Het aantal mensen dat door de brandweer uit hun huis bevrijd moet worden omdat de deuropening niet breed genoeg is voor hun vort, vet lijf stijgt ieder jaar. Schijnbaar verorberen alle dikke mensen ter wereld zo veel extra voedsel, dat een equivalent van 300 miljoen uitgemergelde inwoners van Ethiopië normaal zou kunnen eten. Dat is mede mijn schuld, want ik ben volgens de officiële normen ook te dik. Om de hongerlijders overal in de wereld een hart onder de riem te steken besloot ik op dieet gegaan.
Diëten heb ik vroeger ook al eens gedaan. Toen heb ik mij drie maanden uitgehongerd en alleen maar appels gegeten. Op het einde van die periode zou ik zelfs een moord begaan hebben voor een pastei van schapenmaag. Deze keer wilde ik nog sneller afvallen. Na een paar dagen rondneuzen op Google had ik enkele leuke dieëttips gevonden op de blog van een zekere Cindy met anorexia. Cindy vond het Beyoncé-dieet een absolute aanrader, dus besloot ik het te proberen.
Het sapje smaakte verschrikkelijk slecht. Zelfs zeewier gekweekt door een hippievrouw met okselvijvers smaakt beter.
Het principe hiervan is simpel: je slokt elke dag een mengsel van water, zout, citroen en Ahornsiroop naar binnen. Omdat ik nergens Ahornpulp vond, heb ik lekkere Luikse siroop gebruikt. Het mengsel dat ontstaat is het meeste vieze dat ik ooit door mijn keelgat heb gegoten. Zeven dagen lang voelde ik me als een asielzoeker die in hongerstaking ging, omdat potvis Maggie geen verblijfsvergunningen meer uitdeelt aan de eerste de beste goudzoeker uit Oezbekistan. De eerste dagen ging het best wel vlot eigenlijk. Ik had verwacht dat ik na drie dagen al kwijlend voor het raam van McDonald's zou staan. Niet dus. Vanaf dag vier werd het een echte hel. Overal waar ik keek veranderden dingen in lekker hapjes. Zelfs de kat van de buren begon er best eetbaar uit te zien. Op dag zes en zeven was ik het beu en gaf ik roemloos op. Ik was mentaal op en vroeg mij af of mijn drang naar magerzucht het wel allemaal waard was. Uiteraard! Daarom besloot ik een nieuw dieet uit te proberen: het wattendieet.
Dit is een reconstructie van wat er gebeurt met je stoelgang na het eten van watjes.
Dit type van dieet is populair in het modewereldje. Modellen die al graatmager zijn, worden verplicht om nog magerder voor de lens te verschijnen. Het idee achter dit dieet is de consumptie van wattenbolletjes. De wattenbolletjes zwellen op en verkleinen hierdoor het hongergevoel waardoor je minder gaat eten. Ondanks dat het effectief werkt is dit het domste wat ik ooit heb uitgeprobeerd. Watten zijn weliswaar natuurlijke vezels, maar worden niet afgebroken door het lichaam. Ondertussen ontsteekt de maag en voelt het aan alsof je net een hoop condooms gevuld met cocaïne in je maag gedumpt hebt. Niet voor herhaling vatbaar!
Tot slot heb ik dan toch maar geprobeerd om gevarieerd en kleinere porties te eten en te gaan fitnessen. Vroeger dacht ik dat fitness enkel voor te gespierde kleerkasten met een voorliefde voor gemeenschappelijke douches was weggelegd. Die zijn er ook, maar deze mensen worden naar een speciaal hoekje van de fitness verbannen. In dat hoekje staan er trouwens ook verdacht veel spiegels voor de ijdeltuiten onder de Schwarzeneggers. De rest van de ruimte is gereserveerd voor normale mensen en blubberbuiken zoals ik. Elke dag sport ik verplicht een half uur en ik moet zeggen dat je er gelukkiger van wordt. Dat is volkomen normaal want volgens de rondborstige fitnessassistente maak je endorfine aan en daar word je blij van. Het afvallen gaat misschien niet zo snel, maar van watten in gelatine en van Beyoncé haar vulvasapje heb ik toch mijn buik van vol.
