Olivier Weiter is spiritueler dan hij zelf denkt

THUMP: Hoe ben je op de naam Takkie gekomen?
Olivier Weiter: Takkie is de hond van Jip en Janneke. Nee, het kwam omdat ik een jointje gerookt had toen ik aan deze track begon, en een joint noem ik altijd een takkie. Je kan deze plaat ook goed thuis luisteren met een takkie, je headphones op, ogen dicht en je lekker mee laten voeren met het verhaal. Ik ben bovendien best benieuwd hoe mensen het internationaal uitspreken.

In het Engels klinkt het als 'tacky', wat 'goedkoop' betekent, in de zin van 'slechte smaak'.
Betekent het goedkoop in het Engels? Dat wist ik niet eens.

Het is een vrij duistere track – roept het een bepaald gevoel bij je op?
Ik krijg er een beetje een sjamanistisch gevoel bij, alsof ik in een ayahuasca-ceremonie beland ben. Ayahuasca is een hallucinogene drugs die bestaat uit een mengsel van verschillende wortels en planten die je opdrinkt, en vervolgens word je door een sjamaan begeleid in je trance, waarbij je van alles uit je verleden kan tegenkomen. Het is een soort van reinigingsproces.

Ben je zo spiritueel aangelegd dan?
Nee, dat niet. Maar ik vind het heel interessant dat je jezelf leert ontdekken door het nemen van zo'n brouwsel. Verder ben ik daar niet heel zweverig in, maar voor mij werkt het als een soort medicijn.

Hoe ben je ermee in aanraking gekomen?
Ik heb er veel over gelezen, en vlak voor mijn tweede WEITER-tour kwam er een sjamaan over uit Colombia die een ceremonie deed. Via via ben ik daarbij terecht gekomen en heb ik meegedaan met het ritueel, vooral om alle oude energie uit mijn lichaam een plek te kunnen geven. Ik wilde met een frisse start het nieuwe seizoen ingaan, met nieuwe ideeën en nieuwe inspiratie.

Mijn eerste WEITER-tour was best wel seks, drugs & rock 'n roll. Op een gegeven moment was ik toe aan een WEITER 2.0, iets volwassener, iets nieuws. Dat is eigenlijk ook de reden dat ik bij die sjamaan ben geweest, om mijn blokkades een plek te kunnen geven. Daardoor kon ik ook weer ruimte maken voor nieuwe invloeden en — wacht, nu klink ik wel onwijs zweverig.

© Dennis Bouman

De B-kant, Tell Him, is een stuk lichter. Heb je bewust voor dat contrast gekozen?
Ik vond het cool om op de B-kant een nummer te maken dat helemaal haaks staat op de A-kant, zodat je een balans vindt op de EP. Het zijn eigenlijk ook de twee kanten die ik heb als artiest: enerzijds kan ik best harde techno draaien, maar ik heb ook een hele melodieuze kant. Ik vind het tof om op een plaat alle twee die kanten te laten horen, een beetje de yin-yang balans.

Toch weer spiritueel.
Ja, toch weer he! Misschien ben ik wel veel spiritueler dan ik eigenlijk denk.

Before.Now.After is je nieuwe formatie met Eelke Kleijn, Miss Melera en Arjuna Schiks – hoe is die tot stand gekomen?
Het is een collectief dat uit vriendschap is ontstaan. We draaiden al vaak samen op feesten en het ging altijd heel lekker. Het is in Nederland nog nooit voorgekomen dat in deze sound mensen als een groep naar buiten komen. Eelke Kleijn komt een beetje meer uit de trancehoek, Arjuna heeft zijn eigen live-act, Miss Melera heeft een vrouwelijke sound en ik ben wat meer techno georiënteerd. Als je dat op één avond combineert heb je een supertof concept.

Hoe ben je in aanraking gekomen met elektronische muziek?
Toen ik een jaar of vijftien was ben ik een keer, toen mijn ouders op vakantie waren, stiekem met oudere vrienden meegegaan naar Qlimax, een hardstylefeest in GelreDome. Dat vond ik vet en toen ben ik verder gaan kijken. Ik belandde op een van de eerste Club 11-avonden, met Magda was dat, en daarna ben ik vanaf moment één door de jongens van Gasten Zonder Grenzen meegenomen en heb ik de afterpartycultuur ontdekt. Toen ben ik ook zelf gaan draaien.

Wat wilde je worden voordat je draaien ontdekte?
Ik wilde eigenlijk altijd kok worden. Later wil ik misschien nog wel een keer een restaurant openen. Ik vind koken heel tof, naast muziek maken is dat echt een passie. Ook wilde ik altijd professioneel skateboarder worden, maar die droom viel in duigen toen ik tot vier keer toe mijn enkelbanden scheurde en niet meer mocht skateboarden van de dokter.

Heb je een ultieme wens?
Ja, ik wil ooit een keer een allnighter in Amnesia op Ibizia doen: van elf uur 's avonds tot een uurtje of tien de volgende ochtend, op het terras. Ik heb daar zelf zo vaak op de dansvloer gestaan tijdens twaalf uur durende sets van Sven Väth, en dan dacht ik: ooit ga ik hier staan en neem ik het over.

-------
Connect met Olivier Weiter:
Facebook
Twitter
Soundcloud