Mark Allen Johnson maakt foto's van dingen die niet oké zijn

Die man op dat bed met die pakken drugs is Mark Allen Johnson. Dat is wat hij doet. Hij sluit vriendschappen met de meest heftige figuren en begeeft zich in barre situaties waarna hij zijn SD-kaart gewoon mee naar huis neemt zonder vermoord te worden. We vroegen hem hoe hij dit voor elkaar krijgt.

VICE: Hoi Mark, waarom ben je zo geobsedeerd door criminaliteit?
Mark Allen Johnson: Nouja, ik had geen makkelijk leven. Ik had het syndroom van Tourette en ik woonde ergens buiten Seattle, dus ik kon nooit echt ergens bijhoren. Scholen, autoriteiten en mijn ouders begrepen me niet. Ik was altijd een buitenbeentje. Mijn familie was ook zo anders dan ik. Ze waren gewoon brave arbeiders die nooit een risico namen. Ik voel me heel erg alleen en was vaak bang. Toen besloot ik om alles waar ik bang voor was actief op te zoeken – ook de mensen. Toen realiseerde ik me dat er overeenkomsten waren tussen mij en hen. Ik voelde me thuis. Vanaf dat moment vond ik alles dat gevaarlijk was fascinerend.

Wat was het eerste verhaal dat je maakte?
De eerste keer was in een gevangenis. In die tijd was er nog niet zoveel media-aandacht voor gevangenissen. Ze kregen nog niet van alle kanten verzoeken, dus ik kon er relatief makkelijk binnenkomen. Het was vooral zaak om te liegen tegen de persoon die me toestemming gaf om binnen te filmen. Ik loog over voor wie ik werkte, wat ik al voor klussen had gedaan en meer van dat soort dingen. Tegen mensen die ik fotografeer of interview lieg ik trouwens nooit. Tegen mijn onderwerpen ben ik altijd eerlijk.

Laten we het even hebben over hoe je het voor elkaar krijgt dat vreemden je zomaar in vertrouwen nemen. Hoe doe je dat?
Ik bekijk journalistiek alsof ik een vrouw in bed probeer te krijgen. Voordat je in een bar op een vrouw afstapt, vraag je je eerst af wat de beste manier zou zijn om haar voor je te winnen. Je moet jezelf afvragen wat je moet zeggen om haar over te halen. Wat wil zij? Wat zit er voor haar in? Als je dat niet kunt bedenken, krijg je het nooit voor elkaar.

Je maakte een verhaal voor Discovery Channel over een gast die illegale steroïden produceerde. Hoe heb je hem dan zover gekregen?
Ok, ten eerste geloof ik dat iedereen zijn verhaal wil vertellen. In dit geval was het gewoon een kwestie van tijd met hem doorbrengen, hem leren kennen en het nooit hebben over dat ik hem zou willen filmen. Uiteindelijk kwam hij zelf naar me toe met de vraag of ik het niet interessant zou vinden om hem te volgen.

Wat had hij er dan aan?
Wat ik ervan heb geleerd is dat de meeste criminelen meestal vinden dat ze echt heel goed zijn in wat ze doen. Ze zijn vaak ook echt heel, heel goed in wat ze doen, maar het speelt zich allemaal achter gesloten deuren af. Ze kunnen het niet delen met de wereld, terwijl ze dat misschien wel zouden willen. Dus vanuit het perspectief van de producent van de steroïden begrijp ik wel waarom hij het wil delen. Hij kan eindelijk shinen. Ik wil niet opscheppen, maar ik denk dat ik inmiddels met zekerheid kan zeggen dat ik iedereen aan het praten kan krijgen, door gewoon eerlijk tegen ze te zijn. Uiteindelijk ben ik eigenlijk ook uit hetzelfde hout gesneden.

Hoe bedoel je? Jij bent toch gewoon een blanke jongen uit de middenklasse?
Tuurlijk, maar ik denk dat iedereen die zich in een gevaarlijke situatie begeeft, van politieagent tot bendelid of oorlogsfotograaf, soms beslissingen moet nemen die je niet dagelijks hoeft te nemen. Dat soort momenten maakt je tot de persoon die je bent.

Ben je ook weleens bang?
Ik ben altijd bang. Maar ik zal je vertellen: ik ben het bangst om te falen. Onlangs ben ik voor het eerst ergens voor teruggedeinst. Ik zal je niet vertellen wat het was, maar voor het eerst in mijn leven vond ik iets echt te gevaarlijk. Het was eigenlijk gewoon een enkele reis, dus ik deed het op het laatste moment toch niet. Het ergste aan die nederlaag vond ik dat ik mezelf teleurstelde.

Hoe kom je dan uit dat soort situaties? Ben je dan klaar voor een bezoek aan de psychiater?
Nou ja, dat is wel een goed punt inderdaad. Op een bepaalde manier hebben die ervaringen mijn leven wel verwoest. Het is bijna als een drugsverslaving. Niets is meer uitdagend tenzij het heel gevaarlijk is.

Dat klinkt niet okay.
Nee. En ik zal je vertellen: ik heb net een relatie achter de rug met de meest fantastische persoon die hier op aarde rondloopt, maar ik ben een moeilijk persoon. Ik kan niet ontspannen. Ik weet niet hoe ik gewoon even op het strand moet liggen om een beetje te relaxen. Die karaktertrek heeft mijn relatie kapot gemaakt. Ze was er voor me, en ik zei dat ik er voor haar was, maar dat was ik gewoon niet. Ik heb altijd een soort uitdaging nodig. Om het meisje te krijgen, of om het verhaal te maken, of niet blut te worden. Zonder die uitdaging voel ik me niet goed. Ik probeer momenteel heel erg om andere uitdagingen te vinden.

Heb je iets anders gevonden?
Nee. Zo simpel is het niet.

Zou je je succes opgeven om dat meisje terug te krijgen?
Ik denk het wel. Maar – en hopelijk klinkt dit niet te arrogant – het enige wat ik heb is mijn zelfvertrouwen. Door dat zelfvertrouwen durf ik met criminelen te praten. Dat zelfvertrouwen zorgde er ook voor dat ik het meisje van mijn dromen en succes kreeg. Als ik dat op zou geven zou ik de kern van mijn identiteit opgeven. Dan zou ik het meisje dus ook niet terug kunnen winnen. Zo werkt het gewoon.

Als dit meisje het artikel zou lezen, wat zou je dan zeggen?
Ik zou zeggen dat zij de enige is voor wie ik ooit banger ben geweest dan voor mezelf. Bang om van haar te houden. Dat was mijn angst. En ik ben haar verloren omdat ik die angst niet onder ogen wilde komen. Dat zou ik zeggen.

Wacht, verzin je dit hier nou ter plekke?
Wat bedoel je? Natuurlijk! Dit is hoe het is.

Het was gewoon heel mooi. Bedankt dat je dit met me wilde delen.
Ach, het is het makkelijkst om dingen te delen met een vreemde.

Bekijk meer van Mark Allen Johnson's beelden op relentlessphoto.com