Beste Vice – De cirkel is rond.
Ik zag een kelner in Sparky’s in
Brooklyn met deze pet op. Het deed me denken aan een groots
rags-to-riches-back-to-rags Hollywood-film die jullie zouden kunnen
maken over die pet. Ongeveer zoiets als ‘The Jerk’ met Steve Martin. Ik
pitch ‘m even voor jullie.
Het verhaal begint met onze protagonist die een simpel maar gelukkig
leven leidt op de hoofden van boeren truckers en andere working class
helden…

Het vangt zweet op en blokkeert zonnestralen en wanneer de
werkdag voorbij is hangt aan de kapstok en luistert het naar Vader’s
verhalen van lang vervlogen tijden. Dan, op een mooie herfstdag in
Poughkeepsie, wordt het ontdekt door een stadsjongen die nou eenmaal
into dat soort ding is (deze zou gespeeld kunnen worden door El P. Voor
zover ik mij kan herinneren was hij de eerste die echt fanatiek dit
soort petjes ging dragen).

Binnen een paar weken is de truckerpet uit het arbeidersmilieu
weggerukt om te belanden in de Grote Stad, met al haar cocaïne,
triootjes en rare urban muziek met supermodellen die wat staan te
bitchen over beats en gitaren. Dit wordt goud. Een typische dag begint
al om 15:00 met een paar racekaksessies, een bloedneus en nog een
borrel om het af te leren. s’ Nachts is het een en al beroemdheden en
status en vieze dingen in het toilet die het de volgende ochtend niet
meer kan herinneren. De familie is uit het oog en uit het hart
verdwenen want de pet is nu een ster. Ze zouden het toch niet
begrijpen. Deze decadente levensstijl vol glitter en glamour (seks met
Peaches Geldof!) gaat door totdat op gegeven moment, zonder enige
aanleiding, de trucker hat wordt getroffen door de ultieme dooddoener
van succces – de ogenschijnlijk ongevaarlijke ‘Hipster’. Opeens is het
niet meer het harde arbeidersklasse-attribuut dat naar de grote stad
verhuisde om met mensen te fucken, maar die van een rijkeluiskindje met
een schuldcomplex over diens verwende jeugd en die daarom hard
probeerde om arm over te komen. Binnen een jaar nadat het voor het
eerst gesignaleerd werd bij de New York City incrowd werd het persona
non grata. Oude vrienden als de legerpet en de net-niet pet wilden niet
in diens buurt gezien worden. Het was hun beurt om hip te worden en
alleen al de associatie met plastic gaas zou hun nieuwbakken roem in
gevaar kunnen brengen. Op zijn ondankbare weg naar roem en rijkdom werd
onze vriend de truckerpet uit het raam van de auto langs de weg gemikt,
om voor altijd vergeten langs de weg te blijven liggen. Daar ligt het,
stoffig en verwaarloosd en alleen totdat opeens wordt opgeraapt door
een kelnertje uit een of ander Centraal Amerikaans land, die het
afstoft en op zijn hoofd zet. ” Wat een handige manier om je hoofd
tegen de zon af te schermen én het te laten ademen” denkt hij, “Gaas
heerst!”.

Dat was dus de laatste scène, onze dagwerker verdwijnt met de
truckerpet op zijn hoofd achter de horizon en kan niet wachten tot hij
deze nieuwe vinding kan laten zien aan zijn arbeidersvrienden. The End.
Wat vinden jullie ervan?

Carlos Vasquez