FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

WOODS: ZELFS ALS HET ZUIGT, ZUIGT HET NIET ZO HARD

16 april 2009, 7:40am


Foto door Gijsje Ribbens

Je hebt van die mensen die zich achter
de schermen bemoeien met een groot deel van je culturele genoegens.
Jeremy Earl is zo'n gast. Een heel klein beetje bekend als gitarist
van de obscure indie-band Meneguar, maar vooral als de man achter het
Woodsist label, dat ons introduceerde aan onder andere Wavves en
Vivian Girls. Dat trekt natuurlijk de aandacht als je eindelijk je
eigen muziek gaat uitbrengen. Onder de naam Woods maakt hij spacy en
vriendelijke folk, die je nietsvermoedend laat wegdoezelen tot je
ineens met een verrassend mes in je ribben wakker wordt. Met zijn
vrienden Jarvis Taveniere en Kevin Morby speelde hij afgelopen
zaterdag in Rotterdam tijdens Motel Mozaïque.

Vice: Er is tot nu toe niet zoveel over
jullie te vinden op internet. Verstoppen jullie je expres een beetje?

Jeremy: We doen het niet met opzet
volgens mij. We zijn gewoon pas net bezig. Maar we hebben hiervoor
wel bij elkaar in verschillende bands gezeten. We zaten allemaal in
Meneguar en ik en Lucas, die niet mee kon op deze trip, zaten in The
Vanishing Voice. Dus we spelen allemaal al een tijdje samen.

Kevin: We zijn
elkaar allemaal tegengekomen rond 2000 in het hardcore-circuit, waar
we allemaal in verschillende bands zaten.

Eerst hardcore maken, daarna iets lievere indie-rock en
nu met je gitaar op het podium rustige liedjes zingen - was dat een logische volgorde?

Jeremy: Nou,
eerlijk gezegd maak ik al heel lang muziek op mijn slaapkamer met een
4-sporen recordertje. Ik ben er nu beter in... maar aan die
hardcore-scene deed ik vooral mee voor mijn sociale leven. Ik kreeg
wat ongure vrienden, waarmee ik kon freaken op en naast het podium.

En dat freaken ging thuis ook
door?

Jeremy: Vooral bij Jarvis thuis.

Jarvis: Nou, wel toen ik en James van Wooden Wand in hetzelfde
huis woonden. Dat was gewoon wild. We vonden het nodig om bierflessen
stuk te gooien tegen de muur, dus op een gegeven moment lag er een
dikke laag gebroken glas over de vloer. Lucas deed ook mee trouwens,
hij had een grote hamer met zijn naam erop!

Waarom wilde je een eigen label
beginnen?

Jeremy: We kwamen veel bands tegen
die toffe dingen deden maar het niet zelf uit konden brengen. Als wij
op tour iemand tegen kwamen, maakten we snel vrienden en stelden we
voor om een plaatje voor ze te releasen. Het zijn allemaal mensen die
we begrijpen.

Onderhand is het een soort
statussymbool als je bij Woodsist een plaat uit hebt. Heb je ook wel
eens bands moeten teleurstellen?

Jeremy: Ik weet
niet hoe teleurgesteld ze waren, maar ik krijg regelmatig muziek waar
ik echt niks mee kan. Meestal geef ik dan gewoon geen antwoord, en
als ze gaan drammen zeg ik 'nee'.

Jullie hebben op Motel Mozaique
na nog niet op zoveel festivals gespeeld, zag ik.

Jarvis: Klopt. Onze showcase op South By South West was wel erg
cool. Festivals zijn altijd cool. Je hebt af en toe slechte shows,
maar op een festival weet je zeker dat er goed eten is en je krijgt
waarschijnlijk een hotelkamer. Dus zelfs als het zuigt, zuigt het
niet zo hard.

Wat is de vreemdste reactie die
je op je muziek hebt gekregen?

Jeremy: Ik hoorde ooit iemand bij een show zeggen dat ze door mijn
stem hadden verwacht dat er een zangeres was. Dat is behoorlijk
vreemd.

Kevin: Veel podia verwachten dat Jeremy in zijn eentje akoestisch
komt optreden. Dan staan wij daar met onze drumkit en versterkers en
dan is er geen technicus, geen PA... lachen man.

ROBIN GEURTS