FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

EEN BEZOEKJE AAN TRANSNISTRIË, EEN STAAT DIE NIET BESTAAT

02 april 2010, 5:06pm

Reinier van Oorsouw was laatst op doorreis door Transnistrië, een communistisch non-staatje tussen Moldavië en Oekraïne. Op Rusland na wordt de republiek door geen enkel ander land ter wereld erkend, en het is zo obscuur dat zelfs de spellingschecker van Word het niet herkent. Oké, dat zegt eigenlijk vrij weinig, maar toch! Hier zijn Reiniers bevindingen van die reis.

Amper een kwartier na de grensoversteek met Moldavië en ik zit al achterin een politieauto, klaar om afgevoerd te worden. De agenten, allemaal voorzien van een gouden mik, hebben twinkelende dollartekentjes in hun ogen. Hard rijden wordt hier zwaar bestraft. Maar als je ze een biljetje in hun borstzakje stopt kijken ze graag even de andere kant op. "Volgende keer minder hard rijden," zo vertaal ik hun onverstaanbare Russisch. En we kunnen weer.

Moldavië is Europa's armste land en dat merk je gelijk. De politie is onbeschaamd corrupt, de wegen zijn ronduit slecht, huizen staan op punt van instorten, er liggen overal ontbindende hondenlijkjes en tandheelkunde lijkt alleen voor de rijke mensen te zijn weggelegd. Moldavië is niet bepaald het in een galajurk gestoken prinsesje onder de landen.

In het oosten van Moldavië ligt een smalle strip land tegen Oekraïne aan: Transnistrië, een minuscule regio met heimwee naar de gouwe, ouwe communistische hoogtijdagen. Transnistrië is de laatste communistische republiek van Europa met een eigen overheid, munteenheid, vlag en volkslied – tegen wil en dank van Moldavië. Op Rusland na (die het land met tanks bewaakt) wordt het door geen enkel land erkend. Daarnaast zou het ook nog eens fungeren als internationale doorvoerhaven van drugs, mensen en wapens.

Bij de grensovergang is de sfeer gelijk gezet: het leger, bemand met Kalashnikovs, kijkt boos naar iedereen die aan komt rijden. Ook naar mij. Maar een uurtje of drie later, nadat er allerlei papieren in onleesbaar Cyrillisch zijn opgesteld, mag ik verder. Welkom in Transnistrië! In het donker sla ik van de (enige) hoofdweg af en zet ik een tentje neer bovenop een heuvel. Bij zonsopgang zie ik het uitzicht. Een kurkdroog landschap. Vanaf de top zien we de overgang met Moldavië nog liggen, en aan de andere kant kunnen we Oekraïne al inkijken. Een landje van niks.

Op weg naar 'hoofdstad' Tiraspol word het contrast duidelijk. Moldavië is aanzienlijk progressief en probeert het duistere Sovjet-imago te lozen. Transnistrië lijkt het juist te omarmen. Elke kilometer vind je wel een bemande tank en er zijn bijna evenveel soldaten op straat als burgers.

Tiraspol is klein maar trots. Voor het parlementsgebouw staat een statig beeld van Lenin.

Even verderop staat een grotesk monument met een wakende vlam en een tank uit de tijd van de onafhankelijkheidsoorlog. De nationaliteit druipt ervan af. Op het lokale marktje koop je onder het toeziend oog van het leger voor een appel en een ei je pro-Transnistrische merchandise. Goed om te weten: al het levensonderhoud is goedkoop, ook de drank dus.

Ondanks een uiterst conservatieve overheid loopt de bevolking hier niet achter. Dames in Dolce & Gabana paraderen op hoge hakken van bar naar bar. Waar je oprechte gezelligheid vindt: TL-buizen en knalharde muziek, geen kaarsjes en kaasfondue. Bemand met een halve liter bier leur ik ladderzat door het café op zoek naar info. Maar meer dan een paar nationalistische leuzen komen er niet uit.

Misschien moeten we Transnistrië bekronen als een Lloret de Mar, maar dan met een rauwe tint en een goedkope pint. Het communisme ligt op straat, maar is lang niet zo concreet als de oude Sovjettijd. Aan de andere kant is het geen plek om in de problemen te raken: niemand erkent Transnistrië, dus op hulp uit het buitenland hoef je niet te rekenen. Nog maar eens zo'n spotgoedkope halve liter om erover na te denken.

REINIER VAN OORSOUW