FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

TECH ISSUE EXTRA - MIJN PA WAS DE GAME MASTER

18.5.09

Jouw vader is niet de coolste vader ter wereld, als je dat soms denkt. Natuurlijk delen jullie een liefde voor je moeder, AZ en gefrituurde alles, maar creatief directeur van Nintendo is hij nooit geweest. De vader van Alex Phillips wel. Voor Vice skypete zij haar pa om hem een paar vragen te stellen; klik door om dat gesprek te lezen.

Weet
je nog dat je ouders je vroeger steeds van die waanzinnige regels
oplegden over wanneer en hoeveel uur per dag je mocht gamen? En dat ze
je op de cruciale momenten vanachter de TV schopten omdat je buiten moest
spelen? Meestal net als je op het punt stond de eindbaas in de pan te
hakken en er nergens een save game te bekennen was. Mijn pa deed net het
tegenovergestelde, hij zette mijn zus en mij voor de TV met een
Nintendo om te gamen. Voor jullie allemaal beginnen te schreeuwen dat ik
een verwaarloosd junkiejong ben, moet je weten dat mijn vader Howard
Phillips is - de voormalige woordvoerder en creatief directeur van
Nintendo tijdens de hoogtijdagen van het bedrijf in de jaren tachtig.

Advertentie

Bij
de gamers van het eerste uur staat hij bekend als de Game Master, the man who plays video games for a living.
Als idool van duizenden Mariofans kende hij alle gametricks. In 1991
verliet hij Nintendo en 18 jaar later skype ik hem vanuit mijn nieuwe
thuis, Antwerpen, om over zijn carrière en status van culticoon te
praten.

Vice: Dag papa, hoor je me?
Howard Phillips: Ja, de verbinding is oké. Begin meteen maar, zodat je moeder en ik straks wegkunnen.

Oké, kun je voor onze lezers uitleggen wat je precies deed als Game Master?
Ik
moest alle games spelen, ideeën ontwikkelen en die dan opsturen naar M.
Arakawa, het voormalig hoofd van Nintendo in de States, en naar Mr.
Niromoto, die de baas was in Japan. De val van Atari betekende een
nieuwe start voor de game-industrie in de VS. Mijn baan was iedereen te
laten zien dat games spelen leuk en cool is.

Ik herinner me nog dat je vroeger veel in Nintendo Power Magazine stond.
Het
was het eerste echt goede game-magazine omdat het het populairste
gamesysteem opvolgde. We hadden maar achttien games toen de eerste editie
uitkwam, maar we dachten dat het cool zou zijn om mensen te laten weten
wanneer er nieuwe games uitkwamen. Het tofste was dat we Nintendo
Power de eerste jaren gratis weggaven. Kinderen waren er bezeten van
omdat er screenshots instonden. Toen was er nog geen internet, een
magazine was dus de enige manier om spelers tips te geven en games voor
te stellen aan een groot publiek. We hadden ook een gratis
klantendienst waar je naar kon bellen om te vragen hoe je level
3 uitspeelde.

Advertentie

Hoe zat het met de Howard en Nester-strips?
Howard
en Nester was een andere manier om tips en tricks te presenteren.
Nester was de typische gamekid, hij wou niet echt om hulp vragen, maar
het was duidelijk dat hij hulp nodig had. Als voorbeeld namen we dan
stukken uit de games waar veel kids problemen mee hadden. En ik was
Howard, diegene die alle games en tricks kende.

Ik las dat Nester ook op jou gebaseerd is. Is dat zo?
Een
beetje, maar veel jongens zijn zo. Ze willen alles zelf doen en alles
zelf uitzoeken. Ik was vroeger zo en misschien ben ik nu nog steeds zo.

Waarom droeg je een vlinderdas?
Ik
heb nooit graag stropdassen gedragen. Het zijn grote logge lappen stof die
te veel wegen. Vlinderdassen zijn eenvoudig, net als je schoenen
strikken.

Gebruikte Nintendo het om je herkenbaarder te maken?
Nintendo
gebruikte het helemaal niet, het was mijn beslissing. Maar de
nieuwsmedia gebruikten het wel omdat ze een bende stropdasdragende
weirdo's zijn.

Draag je ze nog?
Ja, als ik daar zin in heb.

Waarom heb ik je nog nooit met een vlinderdas gezien sinds je weg bent bij Nintendo?
Ik heb me sindsdien gewoon nog niet moeten optutten.

Kun je me wat vertellen over hoe je eerst in het pakhuis werkte en hoe dat evolueerde naar je baan als Game Master?
Ik
werkte in het Nintendopakhuis. We verscheepten Donkey Kong-arcademachines naar de rest van het land. Dat waren de begindagen van
Nintendo in de VS. Ik bezorgde alle machines persoonlijk, in 7/11's en
andere winkels. Als ze er dan allemaal stonden, deed ik ook het
onderhoud. Voor mij was het een kans om te zien hoe de kids de
spelletjes speelden. Wat ze leuk vonden en wat niet. Die informatie gaf
ik door aan Mr. Arakawa. In 1985 besliste Nintendo om de
spelconsole ook in de VS op de markt te brengen. Arakawa vroeg me welke
spelletjes ze moesten uitgeven. Ik onderzocht alle spelletjes, wat
eigenlijk gewoon vele uren spelen betekende, en gaf Arakawa zestien
spelletjes en de reden waarom hij ze op de markt moest brengen. Ik denk
dat dat mijn eerste gameportfolio was. Daarna deed ik niet anders
dan spelletjes spelen en ontwikkelen. Arakawa kwam dan naar mij en
vroeg me waar de ontwikkelaars bij stonden: "Speel dit spel eens en zeg
me wat je ervan vindt." Dat was nogal gênant. Het was moeilijk om
jezelf onpopulair te maken en dingen te zeggen als "Je spel stinkt".
Ik zei gewoon dat de games niet leuk waren.

Advertentie

Waren Katherine (mijn zus) en ik belangrijk om games te analyseren? Ik voelde me altijd heel erg belangrijk.
Je
was ook heel belangrijk, zoals de mening van andere kinderen ook
belangrijk was. Het spijt me als ik je moet teleurstellen, maar zo was
het. Het was leuk om te zien hoe jij en Katherine de meeste jongens ver
achter je lieten op het vlak van gamekennis. Jullie vonden het leuk om
experts te zijn.

Bestond er zoiets als Game Master-groupies?
Ja,
Katherine vond dat altijd geweldig. Ik krijg nog steeds mails van
mensen die me nog kennen van toen ze zes waren. Ze schrijven hoeveel ze
van de games en Nintendo hielden. Dat geeft echt voldoening. Sommige
ouders konden wel creepy zijn. Zo was er ooit een dame op een evenement
die insinueerde tegen je moeder dat ik wel vingervlug moest zijn.

Ieeew, dat is gewoon vies.
Jep,
sommige moeders waren gewoon gek. Een andere keer zaten we in het
Plaza in New York en Rod Stewart zat twee tafels verderop. Alle kinderen
liepen naar hem.
Mama: Teleurgesteld dat je was!
Papa:
Misschien een beetje. Ik dacht dat ze gek waren van games, maar ze
zaten gewoon te kwijlen op een oude rocker. En hij loopt nog steeds
rond en wordt nog steeds ouder. Ongelooflijk.

Waarom ben je eigenlijk vertrokken bij Nintendo?
De
industrie begon zo snel te groeien, waardoor ik mijn grote kwaliteit en
unieke positie verloor. Het werd onmogelijk voor mij om elk game op de
markt te kennen. Dat was een redelijk grote tegenvaller.

Hoe zie je de toekomst voor de industrie?
Nu
wordt er nog vaak in klassieke verhaalthema's gedacht, zoals dat van de
antiheld. Maar naargelang de productie van games goedkoper wordt zullen
mensen het medium ook voor andere doeleinden gebruiken die nieuw zijn
voor de industrie. De kern van games is problemen oplossen. Ik denk dat
die technologie nog veel voor de mens zal kunnen doen in de toekomst.
De arme mensen in Afrika eten geven, bijvoorbeeld.

Hoe gaan games de armen eten geven? Dat snap ik niet.
Games
zorgen niet meteen voor betere oplossingen maar ze geven je de kans om
een oplossing uit te proberen die nog nooit geprobeerd is. Nu denken
mensen nog te veel vanuit de beperking van de realiteit. Ze denken niet
genoeg na over alternatieven en wat we met de realiteit zouden kunnen
doen. Dat klinkt wat goofy, maar in een game kun je fantastische dingen
doen. Waarom doen we niet iets wat we nooit zouden proberen in de echte
wereld maar bijvoorbeeld wel in een game? Het zou ons kunnen leren hoe
we het in de echte wereld moeten doen.

ALEX PHILLIPS