Er is een trend gaande in de indie-gamescene; een trend van games die empathie proberen op te wekken bij de speler in plaats van spanning of woede. Hoewel sommigen stellen dat het onmogelijk is om echte empathie op te wekken door middel van een game, valt het lastig te ontkennen dat spellen als That Dragon, Cancer en Dys4ia een zeker begrip generen van hoe het moet voelen om bijvoorbeeld een kind aan kanker te verliezen. De games zijn fantasie en blijven een spel, maar vertellen ook een verhaal dat gebaseerd is op de realiteit.Het is deze grens tussen fantasie en de realiteit van menselijke ervaringen die ook North bewandelt. Het idee achter de game is redelijk simpel: je bent een vluchteling op zoek naar asiel in een vreemde stad die bewoont wordt door nog vreemde wezens (mensen zou ik ze niet noemen). Je komt uit een onbekend, zuidelijk land en voelt je gedesoriënteerd en verward door de lokale gebruiken. Je stort je hart hierover uit in brieven aan je zus die in je thuisland achtergebleven is, waardoor het verhaal zich brief voor brief ontvouwt."We wilden een game maken die op Kafkaëske wijze de absurditeit van het vluchtelingenbestaan laat zien," zei Gabriel Helfenstein, één van de slechts twee ontwerpers van gamestudio Outlands Games. "Ons hoofddoel was om de speler te confronteren met gevoelens als verwarring, verveling en frustratie, zonder dat de speler slechts een observant is. Het was een interessante uitdaging om een spel te maken dat tragisch en ongemakkelijk is, maar toch boeiend en speelbaar."Hoewel de makers van North het spel geen 'empathy game' noemen, wekt het spel wel degelijk begrip op voor de moeilijkheden waar vluchtelingen mee worstelen. En juist het feit dat het spel gevoelens van empathie oproept zonder het daar om te laten draaien, maakt North zo boeiend en realistisch, hoe paradoxaal dat ook mag klinken.
Als je een blik werpt op de catalogus van Outlands Games, zul je zien dat deze gamestudio korte, experimentele games maakt waarin het gemarginaliseerde en alledaagse centraal staat, vertaald naar kunstzinnige, absurdistische beelden. North borduurt voort op deze traditie, al is de game een stuk duisterder dan de voorgaande spellen, zowel wat esthetiek als verhaal betreft.Wat deze game zo anders maakt dan zoveel andere (Indie-)games is de sfeer, die lastig in woorden te vangen is. Het is niet zozeer ongemakkelijk als donker en surrealistisch op een welhaast morbide manier; een soort kruising tussen de stijl van Edgar Allen Poe, Lovecraft en Kafka. Deze sfeerbeschrijving valt misschien lastig te rijmen met vluchtelingenproblematiek, maar het werkt. North is niet zo duidelijk en direct als vergelijkbare games als Project Syria, maar dit maakt het des te makkelijker om je te verplaatsen in de gevoelens van desoriëntatie, rouw en schuld die vluchtelingen ervaren."Wat beelden betreft zijn we sterk beïnvloed door het Duitse expressionisme; een stijl die bij uitstek geschikt is om een vervreemdende wereld te scheppen," zei Helfenstein. "Wat de inhoud betreft: voor we begonnen met het maken van videogames zijn we samen met een aantal journalisten bezig geweest met een webdocumentaire over de Europese immigratiepolitiek. We hebben daarvoor ook in vluchtelingenkampen gewerkt, en hebben zo persoonlijk kunnen zien hoe mensen verdwaald raakten in papierwerk en absurde procedures. Al deze kennis en persoonlijke ervaringen wilden we in de game verwerken."
Dit betekent allemaal niet dat North specifiek gaat over de huidige vluchtelingencrisis, noch dat het representatief is voor de traumatische ervaringen van de meer dan 50 miljoen vluchtelingen in de wereld. Maar het is wel degelijk een game die op zeer succesvolle wijze een poging doet tot het benaderen van de realiteit van het leven als een vluchteling, juist doordat het de realiteit niet op een letterlijke manier probeert te laten zien. Het is de vervreemding van de realiteit in North die illustratief is voor het vluchtelingenbestaan, gevangen tussen twee werelden die je niet (meer) begrijpt. Dit maakt dat de game iets heel universeels heeft, zonder pretenties van echtheid en al te expliciete aanspraken op de empathie van de speler.Het spel is niet moeilijk om te spelen, afgezien van een paar onlogische verhaalwendingen, en je mag zelf bepalen hoeveel je ervoor betaalt. Je kunt daarnaast ook los de – fantastische – soundtrack kopen, waarvan de helft van de opbrengsten naar de non-profit organisaties Refugees on Rails en Refugee Open Ware gaan.Als je North wil gaan spelen om de vluchtelingencrisis beter te begrijpen, zal je waarschijnlijk teleurgesteld worden – eigenlijk is praten met vluchtelingen de enige manier om dit echt te doen –, maar als je een idee wilt krijgen van de ervaring van het vluchtelingenbestaan, is North jouw game. Het spel is een frisse wind in een gamescene die verzadigd begint te raken met spellen die zware onderwerpen op zware wijze behandelen, door te kiezen voor vervreemding in plaats van realisme. Wat mij betreft mogen meer gamestudios deze weg inslaan.
Advertentie

Advertentie

