SCOT SOTHERN HOOPT DAT JIJ ZIJN FOTO’S VAN HOEREN HAAT

Omdat ik bij VICE werk, hebben veel uitgevers de neiging mij boeken te sturen waar ze in hun hoofd trefwoorden aan geven als ‘drugs’ en ‘seks’. Het fotoboek Lowlife van Scot Sothern was er daar één van, en gaat over prostituees uit Los Angeles die de auteur neukte en fotografeerde. Omdat ik zo onder de indruk was van de brute en expliciete foto’s leek het me interessant om Sothern te spreken en te vragen hoe en waarom je het gebruik van hoeren zou willen vastleggen.

VICE: Hé Scot, je boek kwam best wel hard bij me binnen. Wat vind je van de wereld die je aan het documenteren was, als je terugkijkt? Heb je er bewondering voor? Nostalgische gevoelens bij? Spijt van?

Scot Sothern: Nou, in ieder geval geen spijt, ik zou het zo weer doen. Sterker nog, ik ben het opnieuw aan het doen voor een fotoserie waar ik aan werk. Ik denk niet dat ik kan zeggen dat ik terugkijk met nostalgie, hoewel ik misschien wel nostalgisch ben naar de spanning die ik voelde toen ik mezelf compleet blootgaf, nooit wetende wat er zou gaan gebeuren en zonder controle over de situatie. Ik kijk terug met genegenheid en een klein beetje ontzag voor het doen wat ik deed, weet je wel? Ik denk weleens dat dit het belangrijkste is wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik hoop dat mensen het schokkend en bruut vinden en ik denk dat de hardcore aspecten van het boek meer uitnodigen tot een intuïtieve benadering dan een rationele. Ik hoop dat het boek de lezer laat nadenken over de implicaties van de foto’s; dat de shit die zich afspeelt bij mensen die op straat leven dichterbij is dan we denken.

Had je er ooit over nagedacht, tijdens het maken van de foto’s, dat je deze zou gaan publiceren? En zo nee, was het maken van de foto’s dan een deel van de erotische ervaring?
Ik was altijd al van plan de foto’s tentoon te stellen en te publiceren, maar in die tijd dacht ik niet dat het twintig jaar zou duren om de juiste uitgever en galerie te vinden. Ik weet zeker dat ik tot op zekere hoogte het idee gebruikte als een excuus voor intens geile seks en mijn ongedisciplineerde hedonistische natuur, en ja, de foto’s waren zonder twijfel een onderdeel van de algehele ervaring. Maar ik denk dat ik de foto’s vooral nam omdat ik boos was en omdat ik al mijn hele leven boos ben; ik ben opgegroeid met een woedende generatie en ik wilde de wereld vertellen dat ze de tering konden krijgen en aandacht aan mij moesten schenken. Het leek er gewoon op dat heel veel dingen in dit land niet klopten en dat niemand het iets boeide. Ik denk dat als ik er lang genoeg over nadenk ik heel veel redenen kan bedenken waarom ik de dingen deed die ik in mijn leven heb gedaan, maar het komt er op neer dat alle dingen die gebeurden, gewoon gebeurden.

Heb je je weleens zorgen gemaakt, juridisch gezien of op een andere manier, over het publiceren van deze foto’s?
Ik denk dat er nu wel genoeg tijd overheen is gegaan. Ik maak me op dit moment geen zorgen meer dat er opeens iemand uit een donker verleden tevoorschijn komt en zegt: “Hé, die verneukte vrouw in de foto, dat ben ik.” Er worden iedere dag duizenden foto’s gemaakt, gepubliceerd en online gepost. Niemand kan meer precies bijhouden wie wat de wereld inbrengt. En als iemand een galerie binnenloopt waar Lowlife wordt tentoongesteld en iemand in de foto zou kennen en daar iets van zou zeggen, zou ik de foto weghalen en het van de lijst schrappen voor de volgende editie van het boek. Het hele idee van de foto’s was juist dat veel van deze prostituees gedoemd zouden zijn tot de goot en over twintig jaar niet meer over straat zouden lopen.

Heb je je weleens zorgen gemaakt dat je vrienden en familie het boek zouden lezen en zich zouden realiseren dat je het bed met deze vrouwen hebt gedeeld?
Dat is een goede vraag. Ik denk niet dat iemand die mij kent verbaasd zou zijn over ook maar iets wat ik heb gedaan in mijn leven. Ik ben altijd rechtdoorzee geweest en ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot het donkere en smakeloze. Mijn familie vindt het prima. Dingen die ik heb gedaan in mijn verleden hebben nooit effect gehad op de relatie tussen mij en mijn vrouw. Ik heb nooit iets verborgen gehouden voor mijn zoon en hij houdt van mij zoals ik ben. Mijn vader was een fotograaf met een portretten- en huwelijksstudio in Springfield, Missouri, waar ik op jonge leeftijd veroordeeld was tot het overnemen van de familiezaak. Dat is anders gelopen. Van bruiloften, babyfoto’s en kleine dorpen werd ik gek, dus ik was al snel gevlucht.

Mijn vader begreep niet wat ik deed met de camera en mijn leven maar we hebben altijd een goede relatie gehad. Ik heb hem een paar foto’s van Lowlife laten zien in de jaren ’80, toen ik bezig was met de serie, en toen complimenteerde hij me met de compositie, belichting en printkwaliteit. Dat was fijn. Ik heb nooit gewild dat mijn moeder mijn verhalen zou lezen of de foto’s zou zien. Ik wilde niet dat ze afwist van mijn Lowlife-perikelen en exploitaties, maar ze weet het toch en ze heeft het werk gezien en houdt nog steeds van me. Ze moedigt me altijd aan. Iedereen die ik belangrijk vind, zoals vrienden en familie, houden nog steeds van me, dus dat is geen probleem.

Denk je dat wanneer je met een objectieve blik naar het boek kijkt het een overkoepelend effect heeft op mensen die het zien? Denk je dat het de prostituees humaniseert? Was dat een van je doelen?

Toen ik begon met het maken van de foto’s vond ik het op de eerste plaats gewoon tof om te doen en ik vond het passen bij mijn karakter. Ik wilde een boek maken en de foto’s tentoonstellen. Ik wilde fans hebben en daardoor quitte spelen met mijn investering. Maar na de eerste paar serieuze ontmoetingen met de prostituees vond ik een soort van roeping, snap je? Ik was bijna zover dat ik een ‘Red de hoeren’-sticker op mijn bumper had geplakt. Iedere hoer die ik ooit heb gefotografeerd was een heel menselijk persoon en elk van hen wist wat pijn inhield. Ik hoop dat iedere foto die pijn laat zien.

De onderschriften van de foto’s zijn soms erg direct. Ik vermoed dat veel mensen die zich in jouw situatie zouden bevinden de nare stukjes wat minder rechtdoorzee hadden beschreven. Eén foto die me meteen te binnen schiet is de foto waarop de prostituee bang is dat je haar iets aan gaat doen. Had je nooit de neiging de grofste details minder expliciet te beschrijven?
Ik heb de verhalen gewoon opgeschreven en de details heb ik beschreven zoals ze waren. Het is niet zo dat ik dat van tevoren bedacht had—nou, eigenlijk wel: ik vind het grove leuk en daarom schrijf ik het op. Ik denk dat de foto’s werken, ongeacht het onderschrift. Toch denk ik dat ze net iets beter uitkomen met het onderschrift. Ik denk dat het onderschrift je dieper de foto intrekt. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat het nooit de bedoeling was ergens de rem op te zetten. Het is namelijk niet zo dat ik een scenario wil verkopen en dagelijks iets wil veranderen. Lowlife is eigenlijk precies hoe ik wilde dat het zou worden.

Heb je al vijandige reacties ontvangensinds de publicatie van het boek?
Tot nu toe nog niet, maar ik heb nog steeds hoop. Ik zou willen dat het verschillende reacties uitlokt. Daar draait het allemaal om.

Dat hopen we dan maar. Dankje, Scot!