De kunstenaar achter de Technoviking-video is aangeklaagd door de Technoviking

De gigantische, staartje-rockende raver in de "Technoviking" video is een van de vroegste, grootste en beste internetmemes ooit. Maar de beste man is helaas niet blij met zijn status als de meest legendarische Scandinavische badass op het internet.

De tot nu toe naamloze man begon drie jaar geleden aan een kruistocht om de Technoviking-meme compleet van het internet te verwijderen. Hij klaagde Matthias Fritsch, de kunstenaar en filmmaker die de video in 2000 schoot op de Fuckparade in Berlijn.

Na drie jaar verwikkelingen in de rechtbank koos de rechter vorige maand de kant van de raver en verbood Fritsch om de originele video of bewerkingen daarvan te vertonen. Fritsch moest ook de bijna $10,000 die hij verdiend had met de video terugbetalen. Maar Fritsch laat het daar niet bij zitten. Hij wil nu een documentaire gaan maken over de hele lijdensweg, die hij door middel van crowdfunding wil financiëren.

Fritsch heeft al lang interesse in collaboratieve kunst en wil het verhaal vertellen van de geboorte en groei van een internetsensatie - al wordt het waarschijnlijk moeilijk om dat te doen zonder beelden van de guy in kwestie te tonen. Maar wat hij vooral wil is reflecteren op de grotere implicaties van het verhaal: hoe internetkunstenaars zichzelf kunnen beschermen tegen de "oude wetten die achterlopen op de huidige meme-cultuur."

"Jongere generaties groeien op met een nieuwe blik op hoe ze om moeten gaan met media in tijden van ctrl+c ctrl+v," zei de kunstenaar in een interview met het blog We Make Money Not Art. "Wat meestal gebeurt als iets populairs gecensureerd wordt, is dat het nog populairder wordt."

Dit geval is weer een voorbeeld van hoe ingewikkeld het is om het internet te controleren. Waar ligt de lijn tussen piraterij en vrijheid van meningsuiting? Wie bezit de rechten van een meme? En wanneer wordt kunst uitbuiting?

Toch claimt de anonieme technoviking dat de meme zijn "persoonlijkheidsrechten" - het recht om je imago en identiteit te beschermen van commerciële uitbuiting - geschonden heeft. Het probleem is alleen dat het internet het mogelijk maakt dat elk beeld, video of foto binnen de kortste keren erkenning en commerciële waarde kan krijgen, ongeacht of dat het uitgangspunt was bij de schepping ervan.

Het is waar dat Fritsch geen idee had kunnen hebben dat een video die hij uit persoonlijke interesse maakte over het internet zou exploderen - laat staan dat hij er iets aan kon doen toen het eenmaal gebeurde. Hij heeft niet eens de naam Technoviking verzonnen. Niet dat hij gebaald heeft van de populariteit van de meme: hij verkocht er tenslotte tshirts van.

Ik kan me aan de andere kant ook goed voorstellen hoe de viking zich voelt. Hij ging gewoon gezellig gekleed naar een festival en keerde terug als een wereldwijde grap - hoewel er genoeg slechtere manieren zijn om vereeuwigd te worden dan als een techominnende eindbaas. Toch had de beste man moeten beseffen dat je nooit iets van het internet kan wissen - en dan vooral niet iets wat zo groot is. De technoviking was waarschijnlijk niet bekend met het Streisandeffect.

Alles wat hij uiteindelijk bereikt heeft met zijn juridische strijd is dat de kunstenaar moest terugbetalen wat hij met de video verdiend had. De technoviking heeft dus niets anders gekregen dan wraak met een prijskaartje. Zijn winst in de rechtszaal heeft er namelijk voor gezorgd dat de meme die hij wilde laten verdwijnen, ineens weer overal voorbijkomt.