Iedereen heeft wel eens troetelbeertje getekend, een hopeloos toneelstuk bedacht, of is stiekem bezig met een Grote Roman. Moordenaars vormen hierop geen uitzondering. Het is een misverstand dat er een logisch verband bestaat tussen moord en kunst. Bovendien, een goede moordenaar hoeft geen goede kunstenaar te zijn, of andersom. Toch zul je verteld staan hoeveel kunstwerken van moordenaars er in omloop zijn. Zulke kunstwerken eindigen vaak als murderabilia, die fanscharen als een soort fetisjobjecten verzamelen of aanbidden. Welke moordenaarskunst is crappy en welke niet? Over smaak valt niet te twisten, maar het is lastig om zo’n kunstwerk los te koppelen van de maker. Hieronder een kleine galerie.

Wayne Lo, [A. B.-B. III] (2008)

Wayne Lo zit vast voor een high school shooting in 1992, toen mensen op school afschieten nog niet zo uitgekauwd was als nu. Via zijn website skidlo.net word je doorgelinkt naar zijn kunst, die het zelfs tot in een galerie heeft geschopt. Let bij het bovenstaande werk vooral op de gewaagde inbreng van borduurtechniek. De opbrengsten gaan naar de nabestaanden.

John Wayne Gacy, Clowns (1982)

Een moderne klassieker in het genre coulrofobie, de angst voor clowns. Nadat ik Stephen Kings It (de film) en de harige knuisten van clown Bassie zag (tijdens een onderwaterscène op zoek naar De Verborgen Schat), ben ik voorgoed afgeknapt op clowns. John Wayne Gacy vermoordde meer dan 30 jongens en mannen, terwijl hij in ‘het gewone leven’ als vadsige clown kinderen vermaakte. In de gevangenis maakte hij schilderijen van de zeven dwergen, maar ook van clowns. Ideaal voor in de kinderkamer.

Cho Seung-Hui, Richard McBeef (2006)

Wayne Lo deed het in 1992, Cho Seung-Hui deed er een schepje bovenop in 2007. Na zijn schietpartij op Virginia Tech (waarbij hij zelf overleed) was er in de VS discussie over het gewelddadige toneelstuk Richard McBeef, dat Cho tijdens een creative writing klas schreef. Zelfs horrorkoning Stephen King werd gepolst. King schreef in 1977 het boek Rage (over een high school shooting), maar na alle Amerikaanse schietpartijen werd de kwestie voor hem misschien te gevoelig. Rage werd namelijk (overigens nog vóór Virginia Tech) uit de handel genomen; Richard McBeef werd dit jaar in Nederland letterlijk opgevoerd door acteurscollectief Wunderbaum.

Krystian Bala, Amok (2003)

De Poolse Krystian Bala is een soort Richard Klinkhamer, maar dan in het kwadraat en postmoderner. In 2000 werd in een Poolse rivier een verminkt lijk gevonden. De zaak bleef jaren onopgelost, totdat de verkoper van een mobiele telefoon (waarmee het slachtoffer was gebeld) de auteur Krystian Bala bleek te zijn. Bala wilde de telefoon via eBay verkopen. ‘Toevallig’ veilde hoofdpersonage Chris in zijn roman Amok (2003) op dezelfde manier bewijsmateriaal. Het in de rivier gevonden lijk bleek ’toevallig’ op dezelfde manier gemarteld als in Amok. Bala werd op basis van zijn roman ontmaskerd als dader. Zijn verweer tijdens het proces in 2008: “Ik word aangeklaagd voor de daden van een fictief personage!” Het is wachten op de Nederlandse vertaling.

Gerald Stano, [titelloos troetelbeertje], (jaartal onbekend)

Op internet kun je vrij gemakkelijk verkopers van moordenaarskunst traceren. Deze wordt vaak aangeboden op afzichtelijke en louche websites, die gemaakt lijken in de jaren ’90. Eigenlijk zou je er een tv-programma als Radar of Kassa op moeten zetten, om de goedwillende verkopers van de oplichters te onderscheiden. Een echtheidscertificaat van bovenstaande tekening, gemaakt door Gerald Stano (in 1998 geëxecuteerd vanwege meer dan veertig moorden), ontbreekt. Toch zou hij sowieso niet misstaan in elke willekeurige kantoorruimte.

TIMME HOS