FYI.

This story is over 5 years old.

Muziek

Geen geheimen meer: het begin van het einde van seksisme in de muziekindustrie

Feminisme is omgetoverd tot een hippe hashtag, en dat, hoe minimaal ook, mogen we toch zien als #vooruitgang.

Een paar weken geleden stelde de Amerikaanse muziekjournalist Jessica Hopper haar twittervolgers een simpele vraag: "Meisjes en ander onbelangrijk volk: wat was de eerste keer (in de muziekindustrie of journalistiek) dat je onderdrukt werd?" Ik zag hem niet direct, maar werd erop gewezen toen Huffington Post erover schreef. De kop van het artikel was: "Dit is het soort bullshit waar je mee te maken krijgt als vrouw in de muziekindustrie."

Advertentie

Ik ben een vrouw, ik werk in de muziekindustrie en heb veel onzin meegemaakt. Maar ik heb meestal ervaren dat niemand erover mag praten, dus mijn aandacht was gewekt en ik klikte op het artikel.

Dit klinkt heel herkenbaar.

@jesshopp Having people insinuate that I was sleeping with someone in order to get an internship at a record label (I wasn't). — Jocelyn Brown (@clericalerror) August 24, 2015

Ja, dat heb ik gezien en meegemaakt.

Naar, maar ik had niks anders verwacht.

Ten slotte dit bericht van Meaghan Garvey, een collega van Jessica Hopper die bij Pitchfork werkt.

Garvey – die van de tweet hierboven – vertelde me even later de details. Die zijn zo verschrikkelijk dat ik ze op haar verzoek hier niet zal herhalen. Helaas waren er nog meer verhalen zoals die van haar. Het leek alsof er een hele groep onderdrukte vrouwen was, die allemaal hun mond hielden. Het leek alsof ze zaten te wachten op iemand die vroeg: word je vaak misbruikt? Het antwoord hierop was een volmondig ja.

Behalve dat ik echt woedend was over het aantal misbruikberichten, hebben geen van de andere honderden reacties op de tweet van Hopper me écht verrast. Vanaf het moment dat ik muziekjournalist werd, heb ik vaker 's nachts in donkere hoekjes van ongure cafés geprobeerd dit soort gesprekken te voeren met andere vrouwelijke schrijvers en mensen uit het vak. Meestal was dit met ongemakkelijke stiltes, stoelgeschuif en gretige vragen om een nieuw drankje. Niemand wilde erover praten, maar het seksisme was overduidelijk. Het gebeurde bij vrouwen die je voor de schermen ziet, bij de redactie van tijdschriften en bij vrouwen die bij labels werken.

Advertentie

Als je als vrouw een jurk draagt, denken ze dat je het hulpje bent van de band. Toen ik een keer een opdracht had voor NME, werd er gevraagd of ik de kleedkamer uit wilde gaan, omdat de band zich moest voorbereiden op een interview met NME. Een andere keer stelde de hoofdredacteur van een groot muziektijdschrift een mannelijke stagiair aan een rockartiest voor met zijn naam, en de andere vijf vrouwelijke stagiairs als 'de rest.' Ik was opgelucht toen hij er iets van zei: "Oh, zijn vrouwen soms allemaal hetzelfde en hebben alleen mannen een naam?"

Ik schreef ooit een essay voor ELLE, over hoe ik was ingehuurd door een magazine omdat ik ervaring had met schrijven over rockmuziek. Ik liet ze geloven dat ik eruitzag als het type meisje dat over rockmuziek kon schrijven (wat betekende dat ik mijn haar rood verfde en een personal trainer inschakelde). Ik had de indruk dat als ik hier wilde werken, ik me moest houden aan het 'geheim' dat deze industrie enorm seksistisch is.

De inhoud van de tweet van Hopper verbaasde me niet. Maar wel de woede waarmee ze het bracht en wat het bij de mensen teweeg bracht. De tweets van Hopper en haar volgers werden overal gedeeld, van A.V. Club tot Guardian.

Als je in Google zoekt op 'vrouwen', word je enorm depressief. Twee vrouwen in India werden laatst op bevel van het dorp openlijk verkracht voor een misdaad die hun broer had gepleegd. Hij rende namelijk weg met zijn getrouwde liefde van een hogere klasse. Vrouwen in Saudi-Arabië hebben eindelijk het recht gekregen om te stemmen. Een hoop mensen waren het er niet mee eens en begonnen een twittercampagne tegen de nieuwe wet. Politici in Engeland hebben het erover om speciale vrouwentreinen te maken om seksueel misbruik in het openbaar vervoer tegen te gaan. Tenslotte denkt Chrissie Hynde (zangeres van The Pretenders) dat meisjes met korte rokjes vragen om verkracht te worden.

Advertentie

Maar! Vrouwen in Saoedi-Arabië hebben onlangs stemrecht gekregen! Ze mogen nog geen auto rijden, en ze hebben toestemming nodig van mannen om te werken en reizen, maar er is nu wel een kleine kans dat ze met hun invloed iemand aan de macht kunnen krijgen die daar verandering brengt. De zogenaamde "revenge rape" in India – naar verluidt geen ongewone daad in een land waar een sterke splitsing heerst tussen het formele, democratische rechtssysteem en de plaatselijke autoriteit – zorgde voor zo'n ophef dat de mannen in kwestie binnenkort waarschijnlijk opgepakt worden. En nu we het toch hebben over onderhuidse bullshit in de muziekindustrie: Chrissie Hynde heeft altijd al een vrouwonvriendelijk leven geleid. In 1994 maakte ze een lijst met regels voor 'chicks in rockbands' en haar nummer één regel was: "Zeik niet over je vrouwelijkheid, wijs niet naar feminisme en klaag niet over discriminatie naar vrouwen toe. We zijn allemaal weleens van de trap geduwd, zijn allemaal bedrogen, maar niemand wil vrouwelijk gezeik aanhoren." Het is dus niet alsof we een belangrijke teamgenoot kwijt zijn. Ondertussen heeft de Amerikaanse Civil Liberties Union recentelijk justitie aanbevolen om Hollywoodstudio's onder de loep te nemen voor ongelijke arbeidsomstandigheden, vrouwen mogen binnenkort voor het eerst in de geschiedenis bij de marine en we hebben mogelijk een vrouwelijke president in 2016.

Het meest demoraliserende aspect van seksuele intimidatie en vooroordelen dat ik heb meegemaakt als vrouw in de muziekindustrie – en in bredere zin als vrouw in deze wereld – is het idee dat ik hier niets van mag zeggen. Dat wordt versterkt door de quote van Hynde: "Niemand wil het gezeik van een vrouw aanhoren." Dat het als gezeik wordt gezien als ik word betast tijdens festivals of als groupie word gezien als ik ergens backstage ben. Tien jaar geleden hielden Bill Cosby's (vermeende) slachtoffers nog hun mond, hielden Dr. Dre's ex-vriendinnen hun mening voor zichzelf, en zat ik in een hoek gedreven, zoekend naar iemand met dezelfde frustratie over onze industrie – onze wereld – die bol staat van de problemen. Nu heeft Jessica Hopper met één tweet een wereldwijd gesprek gestart. Er gebeurt eindelijk iets. Paar weken terug postte Thumps Michelle Lhooq een onderzoek naar de rol van sociale media in het blootleggen van verkrachtingen in het nachtleven van New York. Misschien is dit karma voor alle pornokijkende mannen die seks zien als een eenzijdig spel met zichzelf in de hoofdrol, maar in termen van het openen van de discussie over seksisme, vooroordelen, ongelijkheden en seksuele intimidaties, is het internet goed geweest voor vrouwen. Mogelijk is dit het moment waarop misogynie in de entertainmentbranche (en daarbuiten) wordt blootgelegd, onderzocht, en uiteindelijk verbannen wordt uit de wereld.

Neem bijvoorbeeld de Video Music Awards – de show die een weergave is van het DNA van onze popcultuur en onze samenleving. Nicki Minaj beschuldigde de VMAs ervan dat ze videoclips van slanke, blanke vrouwen altijd boven video's van welgevormde zwarte vrouwen plaatsen. Taylor Swift nam dit als een persoonlijke aanval (wat het ook was) en noemde Nicki een jaloerse, slechte feminist. "I've done nothing but love & support you. It's unlike you to pit women against each other."

Tien jaar geleden zou niemand het F-woord gebruiken als ze hun nummers wilden horen op de radio (nog steeds de belangrijkste plek voor mainstream bands in Amerika) maar in de afgelopen twee jaar gingen feminisme en popcultuur hand in hand. Zeker in Hollywood. Kijk naar Patricia Arquette's Oscars-speech, met een oproep tot gelijke lonen, compleet gemaakt door de vuisten van J-Lo en Meryl Streep. Maar ook in de muziek is er een stijgende support te zien richting de vrouwenbeweging. In de afgelopen weken spraken Grimes, Anna Calvi en Lauren Mayberry van Chvrches zich uit over het seksisme dat ze hebben ervaren als vrouwen in de muziekindustrie. Feminisme is omgetoverd tot een hippe hashtag, en dat, hoe minimaal ook, mogen we toch zien als #vooruitgang.

Volg Lizzy Goodman op Twitter.