Identiteit

De vrouwen met diabetes die insuline overslaan om af te vallen

Rebecca was negentien toen ze voor het eerst met opzet geen insuline nam. Haar doel was om af te vallen, en dat lukte. In de vijf jaren erna vlogen de kilo's eraf.

door Michelle Duff
15 december 2016, 1:06pm

FOTO DOOR WAVE VIA STOCKSY

Diaboulimia wordt vaak niet herkend, maar de risico's van deze onbekende eetstoornis zijn onder andere blindheid, afstervende ledematen en zelfs een vroege dood.

Toen Rebecca Ryan wakker werd, zwollen haar ogen op – de blauwe plekken rond haar oogkassen werden steeds groter. Ze werd zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht.

Er werden tests gedaan. Wat was er aan de hand? Rebecca lag stilletjes in bed. Ze maakte zich druk om twee dingen: het eerste was haar gezondheid, daarnaast was ze bang dat de dokters erachter kwamen wat ze had gedaan. "Ik dacht: shit, ik heb het écht verpest. Ik schaamde me enorm voor mezelf. Ik wilde niet dat iemand het wist, want ze zouden het vreselijk vinden."

Rebecca was negentien toen ze voor het eerst met opzet geen insuline nam. Haar doel was om af te vallen en dat lukte. In de vijf jaren erna vlogen de kilo's eraf. Maar uiteindelijk gebeurde hetzelfde met haar haar. Tegen de tijd dat ze 24 was, zat ze vast in een vicieuze cirkel van schuld, schaamte en ongelukkigheid. Dat stopte pas toen ze accepteerde dat ze niet alleen slecht met haar diabetes omging, maar ook dat ze een eetstoornis had.

"Op een gegeven moment was het zo erg dat het voelde alsof ik vet in mijn lichaam spoot als ik insuline moest spuiten," zegt Rebecca. "Het was een vreselijk gevoel. Dus toen raakte ik in een soort neerwaartse cirkel van te weinig insuline spuiten, afvallen en me vreselijk en schuldig voelen." Op het moment dat ze werd opgenomen, gaf ze zichzelf telkens net genoeg insuline om in leven te blijven.

Als ik insuline moest spuiten, voelde het alsof ik vet in mijn lichaam spoot.

Een bijwerking van slecht omgaan met diabetes is blindheid, veroorzaakt door retinopathie. Dat wist Rebecca wel, maar afvallen was te belangrijk voor haar. In het ziekenhuis vonden de dokters geen link tussen haar gezwollen ogen en haar diabetes, maar het had Rebecca wel wakker geschud. "Ik zat denk ik te wachten totdat er iets ergs zou gebeuren dat me een trap onder mijn kont gaf zodat ik aan mezelf kon gaan werken," zegt ze. Vandaag de dag kan ze nog steeds zien en is ze aan het herstellen van diaboulimia.

Naar schatting neemt veertig procent van de vrouwen tussen de 15 en 30 jaar met diabetes type 1 geen of te weinig insuline zodat ze gewicht verliezen.

Het is geen officiële term, maar diaboulimia wordt gebruikt voor mensen die minder of geen insuline nemen met als doel om af te vallen. Mensen met diaboulimia krijgen ook vaak de diagnose anorexia, boulimia of een andere eetstoornis. In Rebecca's geval werd het pas opgemerkt toen haar hele leven al werd beïnvloed door obsessieve gedachten, depressie en angst over eten.

Waarschijnlijk heeft zo'n één op de elf mensen van de wereldpopulatie diabetes, en er zijn twee soorten. Type 1 is een auto-immuunziekte, waarbij het lichaam zelf cellen aanvalt die insuline creëren. Mensen die hier last van hebben moeten na elke maaltijd spuiten om te zorgen dat hun bloedsuiker op peil blijft. Er is geen bekende oorzaak voor type 1 en het is niet te genezen. Meestal wordt de ziekte tijdens de puberteit gediagnosticeerd, terwijl type 2 juist wordt gelinkt aan obesitas en vaak ontstaat bij mensen tussen de dertig en de veertig jaar.

Dokter John Wilson, endocrinoloog in het Wellington ziekenhuis, legt uit dat als iemand met diabetes geen insuline-injecties neemt, de suiker zich opbouwt in het bloed waardoor het lichaam vet begint te verbranden om te overleven. Dit kan leiden tot ernstige hyperglykemie, iets wat erg gevaarlijk is en blindheid en onvruchtbaarheid kan veroorzaken. Je kunt er zelfs van in een coma raken of eraan overlijden.

Als iemand te vaak geen insuline spuit, kan dit leiden tot een vroege dood.

Foto door Victor Torres via Stocksy

"Diaboulimia is op zich niet moeilijk te herkennen, maar het is wel lastig om het bij patiënten te zien. De meesten geven zichzelf net genoeg insuline om uit het ziekenhuis te blijven, maar hoe ze met hun ziekte omgaan is verre van goed," zegt hij.

"De lastigste patiënten zijn tienermeisjes en jong volwassenen. Ze proberen te ontdekken wie ze zijn en ze worden gebombardeerd met foto's uit de media in een tijd waarin een dieet een groot deel van hun leven is."

Tijdens haar eerste jaar op de universiteit was Rebecca altijd moe. Toen ze eindelijk werd gediagnosticeerd met diabetes was haar bloedsuiker zo gevaarlijk hoog dat ze moest worden opgenomen.

In het begin vond ze het nog wel leuk om bij te houden wat ze allemaal at. Ze woonde samen met twee dokters in opleiding en ze maakte er een spelletje van. Maar al snel was Rebecca het zat. "Ik wilde dat alles perfect was. Elke keer dat ik testte, moesten mijn nummers perfect zijn. Als dat niet zo was, voelde ik me een mislukking." Ondanks dat ze veel sportte, kwam ze tien kilo aan.

Ik was moe en uitgedroogd, mijn huid zag er niet uit en mijn haar werd steeds dunner.

"Ik was altijd al een dun meisje en nu ineens niet meer. In mijn hoofd was de insuline de oorzaak van mijn extra kilo's. Ik vond dat erg frustrerend," zegt ze. "Ik verhuisde naar een stad waar niemand me kende. Niemand wist dat ik diabetes had. Dat is het moment dat ik de controle verloor en minder insuline gebruikte."

Ze kwam er al snel achter dat ze daardoor afviel. "Ik dacht: oh oké, dat gaat makkelijk. Maar ik voelde me verschrikkelijk. Ik was moe en uitgedroogd, mijn huid zag er niet uit en mijn haar werd dunner."

"Ik zat in een rare en donkere periode. Ik vermeed doktersafspraken omdat ik niet wilde dat ze zagen dat ik het niet onder controle had. Het is vreselijk omdat je weet dat je er blind van kunt worden of zelfs een arm of been kan verliezen, maar dat maakte me niet uit. Ik was toen op mijn kwetsbaarst. Maar iedereen zei dat ik er goed uitzag en dat doet wat met je."

Voor mensen die aanleg hebben voor een eetstoornis, kan elk dieet al genoeg zijn om een eetstoornis te triggeren. Voor mensen met diabetes is dit nog erger, zegt dokter Roger Mysliwiec van een kliniek voor eetstoornissen in New Zealand. "Ze moeten letten op hun koolhydraten en hoeveel vet ze binnenkrijgen. Dat gedrag komt overeen met dat van mensen met een eetstoornis en dat maakt ze erg kwetsbaar."

Uit onderzoek blijkt dat mensen met diabetes type 1 twee keer zoveel kans hebben op een eetstoornis. Mysliwiec denkt dat diaboulimia veel te weinig herkend wordt en heeft daarom een project opgezet op een congres voor eetstoornissen in Australië om waar het door veroorzaakt wordt en hoe het beter kan worden herkend."De meeste mensen zijn er niet op getraind om het te herkennen. Er is weinig kennis over en er is te weinig psychologische hulp voor mensen met deze aandoening."

Uit een eerste enquête van Waikato Diabetes Service blijkt dat één op de vier patiënten tussen de 15 en 25 symptomen van een eetstoornis heeft.

Na de schrik om haar gezwollen, blauwe ogen begon er een nieuwe periode voor Rebecca. Ze gaat nu regelmatig naar een psycholoog en heeft zich al een jaar niet meer zo gezond gevoeld als nu. "Het heeft lang geduurd en het zit nog altijd in mijn onderbewustzijn. Ik heb nog steeds wel eens slechte dagen," zegt ze.

"Ik denk echt dat dokters de mentale gesteldheid van jonge mensen met diabetes meer in overweging moeten nemen. Je wil niet dat diabetes je leven overneemt en wanneer je de diagnose krijgt zeggen ze, 'het verandert niets.'"

"Maar geloof me, dat doet het wel."

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.