De Griekse politie slaat nu ook anarchisten in elkaar

Een onbewerkte en een bewerkte foto van de 20-jarige Nikolaos Romanos, die werd uitgegeven door de Griekse politie.

Begin februari probeerden acht personen, gewapend met AK-47’s, een bank te beroven in het Griekse dorpje Velventos. Na een achtervolging door de halve provincie, waarbij ze een 27-jarige dokter gegijzeld hielden, werden vier van hen klemgereden in een smal straatje in Veroia. Hier gaven Nikolaos Romanos (20), Andreas-Dimitris Bourzoukos (24), Yiannis Michailidis (25), en Dimitris Politis (24) zich over.

In een aantal verklaringen die ze later vanuit de gevangenis gaven, maakten de anarchisten duidelijk dat ze geen persoonlijk gewin nastreefden. Het beroven van een bank was onderdeel van hun gevecht tegen de staat. Belangrijk om te weten is dat ze tijdens de achtervolging geen wapens hebben gebruikt en de gijzelaar niet hebben verwond. Dat maakt ze nog geen engeltjes – het blijven bewapende anarchisten op rooftocht – maar de politie heeft ze zo zwaar toegetakeld dat mensenrechtenorganisaties en de Griekse media ze nu tot boegbeeld van een verrot systeem hebben gemaakt.

Daarbij zijn de foto’s die de Griekse politie vrijgaf aan de pers slordig gefotoshopt, om snel even de overduidelijk aanwezige blauwe plekken en wonden in hun gezicht te maskeren.

Volgens de politie zijn de wonden het resultaat van de arrestatie, waarbij de arrestanten zich agressief zouden hebben verzet. De politie zegt dat in Veroia ook een agent is verwond. Maar uit andere verklaringen blijkt dat de vier overvallers zich vreedzaam hebben overgegeven. En dan is er nog de verklaring van een van de overvallers, waarin hij stelt dat ook de gegijzelde door de politie in elkaar is geslagen. Per ongeluk uiteraard.

De Griekse autoriteiten wordt verweten met twee maten te meten. Wanneer ze te maken hebben met immigranten, demonstranten of stakende arbeiders, lijkt de staat mensenrechten aan zijn laars te lappen. Fascisten kunnen daarentegen gewoon immigranten op straat neersteken, omdat ze bescherming genieten vanwege hun lidmaatschap van de Gouden Dageraad, de Griekse neonazipartij. Er worden geen vernederende foto’s van ze vrijgeven om andere fascisten af te schrikken, en ze worden juridisch gezien wel eerlijk behandeld.

Het Griekse publiek is vooral geschokt door de sociale status van de vier anarchisten. Ze zijn allemaal 25 jaar of jonger, komen uit de middenklasse en hebben op privéscholen gezeten. Wat ze verder met elkaar gemeen hebben is dat ze radicaliseerden na de rellen in 2008, die het gevolg waren van de moord op de 15-jarige Alexandros Grigoropoulos door een politieman in Exarcheia. De jongste van het stel, Nikolaos Romanos, was een goede vriend van Grigoropoulos. Hij was getuige van de moord.

Door conservatieven worden de vier jongens afgeschilderd als een nieuwe generatie terroristen, opvolgers van de linkse guerrillagroeperingen die vochten tegen de militaire dictatuur in 1974. In 2002 werd de grootste groep, de Revolutionaire Organisatie 17 november, die 23 mensen heeft vermoord tijdens 103 aanslagen tussen 1975 en 1998, opgerold door de autoriteiten.

Maar voor anarchisten zijn deze jongens revolutionairen. Omdat een groot deel van de Griekse bevolking nu in armoede leeft en de regering een flinke ruk naar rechts heeft gemaakt, wordt hun strijd door sommigen sterk geromantiseerd

Andreas-Dimitris Bourzoukos.

Ik sprak met drie ouders van de gearresteerde jongens, onder de voorwaarde dat ze anoniem bleven. Ik interviewde ze samen met Ef-Syn, een nieuwe Griekse krant. We spraken af in een café aan het Syntagmaplein in Athene, vlak naast het parlementsgebouw.

VICE: Wat vinden jullie van de aanklachten tegen jullie kinderen?
Anonieme ouder #1: Ze waren consistent in hun opvattingen, ze voegden daad bij woord in hun strijd tegen het systeem. We staan achter ze, ondanks alle pijn die we nu ervaren.
Anonieme ouder #2: We begrijpen wat ze wilden doen en we vergeven het ze. Ze proberen een moreel standpunt in te nemen tegen het corrupte en verrotte systeem. Zelf willen wij dit systeem op een andere manier veranderen, door te stemmen bijvoorbeeld.

Maar als het systeem zo niet kan worden veranderd, denken jullie dan dat de methode van jullie kinderen effectief is?
Anonieme ouder #1: Zij zeggen zelf dat ze zich ‘pragmatisch verzetten’, dat proberen wij als ouders te begrijpen. Het zijn daadkrachtige anarchisten. Ze worden terroristen genoemd, maar ze zien zichzelf als vrijheidsstrijders.
Anonieme ouder #3: Ze hebben nu aan den lijve ondervonden wat staatsgeweld betekent, en ze hebben geen vertrouwen meer in het rechtssysteem van deze staat.

Wat vinden jullie van hun gebruik van wapens?
Anonieme ouder #1: Ze hebben die alleen gebruikt om hun vijanden mee te bedreigen. Zelfs tijdens de overval zorgden ze ervoor dat niemand gewond raakte.
Anonieme ouder #2: Er is veel gezegd over hun sociale positie, dat ze uit de middenklasse afkomstig zijn. Onze kinderen zijn opgevoed met het idee dat je solidair moet zijn met de zwakkeren van de maatschappij.

Is binnen die context iedere gewelddadige daad symbolisch?
Anonieme ouder #2: Je kunt het zien als een soort opruiende en vurige toespraak, ja. Ze gaven een verklaring na iedere actie. Zelfs als ze iets extreems deden zoals een aanslag op een bank, waarschuwden ze mensen om weg te blijven. Maar de politie reageerde altijd te laat.