Vage tracktitels waren oorspronkelijk behorende tot het rijk van black metal, hardcore punk, post-rock en dergelijke. Met titels als Feeble Screams From Forests Unknown en The Principle Of Evil Made Flesh – van Burzum en Cradle of Filth – en Frank Zappa die knallers van titels had als The Chrome Plated Megaphone of Destiny, had er toch niemand iets op aan te merken.
Maar de collectie van gekke titels binnen de elektronische muziek is ook niet te versmaden en in 2014 is dit nog altijd in volle gang bezig. Hier zijn er een aantal die, goed of slecht, dit punt bewijzen.
Videos by VICE
Disclaimer: deze lijst bevat geen breakcore; die lui zouden de vloer aanvegen met alle anderen. En Deadmau5 zijn nieuwe album haalt de lijst ook niet behaald vanwege, nouja, Deadmau5.
Joy O – BRTHDTT Big Room Tech House DJ Tool – Tip!
Deze titel, komende van de artiest die ook wel bekend staat als Joy Orbison, is niet al te verassend. Hij is gezegend met een onverwoestbaar zelfvertrouwen, voortvloeiend uit het berijden van de oneindige golven van zijn underground succes. Peter O’Grady scoort hier veel punten. Met BRTHDJTT krijgt Joy het voor elkaar om ironisch refererend, zelf-spottend en arrogant tegelijk te zijn.
KH (Four Tet) – The Track I’ve Been Playing That People Keep Asking About and That Joy Used in His RA Mix and Daphni Played on Boiler Room
Kort na BRTHDTT bedacht Kieran Hebden dat hij het beter kon. Hij produceerde deze 24 woorden lange titel met bijbehorende track, waarin hij refereert aan een dance muziek website, een video podcast service, een van Caribou’s aliases en Ray Keiths neefje zelf; de bovengenoemde Joy O. Pak aan! In contrast met de titel, is de track zelf briljant minimalistisch geproduceerd. Een warboel van Afrikaans gezang bovenop een kletterende ritmische plaat.
Omar-S is trots op zijn muziek en het kan hem geen fuck schelen wat jij vindt. Dat is wel duidelijk. Zijn dure platen worden bestempeld met de woorden “More bang for your buck”, hij liet alle andere artiesten namen weg uit zijn Fabric mix. De toegewijde speed racers laatste album bevat ook nummers als The Shit Baby en The Grand Son Of Detroit Techno.
Eervolle vermelding: Over Detroit house en techno protégé‘s gesproken, Kyle Hall – KIXCLAP$CHORD$NHAT$ is een vermelding waard. Grammaticaal een complete ramp en toch uiterst beschrijvend.
DJ Elmoe – ‘Whea Yo Ghost At, Whea Yo Dead Man’
Deze track is een van de uitblinkers van Planet Mu’s innovatieve Bangs & Works Vol. 1 compilatie, dat heeft gecontribueerd bij het bereiken van een nieuw publiek voor het extreem ritmische Chicago footwork. DJ Elmoe’s nummer druipt van onsamenhangende percussie, slaapliedjes samples en een stotterend refrein van de titel.
Eervolle vermelding: De belangrijkste speler uit de scene, DJ Rashad, is minstens net zo goed als de rest in het verzinnen van een catchy titel: zie ‘IIIIII HIIIIIIII’
Legowelt – ‘Dimensions Of An Ancient Bird Race’
Danny Wolfers omschrijft zijn muziek stijl als een “hybrid form of slam jack combined with deep Chicago house, romantic ghetto technofunk and EuroHorror Soundtrack”. Zijn website is een onmisbare mengelmoes van passie voor vintage audio hardware, de sci-fi fantasie wereld van zijn verbeelding en techno. Zijn twitter rants springen er ook nog wel eens uit.
Eervolle vermelding: Legowelt – ‘The Stars, The Universe, Etc.’
Wanda Group – How To Learn How To Concentrate
De uit Brighton afkomstige, lawaai manipulerende Louis Johnstone van Wanda Group heeft zojuist zijn meest creatieve en kritisch succesvolle jaar uit een decennium van werken onder verschillende aliassen gehad. Misschien heeft hij die nieuwe faam wel gedeeltelijk te danken aan Twitter. Hij staat namelijk bekend om zijn stream of bizarre yet profound life-commentary, waarin de donkere humor en de tergend persoonlijke onderwerpen uitblinken.
De onheilspellende benaming van Sam Shackleton’s titels in samenwerking met Zeke Clough’s cover designs voegen iets unieks toe aan deze griezelige, hypnotische brouwsels van bass, percussie en blazers. Skull Disco, het label waar hij co-owner van was samen met Appleblim voordat hij Woe To The Sceptic Heart heeft opgezet, nam het idee van dub sounds tot het extreme met een serie van titels met onder andere: Soundboy’s Ashes Get Chopped Out and Snorted.
The Orb – A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules from the Centre of the Ultraworld
Okay. Deze is veel ouder dan de rest maar verdiend het zeker weten om benoemd te worden. “Dr” Alex Paterson creëerde een plaat die zeker de nogal machtige titel verdiende, met zijn 20 minuten lange ambient house odyssee. Een epische interstellair tocht die de luisteraar zich een weg laat banen door een asteroïdenveld van samples waaronder prog rock gitaren en fragmenten uit Minnie Ripperton’s “Loving You”. Het nummer bereikte ook #78 in de UK singles chart.
Eervolle vermelding: The Orb – ‘More Gills Less Fishcakes’