FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Eindelijk, al onze shit verzameld op één plek

Onze nieuwe site heet VICE.com

VICE.com ergens rond 1996.

VICE.com nu. Wij vinden onze versie leuker.

Door de jaren heen hebben veel mensen die onze site Viceland.com bezochten zich afgevraagd waarom we dat ‘-land’ nodig hadden. VICE.com is logischer.

Hierop moesten we altijd uitleggen dat in 1996, toen de meeste mensen nog dachten dat het World Wide Web een Nintendo-spel was, een zeer vooruitziend individu de url VICE.com al gekocht had.

Advertentie

Daarom registreerden wij op onze beurt Viceland.com en gingen we door met ons leven. We spoelen nu even door naar 2005. YouTube doemde op uit het niets en liet gewone televisie eruitzien als een doos met scheetjes. Vervolgens werd er ineens door iedereen gedweept met IPTV, waarna er talloze (meestal waardeloze) videosites werden gelanceerd. In 2007 zetten wij dat recht door VBS.tv te lanceren; een zelfstandig experiment dat succesvoller was dan we ooit hadden durven dromen. Het punt is dat we afgelopen herfst beseften dat het eigenlijk raar was om nog steeds twee sites te hebben. De tijd was rijp om VBS samen te smelten met Viceland en de hele zooi te verzamelen op VICE.com: een monolithische megasite met de potentie om eenieder voorgoed te genezen van verveling (en hopelijk ook van kanker, ooit). Na een aantal onderhandelingen met de eigenaar van de url kwamen we tot een overeenstemming over het bedrag. Een advocaat die gespecialiseerd is in domeinprocedures deed al het papierwerk voor ons. Zijn naam is Ari Goldberger en we vroegen hem een klein geschiedenislesje te geven over onze nieuwe, welverdiende domeinnaam.

VICE: Je bent niet bepaald een doorsnee advocaat. Kun je kort uitleggen wat je doet voor de kost?

Ari Goldberger: Ik ben een domeinadvocaat, één van de eersten, en ik koop domeinnamen. Ik rolde erin in 1996, toen ik aan de ontvangende kant stond van één van de eerste geschillen over domeinnamen. Ik was gefascineerd door AOL, email en al het andere op dat gebied, dus begon ik te kijken naar manieren om de invloed van het internet op te krikken in de juridische wereld. Ik richtte ESQwire.com op, een speling op Esquire en het wired zijn op internet. Daarna klaagde Hearst Corporation, die het magazine Esquire be- zit, mij aan in een baanbrekende zaak. Ik verdedigde mezelf en won. Vervolgens kreeg ik veel erkenning en werd ik in- eens de man die je moest hebben als je wettelijke problemen had met je domeinnaam. In die tijd moest je nog aan de rechters uitleggen wat internet was.

Advertentie

Weet jij wat er gaande was bij VICE.com, toen het werd op- gericht in 1996? Het gerucht gaat dat het een pornosite was.

Ik kijk nu naar de archieven van waybackmachine.org, maar ze gaan maar terug tot 1999. Wat ik heb begrepen is dat in die tijd de eigenaar het domein aan een Australisch bedrijf in de seksindustrie toewees, dat domeineigenaren betaalde voor het aantal bezoekers.

Ja, ik kijk nu naar het archief van 8 mei 1999. De link die ik aanklikte verwees me door naar justwild.com, waarop een foto staat van een vrouw die een courgette in haar va- gina heeft, zo lijkt het. Het kan ook een komkommer zijn, hoor. Dat is moeilijk te zeggen. Dat was een waanzinnig succesvolle periode voor dit soort sites, nietwaar?

Naar mijn weten deed de seksindustrie het erg goed in 1999. Bedrijven betaalden de hoofdprijs voor traffic. Maar in 2004 of 2005 verminderde de winst, mede omdat bij creditcards hogere kosten werden gevraagd voor terugboekingen en omdat er keiharde maatregelen werden getroffen tegen misbruik van creditcards.

Hebben jouw cliënten of tegenstanders ooit geprobeerd een spelletje met je te spelen? Zoals domeinnamen registreren die jouw naam bevatten?

Er was iemand genaamd Ryan die ryan.com van mijn client wilde kopen. Een aantal maanden later besefte ik dat ik te lang had gewacht met het registreren van arigoldberger.com. Toen ik mijn naam intypte om te kijken of hij beschikbaar was, verscheen er een plaatje met drie naakte vette vrouwen, en er stond, “Welkom op mijn site. Check mijn meiden.” Ik keek wie de eigenaar was en het was die Ryan. Ik belde hem met de mededeling dat ik het grappig vond, maar dat ik graag mijn naam terug zou willen.

Laat ons weten wat je van onze nieuwe site vindt op you.vice.com/nl