Zorgeloze foto's van surfers in Venice Beach in Californië

Voor zijn nieuwe boek, Into the Wild, bracht fotograaf Matthew Brookes tijd door met een groep surfers in de buurt van het beroemde Venice Beach in Californië. Brookes werd niet alleen aangetrokken door wat hij het “mythische onbekende” van de surfgemeenschap noemt, maar ook door de busjes waarin veel van de surfers leefden. Het boek werd daardoor evenzeer een boek over die busjes als een boek over surfen. De portretten, foto's, vignetten en interviews leggen het idyllische leven vast van de mensen die langs de Californische kustlijn altijd op zoek zijn naar de volgende golf.

We spraken hem over het leven aan het strand, clichés over het surfleven en de wonderlijke band die de surfers met de zee hebben.

VICE: Hoe heb je de surfers in het boek ontmoet?
Matthew Brooks: Ik verhuisde aan het begin van 2021 naar Venice Beach en begon portretten te maken van de mensen die daar woonden. Op een dag werd ik voorgesteld aan een surfer en het viel me op dat hij in een gek busje woonde, volgepropt met surfplanken, skateboards en een bed. Ik vroeg hem of hij veel met zijn busje reisde en hij zei: “Ik woon erin!” Ik was meteen gefascineerd. We namen foto's van hem in zijn busje en ik vroeg hem of hij vrienden had die interessant zouden zijn om te fotograferen. Hij zei: “Tuurlijk, ik zal je voorstellen.” Dat was het begin.

Surfte je zelf ook?
Toen ik jong was, surfte ik niet, maar ik ben opgegroeid in Durban, een surfstad in Zuid-Afrika waar veel van de jonge profs vandaan komen. Dus ik was wel omringd door surfers. Ik was een tenniskind. Mijn droom was prof te worden, dus ik bracht mijn tijd door op de tennisbaan, waar ik uren per dag speelde. Toen ik naar Venice Beach kwam en contact had gelegd met de surfers, deed dat me denken aan mijn jeugd. Ik was erg verrast dat ze ervoor openstonden om gefotografeerd te worden – het hielp dat ik aan ze was voorgesteld door andere surfers. Ze vonden het vooral leuk om in hun busjes gefotografeerd te worden. Ik denk dat ze blij waren dat hun leven in hun busjes werd gezien en gedocumenteerd.

Vormen de mensen in het boek één groep vrienden?
Ze zijn allemaal erg onafhankelijk van elkaar, maar ze zijn tegelijkertijd allemaal vriendelijk tegen elkaar. Ze kennen elkaar omdat ze rondhangen op dezelfde surfplekken en parkeerplekken. Er bestaat een hecht gemeenschapsgevoel op de parkeerplaatsen aan het strand – het voelt zelfs alsof de parkeerplaatsen rond hun auto's en busjes meer een hangplek zijn dan de stranden zelf.

Wat was het aan surfers dat je aantrok?
Ik heb een soort mythische fascinatie voor surfers. Ze blijven op zichzelf en als je geen surfer bent, is het moeilijk om hun wereld te leren kennen. Wat me echt intrigeerde was niet zozeer het surfen, maar het campervan-onderdeel van het surfen. Het was alsof de busjes een verlengstuk waren van de vrijheid van de surfer – ze leven voor de golven en gaan de stroming langs de kust achterna.

Het verbaasde me dat elk busje verschillend was ingericht: sommige waren heel eenvoudig vanbinnen, andere volgeplakt met surf- en muziekposters, dingen die de eigenaars op weg hadden verzameld. Ze zijn echt een verlengstuk van de persoonlijkheid van de surfers. Je weet nooit wat je zult zien als ze hun deuren openen. Sommige surfers bedachten zelfs namen voor hun busjes, alsof het een soort reisgenoten waren.

Waarom heb je ook interviews opgenomen in het boek?

Zonder de interviews zou de kijker alleen surfers en busjes zien en niet noodzakelijkerwijs het verband begrijpen. In de interviews kun je lezen hoe interessant het leven van deze surfers is, en daardoor kun je begrijpen hoe een fotograaf door hen geboeid zou kunnen raken. 

Deze jongeren zijn niet dakloos,  ze hebben allemaal deeltijdbanen, meestal in de surfsport. Ze werken in surfshops, maken surfplanken, enzovoort. Het leven in hun busjes en het voortdurend onderweg zijn is hun levenskeuze, geen noodzaak. Ik denk dat dit boek net zo goed een verhalenboek is als een fotoboek.

Er zit een soort tijdloosheid in het boek.
Ik vind het gaaf dat het niet mogelijk lijkt te bepalen uit welk tijdperk deze groep surfers komt. Ze dragen allemaal vintage kleding en uit hun kapsels spreekt vaak een soort jarenzeventig-gevoel. Daarnaast rijden veel van hen in busjes uit de jaren zestig en zeventig, dus het voelde als een reis terug in de tijd.

Het boek bevat portretten, actiefoto's, beelden waarop is getekend of die op een andere manier zijn bewerkt – er gebeurt veel.
Ik wilde de spirit van het surfen en van Venice Beach vastleggen. Venice Beach is een gekke, rauwe plek. Overal zie je kleurrijke graffiti, er zit op alles een verfspatje. Voor het boek werkte ik samen met een illustrator en vriend van me, Juan Bertoni. Ik dacht dat zijn werk de vibe goed zou weergeven. Ik wilde dat het boek vrolijk zou zijn met een speelse vibe – bijna een surfstripboek. Ik wilde niet dat het een onbetaalbaar salontafelboek zou worden.

Denk je dat surfers en het surfleven zijn gereduceerd tot clichés of verkeerd worden begrepen?
Iedereen heeft een mening over surfers. Ik denk dat veel van de clichés zijn ontstaan door mensen die over ze oordelen als buitenstaander en geen band met ze hebben. Ik was zeer welkom in hun wereld. Ze hadden respect voor het feit dat ik met iets creatiefs bezig was en dat ik oprecht geïnteresseerd was in hun wereld. Ik was gefascineerd door hun liefde voor de golven en de oceaan – ze hebben er een band mee die niet te begrijpen valt als je zelf geen surfer bent. Ik wilde het geluk en de vrijheid waarvan ik getuige was uitdragen in mijn werk.