Ik ging de confrontatie aan met mijn verkrachter via sms

Mijn verkrachter belde me op en vroeg om vergiffenis. Wat hij deed was onvergefelijk.
3.11.15

Een tijdje geleden werd ik rond één uur 's nachts wakker gebeld. Veel van mijn vrienden zijn komiek, dus dit is niet zo gek natuurlijk. Ik zag dat het een nummer van buiten de stad was, wat ook nog best wel eens voorkomt. Niets deed vermoeden dat het geen normaal telefoontje zou zijn, tot ik de stem hoorde aan de andere kant van de lijn.

"Is dit Hanna Michels?" Ik begon te beven. Ik kende die stem.

"Ja."

"Dit is Brian. Weet je nog wie ik ben?"

"Ja."

Brian (ik heb zijn naam veranderd voor dit verhaal) vertelt me de reden dat hij me belt. Hij was een alcoholist. Hij zat in een twaalf stappenprogramma. Hij vertelde dat hij beseft dat wat hij heeft gedaan 'niet oké' was. Hij trad niet in detail over wat hij had gedaan wat zo fout was. Dus bij deze: Brian was vroeger mijn vriend, maar hij was ook mijn verkrachter.

Na zijn lange klaagzang over zijn herstel volgde er een lange ongemakkelijke pauze.

"Ik hoop dat het 'oké' is dat ik je bel?" Met moeite pers ik de woorden "Ja, het is oké" eruit. Maar ik voelde me verlamd van angst. Ik heb jarenlang gefantaseerd over een confrontatie met Brian maar toen de mogelijkheid zich voordeed, was ik geschikt en stil. Ik had niet verwacht dat zijn stem me zoveel zou doen. Ik wilde alleen maar ophangen.

"Ik hoop dat je me kunt vergeven." "Het is oké," zei ik en hing snel op voordat hij nog een woord kon zeggen.

Mijn maag borrelde, ik was zo overstuur. Nou ja, eigenlijk niet overstuur maar gewoon woedend. Ik dacht na over wat Brian had gezegd. Ja, hij had spijt. Maar hij had niet duidelijk gezegd waarvoor precies. Misschien was hij de details wel volledig vergeten. Hij belde me niet omdat hij spijt had, hij belde omdat hij zich moest verontschuldigen: stap negen. En het ergste was nog wel dat hij zo kalm bleef. Het leek wel alsof hij er vanuit ging dat hij wel even vergeven zou worden.

Toen ik nadacht over wat hij tegen me had gezegd, besefte ik dat ik hem niet kon vergeven. Helemaal niet zelfs. Ik kon het niet verdragen dat hij zich helemaal niet realiseerde wat hij fout heeft gedaan. Maar het feit dat hij me belde betekende dat hij wel wist dat hij iéts fout heeft gedaan. Maar dwangmatige 'date rapers' weten niet altijd dat ze ook verkrachters zijn: ze denken dat een verkrachting alleen in een donker steegje plaatsvindt, niet bij een vriendin in een net appartement.

Hij wist niets van mijn wraakfantasiëen of het feit dat ik kilometers weg was verhuisd vanwege hem. Ook wist hij niets van mijn terugkerende verkrachtingsnachtmerries, die een gevolg zijn van mijn PTSS. Ik pakte mijn spullen om af te reizen naar de laatste plek waar ik wist dat hij woonde. Ik wist niet wat ik van plan was – een steen door zijn raam gooien, hem slaan met een honkbalknuppel, gillen – ik wist alleen dat ik hem wat aan ging doen.

Een vriend praatte me om. Ik wist niet eens of hij daar nog woonde en erger, ik kon weleens gearresteerd worden. Bovendien was ik al veel te bang geweest om hem over de telefoon te confronteren. Ik googlede hem en vond zijn werk, maar het idee om naar zo'n receptionist te lopen met de woorden: "Hee, jullie hebben een werknemer in dienst die mij vroeger verkracht heeft," en dan te wachten op een reactie leek me niet zo'n goed idee. Ik moest direct met hem praten.

Ik keek naar mijn telefoon. Zijn nummer stond erin. Ik was bang dat ik weer zou bevriezen als ik zijn stem hoorde dus ik besloot hem maar een sms te sturen.

"Ik vergeef je niets," schreef ik. "Het is onvergeeflijk wat je hebt gedaan. Je hebt mij verkracht. Je wist dat ik dronken was. Je wist dat ik bang was voor mannen door mijn ex."

Met elk woord voelde ik me wat krachtiger worden.

"Nadat ik nee zei ben je met je hand in mijn broek gegaan en maakte me uit voor een leugenaar omdat ik nat was. Je voerde me dronken en maakte me fucking bang, terwijl ik nee bleef zeggen. Dat is de reden dat we seks hadden. Niet omdat ik je wilde. Ik heb je nooit gewild."

Haat vulde mijn vingertoppen terwijl ik op het beeldscherm ramde.

"Ik hoop dat je later je dochters niet in de ogen kunt kijken. Ik hoop dat je niet eens met je moeder kunt praten zonder te herinneren wat je hebt gedaan. Ik vergeef je niet. Reageer niet op dit bericht. Neem nooit meer contact met me op."

Geen reactie.

Ik voelde een opluchting. Ik had mijn zegje gedaan. Maar ik voelde niet de complete afsluiting waar ik op had gehoopt. Ik ben nooit naar zijn huis gereden en hij is niet ontslagen van zijn werk. Hij is nog steeds vrij om zijn leven te leiden. In de dagen daarna sprak ik met een familielid die ook een twaalfstappenplan heeft doorlopen. Hij vertelde me dat Brian niet om vergeving moest vragen als dat meer kapot zou maken dan goed doen. Brian heeft dus zelfs tegen de regels van zijn afkickprogramma gehandeld om zijn slechte geweten schoon te vegen. Maar ik liet hem niet toe.

Ik ben vaker gevraagd waarom ik nooit naar de politie ben gegaan en mijn antwoord is altijd simpel: jarenlang heb ik zelf ontkend dat ik ben verkracht. Ik had ook geen bewijs. Ik ging uit mezelf naar zijn appartement en hij gebruikte een condoom, die hij onmiddellijk door het toilet spoelde.

Ik heb respect voor de slachtoffers van verkrachting die direct aangifte doen en wou dat ik dat ook had gedaan, zodat Brian niet meer vrij rond zou lopen. Maar ik weet zeker dat ik nog steeds last zou hebben van de wekelijkse verkrachtingsnachtmerries. Ik zou nog steeds met angst leven. Het zou niets hebben veranderd.

Ik denk niet dat er echte afsluiting kan zijn bij mensen die getraumatiseerd zijn, maar ik blij dat ik het hem niet heb gegeven. Afsluiting is ontzettend waardevol als het echt bestaat. Ik zal nooit verder kunnen gaan en ik vind ook niet dat hij dat verdient. Hij zal misschien geen echte sociopaat zijn, gezien het feit dat hij om vergiffenis verzocht. Hij zocht vergeving omdat hij een schuldgevoel had over de pijn die hij me heeft veroorzaakt. Ik wil dat dit schuldgevoel opborrelt als hij een date heeft met een meisje, dat het door zijn hoofd schiet op zijn huwelijksnacht, dat hij steken van schaamte voelt als hij zijn dochter naar school brengt. Ik wil dat hij genoeg pijn voelt om nooit meer bij een andere vrouw te herhalen wat hij bij mij heeft gedaan. Als er toch afsluiting voor hem bestaat, mag dat alleen aan het einde van zijn leven zijn, als hij weet dat ik zijn enige en laatste slachtoffer ben geweest.