FYI.

This story is over 5 years old.

nieuws

'You are criminals' - Een protest voor de Marokkaanse ambassade

Een paar weken terug publiceerden we foto's van drie demonstraties die tegelijkertijd in Den Haag plaatsvonden. Omdat we toen van hot naar her aan het rennen waren, hadden we niet de tijd om eens goed met de demonstranten van Team Free Saddek te praten. Afgelopen zaterdag was de herkansing, toen ze zich opnieuw voor hun zaak bij de Marokkaanse ambassade lieten horen. IJssel de Kwartelaere ondervroeg ze en schreef een verslag.

Advertentie

In de mist van een druilerig Hollands zomerbuitje staan vijf jongemannen op zaterdagochtend tegenover de Marokkaanse ambassade in Den Haag. Er staat een scooter tussen hen in, een van hen met zijn zoontje, twee fietsen. Op het eerste gezicht een gesprek tussen wat vrienden op straat. Je zou er zo aan voorbij lopen. Maar in de verder uitgestorven, kille ambassade buurt vallen ze enigszins uit de toon, twee van hen hebben een sjaal voor hun mond gewikkeld, een petje op, en daarover nog een capuchon. Achter hen, tegen de pui, leunen opgerolde banners, er staan spandoeken. En dan stopt even verderop een politiebusje.

Team Free Saddik werd opgericht naar aanleiding van de hechtenis van Saddek Sbaa. Saddek Sbaa, een 24-jarige Marokkaans staatsburger, was aanvankelijk hier in Nederland vrijgesproken van het steunen van de internationale Jihad. Een aanklacht van een lange lijst aanklachten. Maar na zijn vrijspraak wordt hij weer opgepakt. Nu omdat hij geen Nederlandse verblijfsgunning zou hebben. Hij wordt overgebracht naar Vught, waar een gevangenis staat met een afdeling terrorisme waar hij onder onmenselijk scherp toezicht staat. Gezien de aanklacht zou hij het proces hierover in de veel mildere vreemdelingenbewaring moeten afwachten, Als zijn advocaat hem eindelijk uit Vught heeft, wil hij zijn proces in Marokko afwachten.

Ondanks het advies van zijn advocaat en zijn vrienden gaat hij toch. Daar, op het vliegveld, wordt hij opgepakt door de Marokkaanse geheime dienst, de DST, geen fijne jongens. Vergeleken met hen is de AIVD een vriendelijk hobbyclubje. Sindsdien wordt hij gemarteld. Met een naar binnen gesmokkelde smartphone zendt hij zijn vrienden informatie over de folteringen.

Advertentie

‘Elke drie weken staan we hier.’ zegt Abbou Moussa, een van de initiatiefnemers van Team Free Saddek. ‘En nu met Ramadan elke week.’ Hij is de enige die zijn naam wil geven. Zijn baard is nog pluizig, hij is jong, zijn ogen staan strijdbaar. ‘We strijden voor de vrijlating van Saddek, hij is onschuldig. Maar we strijden ook in het algemeen tegen de onmenselijke behandeling van gevangenen in Marokko. We gaan zo beginnen, we wachten nog op een paar jongens.’ Langzaam groeit het groepje pluizige baardjes in jabadors, Adidas-jasjes en Ralph Lauren-petjes. Een roodharige jongen met megafoon komt aanlopen, hij glimlacht. Uit een witte Astra stappen nog vier jongens. Abbou onderbreekt zichzelf : ‘Ik moet even gaan zeggen dat ze hun gezicht niet mogen bedekken, de politie komt eraan.’

Aan de overkant, voor de ambassade, onder de slaphangende vlag van Marokko, staat een agent met een fiets (hij draagt een koddig wit helmpje en een goed strakke fietsbroek), en een agent met een grote zwarte snor. Er rijdt traag een bomvolle touringcar met dagjesmensen voorbij, een van hen zwaait, een ander maakt een foto. Als de touringcar voorbij is steekt de politiesnor de straat over en begint een woordenwisseling met de twee onherkenbare jongens. De snor zegt dat de demonstratie is toegestaan, mits hun gezichten onbedekt blijven. Hij heeft de air van een circusdirecteur. De meest felle jongen bijt hem toe: ‘Als ik morgen naar Marokko ga, kunt u mij dan veiligheid garanderen?’ De circusdirecteur negeert zijn vraag en glimlacht zijn ijzeren glimlach. De sfeer wordt grimmiger, maar blijft binnen de lijntjes en uiteindelijk besluit een van hen zich onherkenbaar te maken door middel van een protest kostuum en de ander wacht om de hoek op zijn hurken tegen de muur. Met bedekt gezicht. Nederland compromisland.

Advertentie

De eerste demonstrant wordt in het protestkostuum gehesen door Abbou. Een oranje gevangenisoverall, een Palestina-sjaal om zijn hoofd gewikkeld en als pièce de résistance slingert Abbou een metalen ketting om het lichaam van zijn vriend, die hij vastmaakt rond diens polsen.

Abbou pakt een megafoon en haalt een stapeltje geheugenkaartjes uit zijn jabador en start zijn betoog voor de vrijlating van zijn broeders. ‘You are criminals’ roept hij tegen het einde in de megafoon, en de demonstranten scanderen nu steeds luider, ‘YOU ARE CRIMINALS’. Het galmt terug tegen de statige panden in de Paleisstraat. De witte vitrages voor de ramen van de Marokkaanse ambassade hangen onbewegelijk stil onder het protest. ‘You are criminals’ fluister ik. Veel honden zijn der hazen dood. Of, alle beetjes helpen.

TEKST: IJSSEL DE KWARTELAERE
FOTO'S: JORIEKE ABBING