel dope vind. Hetzelfde heb ik bijvoorbeeld met Danny Brown – XXX en alle Tupac albums. Het heeft te maken met een collectief bewustzijn waar ik op vertrouw. Neem bijvoorbeeld De DaVinci Code; ik hou van geheime complotten en vlot geschreven shit, maar ik ga het niet lezen onder het motto ‘het zal wel’. Iedereen heeft het al gelezen en blijkbaar is het leuk. In de tijd dat ik de DaVinci code niet gelezen heb, heb ik de tijd gehad om de derde CD die vanochtend uit mijn tas viel te branden. Op die CD staan namelijk alleen maar super relaxde obscure chillax pokoes die in vergetelheid geraakt zouden zijn als ze niet uit mijn tas waren gevallen. Hier dus allemaal loungy pokoes die je nog nooit gehoord hebt: