FYI.

This story is over 5 years old.

MOSE ALLISON - WIL HET LATEN GEBEUREN

Unpublished

Als je ons stuk over bejaardenfobie hebt gelezen, geloof je het misschien niet meteen, maar er bestaan ook nog toffe oude knarren. Van die oudjes die op hun 80ste nog frisser uit de hoek kunnen komen dan de vieze nare decemberkou van de laatse dagen. Mose Allison (Mister Mose voor vrienden) is er zo een…

Mose moet voor  witte blues- en rock 'n rollmannen als de Stones en The Clash zoiets zijn wat jouw grootmoeder voor jou is. Zonder de een zou er van de ander geen sprake geweest zijn. Zo simpel als dat. We hadden onszelf dan ook vier dagen onder een piano verstopt om in de mood te komen voor het interview,  en waren dan ook serieus teleurgesteld dat het interview niet in de doorrookte kelder, maar in een bekakt hotel moest plaatsvinden. Nouja, we hadden in die vier dagen meer upskirt gezien dan we in al onze Kimberly Kane-infested dromen ooit hadden kunnen dromen, maar vooral, Mose is Mose. Voor hem zou ik zelfs naar Sneek zijn afgereisd. En dat zegt wat. Ik vraag de juffrouw aan de balie Mister Mose te laten weten dat ik er ben, waarna hij- zonder promomensen rond hem -  de lobby komt binnengewandeld. Hij ziet er wat sjofel en verward uit, heeft compleet niet door dat het om een interview gaat en zit al met zijn gedachten bij another gig tonight. "But yeah man, shoot."

Vice: Alles geregeld voor vanavond?
Mose Allison: Die vlieguren zijn me te veel, vrijdag Chicago, zaterdag New York, zondag via Heathrow naar Brussel, it comes with the deal man.  Ik zit nu te wachten tot ze me komen oppikken voor de soundcheck, 10 minuten duurt dat, even zien of m'n piano goed naar het publiek staat, microfoon checken en vragen dat de drum gewoon overhead versterking krijgt,  niet zo'n individuele versterking van alles, een drum heeft dat niet nodig, maar dat moet je altijd met veel handen en voeten uitleggen aan geluidsmannen. Na de soundcheck moeten ze me maar terug naar het hotel brengen, want als er iets is wat ik haat, is het wachten voor een optreden, geef me gewoon m'n kamer en dan wacht ik daar wel rustig tot ik mag gaan spelen.

Je bent een lid van de oude garde, die bijna helemaal onder de zoden ligt. Ga je naar begrafenissen van oude kameraden of  komen jullie soms nog bijeen om wat te jammen met de survivors?
Nee, ik ben vrij eenzaam. Nou, eenzaam is misschien niet het goeie woord, maar ik doe gewoon m'n ding.  Het is klote dat ik oude makkers als Stan Getz, Zoot Sims of Al Cohn moet missen, maar het is niet zo dat andere veteranen mekaars deur platlopen.  Ik krijg ook weinig uitnodigingen voor begrafenissen en dat vind ik best, ik zit liever in een bar naar een mooie vrouw te kijken dan handjes te gaan schudden van onbekenden in een kerk.

Waar doe je het optreden nog voor?
I'm just tryin' to get it happening. Iedere avond moet je gaan voor dat speciale moment, soms komt het eruit, soms totaal niet. Als muzikant moet je drie zaken in je vingers hebben. Je moet op het moment kunnen improviseren, melodieën verweven heet dat, je moet ook een instrumentale persoonlijkheid hebben, zodat de mensen je touch herkennen en je moet swing hebben. Zonder swing ben je hopeloos verloren. Muziek speelt zichzelf niet, je moet het er zelf uitpersen.

Krijg je veel terug van de plekken waar je speelt?
Zet me waar je wilt en ik speel, uiteindelijk zit het allemaal in je hoofd, te wachten tot het eruit kan komen. Een fijne zaal kan daarbij wel helpen maar als je een klotedag hebt, gaat het je niet opeens heel lekker, hoe mooi de zaal ook is. Ik ben begonnen bij een legerband, dat was soms nog het fijnst omdat je je in de achtergrond kon nestelen en af en toe het publiek observeren, de blazers vingen je fouten toch op. Nu ik zit krijg ik toch automatisch een extra druk op m'n ouwe knoken. Ik weet ook nooit of ik al dan niet goed heb gespeeld en van recensies snap ik meestal geen ene iota. Ik leer vooral veel van over de recensent, maar weinig over mezelf.

Als je die ouwe hoezen bekijkt, staken jullie je allemaal strak in het pak. Is dat nog steeds je dresscode?
Kijk naar je eigen grootouders, hijsen die zich nog steeds in het pak? Nee jong, gewoon makkelijke stuff, dat is al moeilijk genoeg. M'n favorieten zijn deze witte Adidasses met blauwe strepen, je vindt ze wel nergens meer dus ik moet er zuinig op zijn. Ik heb één pak en misschien doe ik het vanavond wel aan, maar een gewone pullover is ook ok, grietjes vallen niet meer voor m'n looks, 't zijn m'n songs die het 'm doen.