FYI.

This story is over 5 years old.

Deze half-Nederlandse band maakt muziek van het gekrijs van psychiatrische patiënten

Het resultaat is een soort horrorequivalent van de dinsdagdip.
04 juni 2014, 8:45am

Het leuke aan het internet is dat je er zo ongeveer alles kan vinden wat je maar kan bedenken. Het nare van het internet is dat je er zo ongeveer alles kan vinden wat je maar kan bedenken. Voor de volgende ‘band’ laat ik maar even in het midden welke van de twee opties daarop het beste van toepassing is.

Het Nederlands/Belgische Gulaggh begon in 2000 onder de naam Stalaggh, beide namen zijn spelingen op de benaming voor concentratiekampen in Rusland en Duitsland, maar dan met een extra ‘gh’ toegevoegd, wat staat voor Global Holocaust. Oke, tot nu toe kan je nog denken “Dat zijn vast een stelletje neonazistische jochies die proberen te provoceren met slechte terminologie, so what?” Prima gedachte, maar er zit nog veel meer achter.

De ‘band’ maakt namelijk ‘muziek’ met voornamelijk het gekrijs van patiënten uit een psychiatrische inrichting. De reden dat Gulaggh zulke mensen gebruikt voor de ‘vocalen’ is dat al hun muziek onprettig en angstaanjagend moet zijn. En daar zijn zulke gekkies voor nodig, omdat volgens Gulaggh gezonde mensen niet die pure angst, haat, pijn en wanhoop kunnen overbrengen.

Maar hoe krijg je in godsnaam een stel crazy people in je studio? Heel simpel: een van de leden van Gulaggh werkt in zo’n inrichting, en daar heeft hij net zo lang om toestemming gevraagd totdat hij het kreeg. Bovendien heeft elke schreeuwlelijk een contract ondertekend, en volgens Gulaggh deden ze dat ook omdat ze het roerend eens hun wereldvisie over dood en verderf.

Hoewel het geheel op een aardig doorgeslagen grap lijkt, spreekt de muziek voor zich. De eerste drie albums (onder de naam Stalaggh) zuigen stuk voor stuk alle levenslust uit je brein. Als je het vol houdt om een heel album uit te zitten mag je je voorbereiden op een soort horrorequivalent van de dinsdagdip. Met hun vierde sloegen ze een nieuwe weg in. Er werd namelijk gebruik gemaakt van klassieke instrumenten om de naargeestigheid van de concentratiekampen te kunnen nabootsen. Daarnaast is er een speech van Stalin te horen en het gekerm van dertig kinderen uit een psychiatrische kliniek voor kinderen. Er moeten nog twee albums verschijnen en dan houdt de band er mee op. Op een van die twee zal het geschreeuw van mensen te horen zijn die doof zijn geboren.

Naast de zangpartijen gebruiken ze ook tekeningen van de patiënten als artwork voor hun albums, die veel weg hebben van het gekras van kleine meisjes in Japanse horrorfilms.

Hoewel ze ‘toestemming’ hebben gekregen om het geschreeuw van de patiënten op te nemen, houden de mensen achter dit project hun identiteit geheim. De meesten hebben namelijk toestemming gegeven onder het mom van “schreeuwtherapie”. Een andere verklaring voor hun geheime identiteit kan zijn dat het allemaal één groot lulverhaal is. Ik ben er zelf niet zeker van of ik het moet geloven, maar ergens vind ik het idee dat dit werkelijk bestaat wel intrigerend, en ook doodeng.