FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

NEW YORK - THE PSYCHIC PARAMOUNT

02 maart 2007, 2:31am

The Psychic Paramount is een van die groepen waarvan gezegd wordt dat hun muziek iets 'doet'. Wat de groep verheft boven alle andere egotrippers die dezelfde dingen beweren om mysterieus en artsy te zijn is dat hun muziek ook daadwerkelijk écht iets met je doet. Muziek om jezelf in je wang bij te knijpen uit ongeloof over de geluiden die ze op je afsturen. Je zou het kunnen omschrijven als goeie muziek om op te trippen, maar, eerlijk gezegd, als ik aan de LSD zou zitten, dan zou ik niet in de buurt willen komen van de diepgaande intensiteit die ze eruit weten te persen. Ze touren behoorlijk wat buiten New York, maar als je in NYC woont is het waarschijnlijker een eenhoorn tijdens een zonsverduistering te spotten dan The Psychic Paramount live aan het werk zien.

VICE: Jullie wonen allemaal in New York als ik het goed begrijp, hoe komt het dan dat jullie er maar zo'n twee shows per jaar spelen?

Drew St. Ivany (gitaar): : De reden dat we normaal gezien niet in de stad spelen is dat het gemakkelijker is alles klaar te maken voor 30 shows in plaats van er maar één te doen. We nemen vaak lange pauzes waarin we niet echt samen spelen. Eenmaal uit de tourroutine is het moeilijk om er weer in te komen. De eerste shows zijn gewoonlijk een beetje onwennig omdat ons materiaal losjes aan elkaar hangt en we onze improvisaties daarop baseren. In het begin heb je gewoon niet de groove die je wel hebt als je in de laatste weken 15 shows hebt gespeeld.

Is daar geen keerzijde aan, dat je teveel in een groove zit en elke keer hetzelfde speelt?

Het is eigenlijk best wel relaxt wanneer alles heel vanzelfsprekend wordt, want dan hoef je jezelf niet meer helemaal op te vreten voordat je gaat spelen. In het begin probeer je alleen maar de boel bij elkaar te houden en ervoor te zorgen dat je in het volgende gedeelte van je set terecht komt, maar wanneer alles oud en vertrouwd is kan je risico's gaan nemen en dat maakt een live show spelen leuk. De meeste groepen hebben wat nummers die ze elke keer ongeveer hetzelfde spelen, en ik vind dat nogal saai worden. Ik denk ook dat het publiek het merkt wanneer iets spontaan is of niet, het maakt de dingen veel intenser en energieker.

Gewoon in één stuk? Vond je het niet nodig terug te gaan en op verschillende plaatsen dingen te veranderen?

Het waren allemaal eerste takes. Op de tweede CD had elk stuk een aantal verschillende gitaarsporen, dus ik ben teruggaan om die door elkaar mixen zodat ze goed zouden klinken. Maar eigenlijk zijn het allemaal eerste takes. Dat is een beetje het uitgangspunt van de CD—een poging om iets vast te leggen op het moment zelf, in plaats van terug te gaan naar iets dat je eerder al gedaan hebt.

Dus het zijn eigenlijk allemaal originele improvisaties.

Ik vind dat er een verschil bestaat tussen dat en de typische improvisatiemuziek. Improviseren houdt ergens in dat de trukendoos opentrekt, terwijl dit avontuurlijker is en het leidt tot composities in plaats van eindeloos door te jengelen. Je speelt een noot en daarna speel je de noot waarvan je vindt dat die erachter moet en uiteindelijk creëer je zo een uniek geluidstapijt.

Veel van jullie muziek is zeer repetitief, bijna tot het punt van hypnotisch. Doe je dat bewust om mensen gek te maken of is pakt het gewoon zo uit?

Wanneer je met repetitieve muziek te maken hebt, zorg je voor een bepaald effect in de hersenen. Wat de aard van het effect is hangt af van de stijl van muziek, maar ik kan zeker zeggen dat het bij ons de bedoeling is om in een soort hoger bewustzijn te komen. Ik hoop dat de muziek op dezelfde manier werkt als een drug. Daarom proberen we het ook zo organisch mogelijk te houden: het is makkelijker in trance te raken als er geen plotselinge stop of verandering inzit die je kan afleiden. En het is ook de reden dat we zo luid spelen—extreem volume heeft ook een effect op het brein. Ik denk dat we proberen om een soort high te veroorzaken met onze muziek.

Is er een bepaald soort high waar jullie op mikken?

Doordat het instrumentale muziek is blijft er wat betreft de inhoud veel ongedefinieerd. Het goeie daaraan is dat het ruimte openlaat voor de persoonlijke interpretatie van de mensen. Er zijn geen woorden om je een bepaalde voorgeschreven sfeer in te duwen of aangeven waarvoor we staan, zo kunnen mensen hun eigen gevoelens inbrengen in hetgeen ze horen. Sommige mensen hebben me  bijvoorbeeld verteld dat Gamelan Into the Mink Supernatural klinkt als een heel donkere, kwade plaat. Voor mij klinkt die helemaal niet zo. Ik las op een website dat iemand in Irak Gamelan opgaf als favoriete plaat om mensen op af te knallen.

Jezus, wat rijk.

Blijkbaar was dat wat deze jongen eruit haalde, maar ik kijk naar muziek op een volledig andere manier. Voor hem geeft het de energie en inspiratie om naar buiten te gaan en mensen omver te gaan schieten.

Stoort het je dat jouw muziek zijn oorlogssoundtrack is?

Ik keur het vermoorden van mensen niet goed, maar ik vind dat als iemand geïnspireerd wordt door deze muziek om wat-dan-ook te doen, ik daar in ieder geval blij moet mee zijn. De meeste muziek die ik hoor inspireert me namelijk voor geen zak.

VICE STAFF

Origins and Primitives Vol. 1 & 2 verschenen net op No Quarter, maar je moet zeker ook hun eerste album Gamelan Into the Mink Supernatural en de cd die ze opnamen tijdens hun Frans-Italiaanse tour in 2003 uitchecken. Ga gewoon geen mensen neerschieten daarna, ok?