NO PHOTO EXTRA - GREGORY JACOBSEN

En alsof het nog niet genoeg is: Hier is nog een interview met een tekenaar die we niet in ons No Photo issue konden opnemen. Gregory Jacobsen
schildert en tekent vaak pervers spul en het voelt een beetje
aan alsof hij ons keihard aan het uitlachen is. We wilden graag eens te
weten komen waarom we paranoïde worden van felroze ingewanden waar
lintjes aan gedrapeerd worden, druipende vleesslabbetjes en gezichten
met huidziekten die verrimpeld zijn door een orgie.

Vice: Wat ben ik eigenlijk aan het bekijken?
Gregory Jacobsen:
Het duurt lang om mijn schilderijen af te werken. Ik probeer ze
monumentaal en iconisch te maken. Veel trial and error en een hoop
frustraties. Ik ben te perfectionistisch. Voor mijn tekeningen probeer
ik gewoon ideeën uit te kakken, dingen waardoor ik geobsedeerd ben
zoals vrouwenschoenen, kousen, ondergoed, lang donker haar, natte
broekjes, konten, bespottelijke hoeden, lekkende vloeistoffen,
opeengepakt vlees. Ik heb een haat/liefdeverhouding met de lelijkheid
van dingen. Ik denk dat ik zo beter om kan met de zwakheid van lichamen.

Videos by VICE

Hoe ziet jouw leven er uit?
Ik
sta op rond een uur of één ’s middags. Ik pruts eerst een paar uur op
de computer en dan schilder ik of teken ik tot zes uur ’s morgens. Ik
neem te veel pauze en de computer leidt me constant af. En mijn vriendin
probeert me dan uit huis te krijgen en ik word daar lastig van en zij
wordt dan ook lastig. Ik verpruts mijn tijd ook al spelend door mijn
geld in een bakje te gooien.

Haat jij iedereen?
Dat
is een rare vraag. Nee, ik kan eigenlijk goed overweg met heel veel mensen,
behalve met van die saaie mensen met een grote mond. Ik hou van een
goed gesprek maar het meest frustrerende is in een hoekje vast zitten
terwijl iemand tegen jou aan het praten is. Ik ben dan weer te
vriendelijk om gewoon op te stappen en op het einde van het gesprek
merk ik dat we ongeveer terug bij af zijn omdat ik geleidelijk aan stil
val en ze volgen dan met hun gegeeuw.

Wat mij altijd opvalt
aan je tekeningen (en vooral aan je schilderijen) is hoe walgelijk het
warme en het gewone van menselijke dingen aanvoelt. Zoals bijvoorbeeld
een mooi strikje in het haar van een vies monster of ergens een
dekentje insteken. Dat voelt perverser aan dan al die
lichaamsopeningen, rotting en vetzakkerij.
Je bent echt de
eerste die iets over dat dekentje heeft gezegd. Ik denk dat het
perverser dan die lichaamsgaten en die rotting omdat het een direct
voorbeeld is van iets heel vies omdat die openingen allemaal getekend
zijn met meer fantasie. Je kunt je flapperende hopen vel en rottende
gaten verstoppen onder mooie kledij maar die spermavlek op je zetel is
moeilijker te verbergen. Ik gebruik het zodat het voer wordt voor een
publieke discussie. Als ik mijn oude kleren weggooi dan zorg ik er voor
dat ik ze in een andere buurt drop omdat ik schrik heb dat iemand in
mijn vuilnis zal neuzen zodat al mijn vieze dingen voor iedereen over
de hele straat worden tentoon gespreid.

Hoe
revolutionair en gek je werk op het eerste zicht mag lijken, eigenlijk
komt ook heel grappig over. Soms zou ik een van je figuurtjes willen
zijn om dan hard te neuken, een gat of een etterende wond te likken, of dingen in mijn uitgevonden harige openingen stoppen. Heb jij dat ook?
Voortdurend! Seks is echt een belangrijk iets voor mij, ook al gebruik ik veel humor.

Hou je van je figuren?
Ja.
Ik moet me er verbonden mee voelen en de nodige portie empathie voor
kunnen opbrengen want anders zou ik nooit zoveel tijd in een tekening
kunnen steken. Er zijn veel te veel mensen die bij het zien van mijn
werk denken dat ik de popcultuur en de gulzige natuur van de mens wil
beledigen. Ik hoop dat ik niet zo oppervlakkig ben. Ik schilder waar ik
van hou en daar hoort natuurlijk een stukje haat bij.

Wou je niet dat je gewoon eens iets anders kon tekenen? Iets moois en schoons, zonder een perverse ondertoon?
Ik
probeer dat. Ik wil wel graag een klassieke schilder zijn. Maar
iedere keer ik dat probeer, begin ik mij te vervelen. Maar het is zoals
bij die grote mannen, die zijn juist groot omdat ze van die vreemde
gewoontes en obsessies hebben die op een subtiele manier in hun werk
merkbaar zijn. Misschien wordt die perversiteit wat subtieler als ik
wat ouder ben. Maar ik leef nu. Ik schilder en teken over mijn
ervaringen en hoe ik die absorbeer en nu is gewoon information
overload. Shit die in je hoofd rondzwerft.