Wat heb je aan? Dim voor even het licht van je beeldscherm en zie jezelf zitten in de weerspiegeling. Hoe kijk je nu? De kans is groot dat wat je ziet niet je meest charmante zelf is. Toch is dat wel degene die je facebooklikes uitdeelt, je comments achterlaat, en je porno bekijkt. In andere woorden, dit is de ‘jij’ die internetcontent consumeert. Fotograaf Marco Onofri distilleerde de essentie van die ongeziene ‘contentconsument’ in zijn fotoserie Followers, waarin hij naaktmodellen en hun anonieme volgers in dezelfde kamer plaatst.

Die koppeling tussen de bewonderaars en hun lustobject voelt vreemd, surreël haast. Nadat je ogen gewend zijn aan het naakt kom je er langzaam achter dat de naaktmodellen helemaal niet het onderwerp van deze fotoserie zijn. Dat zijn de intense, wat ongemakkelijke blikken van hun toekijkers.

Onofri, een veelgevraagde fotograaf op beurzen en galeries in Italië en Frankrijk, week voor het project af van zijn normale manier van het casten van zijn modellen. De ‘volgers’ zijn normale mensen, die hij geheel in de geest van het concept online rekruteerde. Bovendien vroeg hij ze naar de set te komen in precies dezelfde kleren die ze droegen toen ze de klus accepteren.

Het zorgt ervoor dat het publiek natuurlijk oogt, divers in geslacht, leeftijd, etniciteit en stijl. Zelfs hun pose is geheel eigen, aangezien Onofri ze opdroeg dezelfde houding aan te nemen als op de laatste foto die ze van zichzelf op hun social media-account hadden geplaatst. De foto’s zijn zo een reconstructie van een interactie die normaal gesproken in de anonimiteit van internetservers en computerschermen plaatsvindt. Ze visualiseren hoe vreemd het zou zijn als we de online content van een instagramfeed of een pornosite in het echt zouden consumeren.

Het project begon toen de fotograaf zelf in aanraking kwam met die ongemakkelijke samenkomst. Nadat hij een elegante naaktfoto van zijn vriendin op zijn Tumblr had gezet werd die voordat hij het wist ook gedeeld op andere, meer pornografische Tumblr-pagina’s. “Ik was geschokt, geïrriteerd zelfs, dat mijn foto’s opeens gedeeld werd door anonieme mensen, gedreven door lust. Uiteindelijk besloot ik de foto te verwijderen, maar het kwaad was al geschied.”

Followers is in die zin een tegenreactie. Het is voor Onofri een manier om de anonieme voyeur – “gewapend met likes en comments” en “afgeschermd door anonimiteit” – een gezicht te geven en ter verantwoording te roepen. In zijn foto’s worden zij juist onderdeel van de voorstelling, in tegenstelling tot op het internet, waar ze “hun meest obscene verlangens kunnen bevredigen zonder enig risico op taboe.”

Die taboesfeer was des te voelbaarder op de set, vertelt hij. De grootste uitdaging voor Onofri was niet het fotograferen van de naaktmodellen maar het vastleggen van de ongetrainde en ongemakkelijke ‘modellen’ eromheen. “Die naaktmodellen zijn gewend om te poseren, ze zijn volledig op hun gemak op de set, maar de mensen om ze heen waren dat allerminst.” Zij zweetten, bloosden, en maakten grapjes om het ijs wat te breken – de ongemakkelijkheid is ook op de foto’s terug te zien.

Toch waren het de spontane momenten van menselijkheid op de set waar Onofri met het meeste plezier op terugkijkt. “Een vrouw begon ter plekke borstvoeding aan haar baby te geven, als uiting van solidariteit. Een jonge jongen vroeg een model of ze met hem wilde trouwen. Zulke moment waren een beloning voor mijn werk als fotograaf. Uiteindelijk zijn we allemaal volgers.”

Followers zal binnenkort in boekvorm verschijnen en is in september in de Romberg Gallery in Latine, Italië te zien. Bekijk de rest van de serie hier, en ga voor meer werk van Marco Onofri naar zijn website.