Zo voelt het als degene waar je van houdt depressief is

"Het enige dat je kan doen, is begrijpen dat hoeveel je ook van ze houdt, je ze niet kunt genezen. Dat kunnen ze alleen zelf."
3.5.16

Ik maakte vroeger weleens de grap dat alleen depressieve mannen verliefd op me werden. Het was de enige ervaring die ik had: alle mannen waar ik een langdurige relatie mee had vielen in deze categorie. Ik had nog nooit met iemand gedatet die niet aan de antidepressiva zat of een psychiater had. Het duistere, sombere en naar binnen gerichte type: daar val ik op.

Ik denk, doordat ik zelf heb geworsteld met angsten en depressieve periodes, dat ik altijd al een groot empathisch vermogen heb gehad. Ik ben een zorgzaam type: ik zorg altijd voor anderen, ik los problemen graag op, ik breng mensen in contact met instanties die ze kunnen helpen. Op dit moment studeer ik om maatschappelijk werker te worden.

Ik wil mijn ervaringen van hoe het is om een relatie te hebben met iemand die depressief is niet over één kam scheren met de ervaringen van iemand die zelf aan een depressie lijdt. Maar doordat ik jaren van mensen heb gehouden die waarschijnlijk niet op dezelfde manier van mij konden houden, heb ik technieken geleerd om ermee om te gaan die nuttig kunnen zijn. Ik ben een van de velen die zwijgend moest toekijken hoe hun geliefde eens per twee dagen at omdat het zo mistig was in hun hoofd, en dat ze overal spierpijn hadden omdat ze zich de hele dag in bed verstopten, de enige plek waar ze zich veilig voelden.

Als je van iemand houdt die depressief is, kan het levensveranderend lijken om met iemand te binden die dacht daar niet toe in staat te zijn. Je voelt je speciaal, omdat jouw aanwezigheid hun slechte dagen omzet naar goede dagen. Als je van iemand houdt die aan een depressie lijdt, beloof je jezelf dat je niet bij ze blijft voor hun ziekte, maar omdat ze zo intelligent, gedreven en attent zijn. Normaal gesproken blijft die gedachte tot het einde hangen.

Maar het werkt ook andersom. Als je verliefd bent op iemand die depressief is, kan de ziekte jou ook beïnvloeden. Hun slechte dagen worden jouw slechte dagen. In plaats van een romantisch avondje naar een bioscoop, lig je met z'n tweeën drie uur lang in bed te knuffelen om twee uur 's middags. Meer energie hebben ze niet.

Slapen wordt lastiger. Er zijn nachten dat je naar het plafond staart, je zorgen maakt over het feit dat ze je eerder die dag vertelden niet te weten of ze nog wel willen leven. Je slaapt niet meer omdat de gedachte je geliefde te verliezen nog ondraaglijker is dan de pijn die je al voor ze voelt.

Je bezorgdheid kan dwangmatig worden: als je niet vaak genoeg aan ze denkt, aan hun ziekte of hoe je ze voor ze gaat zorgen, dan gaan er slechte dingen gebeuren. Je gedachten gaan over hoe je ze de volgende keer kunt helpen.

Als je verliefd bent op iemand die depressief is, dan kan het soms zo zijn dat je telefoongesprekken twee weken lang gaan over zaken als het plannen van een nieuwe afspraak bij de psychiater of het ziekmelden voor college. Je zorgt ervoor dat ze hun drie volgende afspraken bij de dokter niet missen. Je bent hun steunpilaar, simpelweg omdat je van ze houdt.

Toen ik een keer op vakantie was, drong het tot me door dat ik zo met mijn partners depressie bezig was, dat ik het hotel niet uit durfde in het geval dat ze me probeerden te bereiken of iets moesten toevertrouwen. Ik had een paniekaanval toen ik in Vancouver was en niks had gehoord, maar ervan overtuigd was dat ze zichzelf iets gingen aandoen.

Achteraf gezien is het overduidelijk dat de manier waarop ik met mijn partners depressies omging ongezond en niet vol te houden was. Aan het einde van de relatie was ik compleet uitgeput. Maar niemand leert je dat je aan jezelf moet denken. Vanaf dat we jong zijn, vooral als vrouwen, worden we geleerd om eerst aan anderen te denken.

Maar de harde waarheid is dat je iemand die verdrinkt alleen kan helpen als je zelf kan zwemmen.

Je kan geen steun en toeverlaat voor iemand zijn als je eigen mentale gesteldheid wordt beïnvloed door iemands depressie. Ik kwam er weer bovenop nadat ik een cursus mindfulness van twee weken volgde om mijn stress te verminderen. Het hielp me om mijn extreme angsten te overwinnen die ik had ontwikkeld omdat ik mijn ex-vriendje zijn depressie probeerde te controleren.

Ik heb er spijt van dat ik aan deze relaties begon zonder duidelijke grenzen te stellen, en zonder mijn eigen sociale vangnet. Maar ik heb nooit spijt gehad van de relaties zelf. Voor het grootste deel omdat ik aangetrokken werd door hun ziekte. Ondanks de symptomen is depressie geen eenzame of egoïstische ziekte. Het kan iedereen aantasten die van hen houdt, maar dat valt niet te vermijden. Het is niemands schuld.

Het enige dat je kan doen, is begrijpen dat hoeveel je ook van ze houdt, hoeveel uren je met elkaar knuffelt, je ze niet kunt genezen. Dat kunnen ze alleen zelf.