Spencer Krug is het meest bekend van zijn bands Wolf Parade en Sunset Rubdown. Maar ook Swan Lake, een project met Destroyer a.k.a Dan Bejar, was een favoriet onder indieliefhebbers. Vorig jaar verhuisde hij naar Finland, en hief hij Wolf Parade en Sunset Rubdown op. Over met de pret. Vanaf dat moment richt hij zich op zijn soloproject Moonface. Laatst bracht hij zijn derde langspeler Julia With Blue Jeans On onder die naam uit. Zondag staat hij op het Le Guess Who?- festival in Utrecht. Ik sprak met hem over zijn nieuwe leven in Finland en wat ie nou eigenlijk zelf van zijn nieuwe plaat vindt.Noisey: Julia With Blue Jeans On is een erg mooie plaat geworden, maar klinkt wel een stuk kaler dan je eerdere werk. Was je bang voor de reacties?
Nee, dat niet. Ik wist dat er mensen verrast zouden reageren, en anderen misschien teleurgesteld. En weer anderen juist blij. Maar het heeft geen zin om me daar druk over te maken. Al moet ik zeggen dat ik nou ook weer niet zo cool ben dat het me niets uitmaakt.Ben je er zelf blij mee?
Ja, ik denk het wel. Ik vind hem tof, voor het grootste gedeelte.Het grootste gedeelte?
Ja, ik weet niet of ik de sequens mooi vind, en ik vind de cover niet zo mooi. Maar ik denk dat ik op een punt kwam waarop ik wist dat ik de nummers niet beter kan spelen. Ik heb lang gedaan over het schrijven en het uitwerken van de details. Ik heb de plaat zelfs twee keer opgenomen, eerst in februari 2013 en later nog een keer in, ik geloof, mei. Ik vond het nog niet goed genoeg.Je bent vorig jaar verhuisd naar Finland. Op wat voor manier heeft die verhuizing bijgedragen aan je nieuwe plaat?
De Scandinavische winters zijn erg koud en donker, dat beïnvloedt de muziek zeker. Ik zat lange tijd in mijn eentje in een donkere, koude studio. Door Finland kwam er strakke, simpele muziek uit me. De winter is een rustige tijd. Muzikaal gezien is de plaat daarom niet erg druk of bombastisch. Tekstueel gezien gaat de plaat over het uitvogelen waar je echte huis staat, het zijn van een buitenlander in een nieuw land. Dat schreef ik letterlijk in het nummer Helsinki Winter 2013, dat uiteindelijk de plaat niet heeft gehaald.Heeft de manier waarop je nieuwe album klinkt veel te maken met het punt in je leven waar je nu bent? Of had je deze plaat vijf jaar geleden ook kunnen maken?
Nee, dat denk ik niet. Als ik vijf jaar geleden een pianoplaat had gemaakt had die anders geklonken. Met veel meer veranderingen en twisten in de muziek. Vroeger was ik er ook nog niet klaar voor om een pianoplaat te maken. Die bochten en draaien en tekstuele metaforen zijn een manier om je te verbergen, voor angstgevoelens en verlegenheid. Als je ouder wordt, ga je je fouten meer accepteren. Je schaamt je minder voor jezelf. Ik hoef me niet meer te verbergen. Mijn teksten zijn nog steeds metaforisch, maar wel een stuk minder dan eerst. Sinds je met je andere bands bent gestopt, breng je elk jaar wel één album uit. Gaat het makkelijker en sneller in je eentje?
Het is op verschillende manieren makkelijker, ja. Je kan je eigen schema bepalen, je hoeft geen rekening te houden met de agenda’s van de vijf personen. Ik kan muziek maken wanneer ik wil, waar ik wil. In mijn eentje thuis, in mijn badjas met een kop koffie. Daarom gaat het wat sneller.Sommige fans zijn boos dat je hun favoriete band hebt opgeheven. Maar aan de andere kant zie je ook veel bands die net even een plaat te lang doorgaan. Daar wordt niemand gelukkig van.
Daar ben ik het totaal mee eens. Zowel Wolf Parade als Sunset Rubdown hebben in totaal drie albums gemaakt. Dat is niet zoveel, toch? Als we in beide gevallen een vierde plaat hadden gemaakt, was die vrij slecht geworden. Emotioneel en creatief gezien dreef iedereen zo uit elkaar, dat het als team niet meer werkte. Als je toch doorgaat, wordt het slecht.Je nieuwe plaat klinkt heel anders dan Heartbreaking Bravery (2012, samen met de Finse prog-krautrockband Siinai), die op zijn beurt weer heel anders klinkt dan Organ Music Not Vibraphone Like I'd Hoped (2011). Heb je enig idee hoe je volgende plaat gaat klinken, of heb je je eigen geluid gevonden?
Er zijn weinig regels voor Moonface. Ik kan zaken open houden en werken waaraan ik wil werken. Dankzij die regel wordt de muziek op een bepaalde manier fris, en niet geforceerd. Het kan ook een nieuwe plaat met Siinai worden: daarvoor hebben we al wat nummers geschreven. Een derde optie is een elektronische marimbaplaat, die al een tijdje op de plank ligt. Ik zou hem graag willen afmaken en zien wat het wordt. Een van die drie wordt het, maar je weet het nooit. Het label heeft geen haast, want die worden er zelfs een beetje moe van dat ik steeds maar weer nieuw werk heb.Een marimbaplaat? Vertel.
Het is een beetje hetzelfde als wat ik destijds met Organ Music probeerde, één bepaalde sound helemaal ontleden. De titel van die plaat heeft misschien wel iets te maken met die marimbaplaat. Die heb ik drie jaar geleden in Vancouver opgenomen, en afgemaakt. Daarna besloot ik dat ik het niet goed vond, en het wilde veranderen. Maar ik wist niet hoe, waarna ik ‘m vergat. Nu ga ik er weer mee aan de slag. Ik ben wel benieuwd of ik er nog wat van kan maken. De muziek is denk ik een beetje gedateerd, want de meeste muziek is niet tijdloos. Zeker deze muziek niet. Ik kan het opnieuw opnemen, of het zo laten en me niet druk maken over het feit dat het gedateerd is. Dat gebeurt sowieso bij alle muziek.Twee jaar geleden stond je op Le Guess Who? May Day. Wat weet je daar nog van?
Niet zoveel eigenlijk. Ik weet dat Sharon Van Etten er speelde. Ik stond er met Sinaii geloof ik, en het was een van de eerste data van onze tour. Ik kan me herinneren dat het hectisch was omdat er ophef was omtrent een zanger, wat was er ook alweer?Willis Earl Beal heeft toen even vastgezeten. Zondag sta je weer op Le Guess Who. Je speelt in een prachtige kerk, samen met Destroyer.
Speel ik in een kerk? Cool. Ik vind het tof om te spelen op plaatsen waar een piano staat, die zijn vaak specialer dan normale zalen. Destroyer spreek ik nog vaak, we zijn goede vrienden. Ik heb er zin in, Utrecht is een mooie stad. Even iets anders:nu het nog kan!
Advertentie
Nee, dat niet. Ik wist dat er mensen verrast zouden reageren, en anderen misschien teleurgesteld. En weer anderen juist blij. Maar het heeft geen zin om me daar druk over te maken. Al moet ik zeggen dat ik nou ook weer niet zo cool ben dat het me niets uitmaakt.Ben je er zelf blij mee?
Ja, ik denk het wel. Ik vind hem tof, voor het grootste gedeelte.Het grootste gedeelte?
Ja, ik weet niet of ik de sequens mooi vind, en ik vind de cover niet zo mooi. Maar ik denk dat ik op een punt kwam waarop ik wist dat ik de nummers niet beter kan spelen. Ik heb lang gedaan over het schrijven en het uitwerken van de details. Ik heb de plaat zelfs twee keer opgenomen, eerst in februari 2013 en later nog een keer in, ik geloof, mei. Ik vond het nog niet goed genoeg.Je bent vorig jaar verhuisd naar Finland. Op wat voor manier heeft die verhuizing bijgedragen aan je nieuwe plaat?
De Scandinavische winters zijn erg koud en donker, dat beïnvloedt de muziek zeker. Ik zat lange tijd in mijn eentje in een donkere, koude studio. Door Finland kwam er strakke, simpele muziek uit me. De winter is een rustige tijd. Muzikaal gezien is de plaat daarom niet erg druk of bombastisch. Tekstueel gezien gaat de plaat over het uitvogelen waar je echte huis staat, het zijn van een buitenlander in een nieuw land. Dat schreef ik letterlijk in het nummer Helsinki Winter 2013, dat uiteindelijk de plaat niet heeft gehaald.
Advertentie
Nee, dat denk ik niet. Als ik vijf jaar geleden een pianoplaat had gemaakt had die anders geklonken. Met veel meer veranderingen en twisten in de muziek. Vroeger was ik er ook nog niet klaar voor om een pianoplaat te maken. Die bochten en draaien en tekstuele metaforen zijn een manier om je te verbergen, voor angstgevoelens en verlegenheid. Als je ouder wordt, ga je je fouten meer accepteren. Je schaamt je minder voor jezelf. Ik hoef me niet meer te verbergen. Mijn teksten zijn nog steeds metaforisch, maar wel een stuk minder dan eerst. Sinds je met je andere bands bent gestopt, breng je elk jaar wel één album uit. Gaat het makkelijker en sneller in je eentje?
Het is op verschillende manieren makkelijker, ja. Je kan je eigen schema bepalen, je hoeft geen rekening te houden met de agenda’s van de vijf personen. Ik kan muziek maken wanneer ik wil, waar ik wil. In mijn eentje thuis, in mijn badjas met een kop koffie. Daarom gaat het wat sneller.Sommige fans zijn boos dat je hun favoriete band hebt opgeheven. Maar aan de andere kant zie je ook veel bands die net even een plaat te lang doorgaan. Daar wordt niemand gelukkig van.
Daar ben ik het totaal mee eens. Zowel Wolf Parade als Sunset Rubdown hebben in totaal drie albums gemaakt. Dat is niet zoveel, toch? Als we in beide gevallen een vierde plaat hadden gemaakt, was die vrij slecht geworden. Emotioneel en creatief gezien dreef iedereen zo uit elkaar, dat het als team niet meer werkte. Als je toch doorgaat, wordt het slecht.
Advertentie
Er zijn weinig regels voor Moonface. Ik kan zaken open houden en werken waaraan ik wil werken. Dankzij die regel wordt de muziek op een bepaalde manier fris, en niet geforceerd. Het kan ook een nieuwe plaat met Siinai worden: daarvoor hebben we al wat nummers geschreven. Een derde optie is een elektronische marimbaplaat, die al een tijdje op de plank ligt. Ik zou hem graag willen afmaken en zien wat het wordt. Een van die drie wordt het, maar je weet het nooit. Het label heeft geen haast, want die worden er zelfs een beetje moe van dat ik steeds maar weer nieuw werk heb.Een marimbaplaat? Vertel.
Het is een beetje hetzelfde als wat ik destijds met Organ Music probeerde, één bepaalde sound helemaal ontleden. De titel van die plaat heeft misschien wel iets te maken met die marimbaplaat. Die heb ik drie jaar geleden in Vancouver opgenomen, en afgemaakt. Daarna besloot ik dat ik het niet goed vond, en het wilde veranderen. Maar ik wist niet hoe, waarna ik ‘m vergat. Nu ga ik er weer mee aan de slag. Ik ben wel benieuwd of ik er nog wat van kan maken. De muziek is denk ik een beetje gedateerd, want de meeste muziek is niet tijdloos. Zeker deze muziek niet. Ik kan het opnieuw opnemen, of het zo laten en me niet druk maken over het feit dat het gedateerd is. Dat gebeurt sowieso bij alle muziek.Twee jaar geleden stond je op Le Guess Who? May Day. Wat weet je daar nog van?
Niet zoveel eigenlijk. Ik weet dat Sharon Van Etten er speelde. Ik stond er met Sinaii geloof ik, en het was een van de eerste data van onze tour. Ik kan me herinneren dat het hectisch was omdat er ophef was omtrent een zanger, wat was er ook alweer?Willis Earl Beal heeft toen even vastgezeten. Zondag sta je weer op Le Guess Who. Je speelt in een prachtige kerk, samen met Destroyer.
Speel ik in een kerk? Cool. Ik vind het tof om te spelen op plaatsen waar een piano staat, die zijn vaak specialer dan normale zalen. Destroyer spreek ik nog vaak, we zijn goede vrienden. Ik heb er zin in, Utrecht is een mooie stad. Even iets anders:nu het nog kan!