FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

TECH ISSUE EXTRA - STAN WANNET MAAKT TERMINATOR-HAZEN

3.6.09

Stan
Wannet is een kunstenaar die zombierobothazen maakt. Hij
vult de dode beesten op met een gemotoriseerd lichaam, maar, voor
je de dierenbescherming belt, moeten je weten dat Stan zijn terminatorhazen ook
poëtische verhalen laat schrijven en ingewikkelde wiskundige problemen
laat oplossen. Echt. We spraken met Stan op de Verbeke Foundation,
waar hij werkt aan een nieuwe installatie waarin robothamsters
rondlopen in aparte kooien waardoor ze elektriciteit opwekken. Prachtig.

Vice:
Hey Stan, Ik ben redelijk bang van die twee hazen die daar aan het
schrijven zijn. Was het de bedoeling om mensen schrik aan te jagen?
Stan Wannet: Nee,
helemaal niet. Ik wou de machines op een bepaalde manier weer laten
leven. De gemotoriseerde hazen proberen een greep terug te krijgen op
de realiteit. Beide machines zijn eigenlijk karakters met een eigen
persoonlijkheid. Als je leest wat ze schrijven, snap je wat ik bedoel.
De ene is een artiest, poëet en de andere is het tegenovergestelde en
vertegenwoordigt het logische, de natuurwetten van het universum en de
wiskunde die daar onder schuilt. Voor mij was het eerder de bedoeling
om twee verschillende persoonlijkheden te maken in plaats van robots.

Hoe ben je op het idee gekomen om dat te doen?
Ik
ben altijd dol geweest op techniek en het bouwen van machines, maar
eerst ben ik naar de kunstschool geweest. Toen ik daar afstudeerde in
1996 ben ik begonnen met installaties te bouwen. Dat waren eerst vooral
muziekinstallaties waar een zekere routine in schuilde. Zo begonnen ze
bijvoorbeeld om de minuut lawaai te maken. Maar die installaties waren
nogal gammel. Na een tijd wou ik complexere constructies maken, dus besloot ik om ingenieur te worden. Ik dacht dat door over dezelfde
kennis te beschikken als de mensen die voor Phillips werken, ik alles
zou kunnen maken. Ik kon mijn werk ook niet laten maken door andere
mensen omdat ik nooit schetsen maak. Ik moest dus alles zelf kunnen
doen.

Hoe is die fascinatie voor technologie en wiskunde ontstaan?
Dat
weet ik eigenlijk niet. Voor ik aan mijn studies begon, heb ik een jaar
in Indonesië gezeten en toen ik terug kwam, was ik een hippie en
natuurjongen die zijn eigen wereld wou scheppen. Alles wat door de mens
gebouwd is, was in mijn ogen vies, maar toen besefte ik hoe kortzichtig
mijn houding was en heb ik mijn liefde voor technologie en cultuur
herontdekt.  Net zoals de hazen die beide controle krijgen op hun eigen
manier.

Ik las op je site dat je vindt dat algebra de ultieme kunstvorm is. Meen je dat?
Ik
herinner me nog dat ik dat heb geschreven en ik schrijf wel meer van
dat soort tekstjes, maar ik moet toegeven dat ik dat geschreven heb
omdat het paste in een verhaal. Uiteindelijk is algebra uitermate
fascinerend.

Advertentie

Ben je trots op de installaties die je vroeger gemaakt hebt?
Sommige,
zoals het semi-automatisch orkest, zijn eigenlijk helemaal niet zo goed
als ik erop terugkijk. Laten we gewoon zeggen dat ze slecht zijn.
Andere, zoals de hazen en mijn schaakmachine bereiken toch een zeker
niveau.

Vertel eens wat meer over jouw schaakmachine.
De
machine speelt het zesde en laatste deel van het duel tussen
wereldkampioen Garry Kasparov en de schaakcomputer Deep Blue. Kasparov
verloor, wat heel interessant is, omdat het de eerste keer in de
geschiedenis van schaken was dat een schaakcomputer wereldkampioen
werd. Als je tegen mijn machine wil schaken, dan moet je exact
hetzelfde spelen als Kasparov toen, terwijl de machine speelt zoals
Deep Blue. Met andere woorden, je verliest altijd.

Stel
dat we je twee weken in quarantaine hielden en je geen moderne
technologie mocht gebruiken. Hoe opgelucht zou je zijn als je er uit mocht?
Twee weken zouden nog wel gaan, denk ik. Ik heb nog
altijd andere dingen te doen en als ik op reis ga, neem ik nooit mijn
laptop mee. Toen ik vroeger een natuurfreak was en geïsoleerd wou leven
van de rest van de wereld maakte ik kleine hutjes in de natuur of een
soort zak die je in de grond stopt en waar je dan in kan leven. Ik heb
dat een week gedaan, in the middle of nowhere, en ik moet toegeven dat
het verschrikkelijk was. Het leek een goed idee, maar een week in een
zak wonen in de grond is gewoon extreem saai.

DELPHINE SOMERS

FOTO'S: SANDER DECLERQ, STAN WANNET