Als we met de ogen van nu terugkijken op film in de jaren zeventig en tachtig, is het duidelijk wat een rijke cinematografische periode dit is geweest. De jaren zeventig gaven ons klassiekers als Carrie en Halloween, terwijl de jaren tachtig een goudmijn van het horrorgenre werd, met The Shining, Poltergeist en A Nightmare on Elm Street als beroemdste voorbeelden. 

Rond dezelfde tijd kwam sciencefiction in zijn element. Films als Close Encounters of the Third Kind en Alien vervulden een pioniersrol die in veel opzichten bepalend is geweest van de toekomst van het genre, met een duidelijke focus op buitenaards leven, ruimtevaart en (het gevaar van) verregaande technologische ontwikkelingen. Misschien nog wel belangrijker, bepaalden ze de look van de toekomst (zoals de slogan van Logan’s Run het stelde: “Wecome to the 23rd Century”). 

En toen was daar Stranger Things. 

De nieuwe Netflix-serie wordt geroemd om zijn moderne twist op klassieke sci-fi en horror, vol met verwijzingen naar eerdere filmklassiekers en een heerlijke cliché synthesizerintromuziekje. De serie lijkt soms wel heel erg specifiek gemaakt voor een generatie van vroege millenials met nostalgiehonger – en is zich daar ook bewust van. Sterker nog: de serie maakt er zelfs een soort metagrap van. De knipogen zijn belachelijk dik aangezet, maar dat mag als ze naar meesterwerken van Spielberg en Scott, zoals E.T. en Alien, gericht zijn. 

In een nieuwe, vier minuut durende video van Ulysse Thevenon kun je al die filmverwijzingen nog eens op je gemakje terugkijken. Als Stranger Things soms als een déjà vu voelt, dan kan dat kloppen:

Bekijk Stranger Things op Netflix en zie meer video’s van Ulysse Thevenon hier.