FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

IN MEXICO IS EEN EILAND VOL ZWETENDE EN ZWERENDE POPPENLIJKJES

Soms, als mensen in een religieuze zeurbui zijn, doen ze dingen als met vliegtuigen in gebouwen vliegen of hun kinderen in het wit kleden en ze in bleekwater dompelen. Vergeleken met deze zieke theologische aandachtstrekkers was Don Julian dus nog vrij redelijk toen hij een afgelegen eiland met enge poppen decoreerde omdat hij geen andere plaats had om te bidden en de Heer te eren.

Als je genoeg betaalt aan één van de vele gondeliers die langs de grachten van Xochimilco aan de rand van Mexico dobberen, zullen ze je meenemen op een vlijtige vier uur durende reis naar Don Julians voormalige hang-out, La Isla de las Muñecas ofwel het poppeneiland. Daar zul je geconfronteerd worden met een bos vol zwerende en onder de zon kokende kinderpoppen.

Advertentie

In de jaren vijftig, een tijd waarin de Mexicanen hier niet echt op zaten te wachten, predikte Don Julian het woord van Jezus Christus. In de veronderstelling dat alleen gezalfde priesters het recht hadden om over Christus in al zijn glorie te spreken, namen allerlei mensen aanstoot aan Julians liberale praatje over God. Zo erg zelfs dat hij veelvuldig werd geslagen voor zijn zonden. Rond deze tijd begon hij zijn vreemde gewoonte om vuilnisbakken uit te kammen op zoek naar poppen. Die verzamelde hij liefdevol om boze geesten af te weren.

Hij verliet zijn vrouw en kinderen, en verhuisde naar dit onbewoonde eiland dat hij zijn thuis kroonde voor de komende vijftig jaar. Tot zijn bizarre dood in 2001.

Het gerucht gaat dat er ooit een meisje verdronk bij het eiland. Door poppen te verzamelen, geloofde Julian dat hij de demonen op afstand kon houden die haar probeerden te naaien in het hiernamaals. Het bestaan van het meisje is echter nooit bewezen.

Don Julian werd jarenlang genegeerd als hij langs de grachten van Xochimilco vaarde om afgedankte poppen op te vissen die hij later terug naar zijn angstaanjagende eiland meenam. Enkele lieden die wel op de hoogte waren van Don Julians vreemde activiteit zouden hem af en toe verse poppen brengen. Die oude poppen ruilde hij dan voor zelfgekweekte producten van zijn eiland, zoals piemelvormige knolrapen.

Ondanks zijn macabere bezigheid, was Don Julian bekend als een vriendelijke en gastvrije man die bezoekers rondleidde op zijn eiland, een altaar van rottende kinderfiguren.

Advertentie


De zoon van Don Julian en Monec.

Zijn favoriete pop heette Monec. Gedurende de laatste dagen van zijn leven ging hij naast Monec zitten in een kleine hut, omringd door een collage met talloze krantenknipsels van lokale reporters. Die brachten het poppeneiland onder de aandacht en maakten zo van Don Julian een halve beroemdheid.

Don Juans verhaal eindigt in 2001, toen hij op 80-jarige leeftijd verdronk. Hij werd gevonden op een plek aan de kust van het eiland waarvan hij altijd had volgehouden dat het kleine meisje er was gestorven. Nu blijft alleen zijn collectie van plastisch-geboren baby's over, die de meedogenloze hitte moeten zien te overleven. Zijn zoon onderhoudt het griezelige eiland en nodigt toeristen uit die een lange trip willen maken om de chaotische, afgeschreven collectie te zien.

ALEX HOBAN