FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Het Leven Van Een Polaroid-Pakistaan Gaat Soms Over Rozen

Van twee nachten Polaroids maken van bezopen mensen op de terrassen van Amsterdam heb ik drie dingen geleerd:

1. Het is leuk om geld te verdienen aan je bezopen medemens.


Foto’s Door Hans Boddeke, Wessel Sturm En Alejandro Tauber

Het kon me eigenlijk niets schelen dat ze uitgebreid vertelde dat ze alcoholiste was, gescheiden en stewardess, zolang ik er uiteindelijk maar die vijf euro aan overhield. Van twee nachten Polaroids maken van bezopen mensen op de terrassen van Amsterdam heb ik drie dingen geleerd: 1. Het is leuk om geld te verdienen aan je bezopen medemens. 2. Polaroid-Pakistanen zijn geen Pakistanen, maar komen uit Bangladesh, en ze heten allemaal Baba. 3. Vergeet het maar als het regent. Ik besloot eens een keer uit te proberen of het mij als keurige blanke jongeman ook zou lukken om Polaroids te verkopen. Á vijf euro per verkochte foto is het een stuk beter geld verdienen dan andere bijbaantjes waarmee je de zomer kunt doorkomen. Bovendien werk je op de plek waar je meteen je verdiensten uit kunt geven, je bent dronken een betere verkoper en je bent je eigen baas. Nuff said. Als voorbereiding kocht ik het lulligste bosje rozen ooit en oefende ik een blik die meestal is voorbehouden aan hongerige puppy’s. Ondanks dat uur voor de spiegel werd die eerste avond een fiasco. Afwijzingen regenden in de café’s, restaurants en kroegen net zo hard op me neer als het water buiten. En niet alleen van potentiële klanten, ook van eigenaren, barmannen en McDonalds-medewerkers (ik probeerde daar onontgonnen terrein uit, onsuccesvol). “Oprotten jij! Als mijn baas je ziet, krijg je klappen!”, kreeg ik meermaals te horen. In totaal had ik die avond min 18 euro, zware griep en het laagste eigenwaardepeil sinds mijn puberteit verdiend. Maar ik was vastberaden. Het moest en zou kunnen, en ik was ervan overtuigd dat ik het beter zou kunnen dan de Zuidoost-Aziaten die ik het normaal altijd zie doen. Ik ben toch zeker wel charmanter dan zij? Na uitgebreid de weersvoorspellingen gecheckt te hebben ging ik een tweede keer op pad.
Het was een verschil van dag en nacht. Niet alleen had ik droge sokken, ik had de verdrietige hondenblikken thuisgelaten. Mocht je ooit zelf dit bijbaantje willen uitproberen, hier een tip: glimlach. Glimlach als een idioot in een ballenbak. Alsof je fucking Silvio Berlusconi himself bent en net een nieuwe wet hebt aangenomen waardoor je als regeringsleider zestienjarige hoertjes mag gangbangen. Een groepje veertigers wilde na wat overreding wel op de foto. Ze vonden mijn ‘project’ interessant, maar misschien telde het ook wel mee dat ik loog dat het geld naar de Hoorn van Afrika zou gaan. En vergeet niet een beetje uit te dagen. Als mensen te veel afdingen zeg je “Flikker op, ik koop die foto’s in voor drie euro.” Dat is natuurlijk niet waar, maar je blijft wel staan en noemt weer een prijs. Superirritant, maar het werkt wel. Vooral bij stoere jongens. Datende koppeltjes zijn trouwens ook makkelijk. Gebruik al je charmes op het meisje, en negeer de jongen compleet. Hij zal uiteindelijk jaloers worden en om maar van je af te komen een foto kopen. Deze tip werkt overigens niet als je eruit ziet als een wrat, maar je kan het altijd proberen. Verder geldt: verdeel en heers. Een groepje van tien hoeft maar vijftig cent per persoon te betalen. En omdat je toch straatventer bent mag je zelfs het vervelendste goededoelentrucje uit de kast trekken: dat is maar een kwart biertje! Die biertjes bleken overigens verborgen racisme in mensen naar boven te halen, want meerdere keren kreeg ik te horen dat het zo leuk was dat ik “een keer niet zo’n irritante Paki” was. Die “irritante Paki’s” ben ik ook nog tegengekomen. Ze heetten allemaal Baba, kwamen uit het niet-Pakistaanse Bangladesh en verdienden met tien uur werk op een goede dag ongeveer hetzelfde als ik in twee uur. Desondanks waren ze doorgewinterde professionals. Dat zie je aan hun jas, die zo baggy is dat de camera die ze eronder hebben nauwelijks opvalt, mochten ze politie tegenkomen. Enfin, met twee uurtjes werk had ik bijna dertig euro verdiend, was ik dronken en had ik heel veel vrienden gemaakt. Dus: zoek je nog werk voor de zomer? Leen een camera en ga op pad. Die zak met die telefoon achter me dacht leuk te zijn door juist een foto van mij te maken. Ik flitste hem toen vol in zijn gezicht. Vond hij niet zo leuk. Ik moest de foto voor niks aan hem geven, “anders ram ik je kop in”. :-( Mijn collega’s Baba en Baba. Ze komen uit Bangladesh en hadden die avond in totaal een tientje verdiend.