FYI.

This story is over 5 years old.

Jon Hopkins houdt zich bezig met zaken waar we allemaal wel pap van lusten

Je bent niet gek als je denkt dat je hier te maken hebt met een visionair die een extreem goed gevoel voor melodie en ritme heeft. Brian Eno denkt dat namelijk ook, om maar iemand te noemen.
5.2.14

Je bent niet gek als je denkt dat je hier te maken hebt met een visionair die een extreem goed gevoel voor melodie en ritme heeft. Brian Eno denkt dat namelijk ook, om maar iemand te noemen, dus werkte hij al met hem samen aan meerdere projecten. Het nieuwe album Immunity van de uit Londen afkomstige electronica-producer (en klassiek geschoolde) Jon Hopkins richt zich op datgene waar we allemaal wel pap van lusten: het clubleven. In maart staat hij op het Where The WIld Things Are Festival in Zeewolde. Voor dat festival geven we trouwens een fantastische prijs weg. Maar dan moet je wel eerst dit interview met Jon lezen, want pas als je onderaan de pagina bent aangekomen vertellen we je hier meer over.

Advertentie

Noisey: Voordat de muziek begint op je nieuwe album Immunity, hoor je een deur dicht slaan. Ben jij dat?
Jon Hopkins: Ja, het leek me mooi om een element uit mijn dagelijkse leven in mijn album te verwerken. Dit is het geluid wat ik elke dag hoor wanneer ik mijn studio binnenga. Op deze manier stap je haast letterlijk van het werkelijke leven naar een andere wereld, die van de muziek. Waar ga ik dan heen zodra ik die deur achter me dicht trek?
Ergens naar een exotische plek (lacht). Nee, het ligt er een beetje aan in wat voor bui je bent. Het is een hypnotisch album. Het is mogelijk dat je je in de muziek kan laten verdwijnen, en niet aan het nu hoeft te denken. Daar gaat ook die eerste track We Disappear over. En de rest van het album eigenlijk ook wel. Het gaat over voelen, liefde en warmte en triviale gedachtes uit je hoofd kunnen zetten. Klinkt spacey. Maar het gaat ook over het nachtleven, toch?
Het album is zeker ook geïnspireerd op het nachtleven, het vertolkt die emotionele rit die je maakt tijdens een avond uit. In het begin is alles nog heel spannend, daarna ontstaat er een soort crescendo-moment, waarna de daling inzet, en melancholie het overneemt. Ik denk dat iedereen wel weet waar ik het over heb. Het is een vrij diep gevoel. Ook al lijkt het over iets heel artificieels en hedonistisch te gaan, ik weet zeker dat er een diepere laag achter schuilgaat. Er gaat misschien een superphysicial hedonistische gedachte van uit maar ik vind dat er zeker nog een diepere gedachte achter zit. Uitgaan zorgt voor een diepgaande ervaring.

Wat is volgens jou het beste moment van zo’n avond?
Wanneer je jezelf verliest in de muziek. Dat je zes uur hebt staan dansen op de muziek, zonder dat je je bewust was van de tijd.

Hoeveel in je muziekcarrière heb je te danken aan je goede vriend Leo Abrahams?

We kennen elkaar van jongs af aan. We begonnen samen muziek te maken toen we veertien jaar waren. Nadat ik mijn school had verlaten, hoorde hij van een auditie voor een band. Hij heeft me toen getipt en me zo dus aan mijn eerste baan geholpen. Een paar jaar later kwam hij in contact met Brian Eno, hij heeft me toen aan hem voorgesteld. Dankzij hem heb ik dus met Eno kunnen samenwerken. Eigenlijk kun je het zo stellen dat hij verantwoordelijk is voor heel veel dingen in mijn leven. Hij is sowieso de beste gitarist van de wereld en hij is ook nog eens aardig.

Advertentie

Hoe vaak heb je hem al bedankt voor zijn aanwezigheid in je leven?

Ik bedank hem daar elke dag voor. Als dat niet hardop door mij gebeurd, dan zeg ik het wel stilletjes van binnen.

En hoe is nu je relatie met Eno?

Ik zie hem een paar keer per jaar. Niet zo vaak dus. Als hij contact met me opneemt, is het meestal omdat hij samen met me aan een project wil werken. En dat is altijd wel iets bizar tofs. Dan belt-ie van: ‘Hee Jon, wil je jammen met Herbie Hancock?’, of ‘Hee Jon, wil je een dagje keyboard spelen bij Coldplay?’ Het is altijd iets fantastisch waar hij mee aankomt. Als hij dus belt, weet je dat het niet voor niks is.

En hoe zit het met de Pet Shop Boys? Je stond laatst in hun voorprogramma. Is er een samenwerking op handen?

Vier dagen voor de show vroegen ze me als supportact. Dat was heel bijzonder, want mijn allereerste concert was dat van Pet Shop Boys. Ze waren erg warm en vriendelijk en hun show was ook nog eens supertof, dus het was een eer om met ze te mogen spelen. Maar nee, er komt geen samenwerking aan.

Wat heeft jou muziek met dat van Pet Shop Boys te maken?

Zij hebben mij vroeger in contact gebracht met elektronische muziek. We delen een liefde voor beats en soundscapes. Het idee dat zo’n grote band een voorprogramma kiest dat best klein en obscuur is, vind ik heel tof van ze. Ze willen niet een supportact die meer tickets verkoopt, maar iemand die ze ook echt supporten. Ik heb geprobeerd het cool te spelen, toen ik ze sprak. Maar al snel vertelde ik ze hoe fan ik vroeger van ze was. Dat zorgde voor een vrij ongemakkelijke situatie, want ze voelden zich vooral oud door mijn verhaal.

Dank je wel Jon! En dan is het nu tijd om je alles te vertellen over de prijs. Van 7 t/m 9 maart vindt dus het Where The Wild Things Are Festival plaats in Zeewolde. Het is in een bungalowpark en op de line-up staan onder meer de man hierboven, Franz Ferdinand en Moderat. De mensen van WTWTA zijn zo goed gemutst vandaag dat ze ons vroegen de volgende fantastische prijs weg te geven: een 4-persoons VIP bungalow met sauna, opgemaakte bedden, een gevulde koelkast en koud bier. Aarzel niet langer en mail naar contestnl@noisey.com met in de titel ‘WTWTA’. De winnaar krijgt bericht.